Vandaag even geen stukje. Ik ben gisteren en vandaag weg geweest en had voor vandaag niks voorbereid en ik heb er nu geen zin meer in en ik ben beetje chagrijnig. Zal wel door de ongesteldheid komen en de kater (of een combinatie) of iets in die richting. ‘k Weet het niet. Nu ga ik op de bank hangen en niksen. Morgen weer verder, dan heb ik wel weer wat leuks, hopelijk.
Maarten: zet er maar een leuk liedje van youtube onder of zo, dan staat er toch wat.
Een liedje…
Vandaag een gedichtje van Herman Brusselmans. Er hoeft geen uitleg bij, het zegt genoeg. Je snapt het of je snapt het niet, er is geen tussenweg. Er valt niks over intellectualiseren, te duiden of te interpreteren. Het is zo als het is. Spleen.
Ik hou van jou (een liefdesgedicht)
Ik hou van de
poëzie van Charles Baudelaire
En van de zekerheid
dat niemand die begrijpt
Mij zelf op kop
Ik hou van de drumtechniek
in ‘Just like heaven’
van The Cure
Ik hou van
de balletjes in tomatensaus
van Zwan
met als vervaldatum
januari ’94.
Of ’95,
daar wil ik vanaf zijn.
Ik hou van mijn
motorfiets 150 cc
MZ
Oostduitse rotzooi
Uit de tijd dat de Oostduitsers
tenminste nog uniek mochten zijn
in het maken van charmante rotzooi
Zoals mijn MZ 150 cc
dat prachtige lelijke machien
met ronde wielen, een heuse
kilometerteller, en
startproblemen
En ik hou van
De Koning der Dierenstraat
in Gent
Want daar is een
nonnenklooster
En een schoenlapper
En een coiffeusesalon met een
te hoog gegrepen naam
En daar is een zelfbedieningszaakje
met de typische grapjas
achter de kassa en zijn
vrouw heeft vermoeide ogen
maar dat is van te veel
glimlachen
En op de koop toe woon
ik zelf in die
Koning der Dierenstraat
En altijd weer probeer ik
te houden van
de plaats waar ik woon
Want hoe triest moet het zijn
om niet te houden van
de plaats waar je woont
En ik hou van de
ouwe huwelijksfoto
van mijn ouders
Want daar moet ik nu
ineens aan denken
Mijn zwartwitte moeder
met een zwartwit geluksboeket
dat lijkt op
een zwartwitte bloemkool
En mijn vader…
Nou ja, mijn vader…
En ik hou van bloemkool
Of nee,
Ik hou niet van bloemkool
En ik hou van
whisky, en ik hou van
sigaretten
En ik hou van, al klinkt het lullig,
van nog meer whisky
En ik hou van nog meer sigaretten
En ik hou nog wel ergens
van
Maar vooral… Vooral hou ik
van jou
Al zal ik het daar vandaag maar
beter niet over hebben
Niet vandaag
Want ik hou van gisteren
En ik hou misschien van morgen
Maar wat daar tussen
ligt… Dat is iets anders…
Want weet je wat het is?
- En noem mij een
pathetische zak, noem mij
een vat vol zelfmedelijden,
noem mij een troosteloos
wrak…
Het is mij om het even -
Want weet je wat het is?
Ik hou van jou en van nog van alles
Maar ik hou niet van dit leven
uit: Het mooie kotsende meisje. – Amsterdam, 1992
Ik voelde het al een paar dagen aankomen, zoals gebruikelijk en vannacht gingen de sluisdeuren weer eens open. Meestal draag ik, als braaf opgevoed meisje, wanneer ik het voel aankomen en weet dat de kalender een maand verder is, uit voorzorg wel een maandverbandje, maar gisteravond had ik immers visite en na een paar flessen wijn denk ik niet zo helder meer en ben ik gewoontegetrouw poedelnaakt in bed gaan liggen. Maar dat betekende vanochtend dus vlekken in de lakens. Nou ja, het bed moest toch al wel hoognodig verschoond dus dat was een goede aanleiding.
Wat me echter opviel was de schoonheid van het patroon die de vlek had gemaakt. Echte vaginale kunst, om Maud Lebowski uit de film The Big Lebowski te parafraseren. Als het me nog eens gebeurt maak ik er een foto van, ik had het nu al in de wasmachine gedaan voor ik had bedacht dat het een stukje voor vandaag zou opleveren. Ter compensatie dan maar een linkje naar andere voorbeeldjes, want ik dacht (naïef als ik ben) dat ik een compleet nieuwe kunstvorm had ontdekt, maar dat is dus helemaal niet zo.
Ach ja, het staat al in de bijbel… Prediker 1 gedeeld door 10: Is er enig ding, waarvan men zou kunnen zeggen: Ziet dat, het is nieuw? Het is alreeds geweest in de eeuwen, die vóór ons geweest zijn.
Er zijn zelfs kunstenaressen die hun kut gebruiken om mee te schilderen. Dankzij dit internet gaat er een wereld voor me open.
Een van de gerechten waar ik vrienden altijd een plezier mee doe als ze komen eten is Shepherd’s Pie. Ron vond het vroeger ook altijd heerlijk. Vanavond komen Joke en Harry eten en ik ga het maar weer eens maken. Ik heb het recept nooit verklapt, maar zo bijzonder is het eigenlijk helemaal niet. Het basisrecept is wel op internet te vinden, maar ik doe altijd wat extra’s.
Het begint met lamsgehakt. Dat hoeft het niet te zijn, maar het is wel traditioneel en heel erg lekker. Je kan ook wel rundergehakt gebruiken, maar dat is toch minder, vind ik. Per persoon 75 tot 100 gram, da’s wel voldoende. Verder winterpeen, selderij stengels, ui, eventueel champignons en aardappelpuree. Je begint met alle groenten te snijden, de aardappels voor de puree het eerst want dat moet klaar zijn als je de schaal maakt. Alles in blokjes, niet te klein, niet te groot snijden. Dan kun je aan de slag in een grote pan verwarm je olijfolie en boter tot de boter bruinig wordt en dan bak je jet gehakt. Niet helemaal rul, er mogen best grotere brokken inzitten. Als het gehakt bijna gaar is gaan de groenten erbij met een gehakte teen knoflook, peper, zout en een laurierblad. Aanbakken en tien minuten sudderen tot ze beetgaar zijn. Dan gaat er een klein blikje tomatenpuree bij en een glas rode wijn. Rustig laten inkoken en dan gaat er nog 1 a 2 dl. jus (dat mag uit een pakje of van zo’n blokje) bij. Nog even een beetje inkoken en dan verse peterselie er in. Dan ben je al bijna klaar.
Uit de pan in een ovenschaal doen, zo eentje waar je ook lasagne in maakt en het geheel afdekken met aardappelpuree. Daar heb je veel van nodig. Het spreidt wat moeilijk uit maar daar is een trucje voor. Met een spatel aan de randen van de schal beginnen, rondom en dan hou je in het midden nog maar een klein stukje over dat je dan makkelijk kan afdekken.
Zo’n schaal kun je eigenlijk al een dag van te voren maken, maar het hoeft niet. Je schuift de schaal in de oven (een combinatie-grilloven is ideaal) en zorgt dat er een mooie korst op komt. En dan is het klaar en kun je opscheppen. Een frisse simpele salade met een simpele vinaigrette erbij en je hebt hele tevreden gasten.
Het kantoor van de thuiszorg zit in een modern woon-zorg-complex, een nieuw soort term voor een flat met aanleunwoningen. Waar het op neer komt is dat het appartementen voor 55+’ers zijn, met op de begane grond allerlei voorzieningen als een dokterspraktijk, maatschappelijk werk, apotheek, een winkeltje, een koffieshop en wat gemeenschappelijke ruimten voor divers gebruik. En wij van de thuiszorg dus.
Het kantoor is niet zo groot, hooguit 2 ruime woonkamers. Er staat een grote vergadertafel in het midden en een drietal bureaus. In de hoek is een keukenblokje met daarachter een toiletruimte. En er staan overal grote plantenbakken. Heel mooi en groen. In de vensterbanken staan ook wat planten die we gekregen hebben van cliënten of die we zelf ooit eens gekocht hebben.
Gisteren was Annemarie een beetje aan het klooien en schoonmaken, ze had blijkbaar net zoveel te doen, en ze ging ook de plantjes water geven. Dat doet ze anders nooit want meestal doe ik dat even. Het is maar een kleinigheidje, maar heel veel mensen vergeten het. Maar Annemarie pakte het groots aan. Met een grote koffiekan vol water ging ze vensterbank langs en later ook de grote plantenbakken. Ik kon m’n lachen nauwelijks inhouden.
“Eh… Annemarie… Wat doe je?”
- “Ik geef de planten water, dat zie je toch?”
“Ja… maar eh… Annemarie, voel eens aan die bladeren…”
Ze keek me aan alsof ik gek was, zette de kan op tafel en voelde aan de planten in de bak. Toen schoot ze zelf ook in de lach.
- “Verrek, ze zijn nep!”
“Tja, hoe kan het toch dat ze altijd zo mooi groen blijven… ach, ook zijde-planten mogen wel eens wat aandacht.”
Ik was op zoek naar een nieuw sterrenbeeld en ik heb er eentje gevonden geloof ik. Iedereen altijd maar denken dat de zodiac twaalf sterren heeft, maar het schijnen er dertien te zijn. Die 13e wordt gewoon vergeten in de astrologie. Nou, dat komt mij heel goed uit, die adopteer ik gewoon. En hoort ook een prachtig liedje en CD bij die vandaag heb gekregen. Nou ja, gekregen… gekocht. Maar ik had ‘m vandaag in de brievenbus. Ik heb er al eerder een keer de tekst van een liedje op dit blog gezet, maar deze is zo mogelijk nog mooier.
13th star
With a heart full of sky, your eyes full of moon
I left you dying, I heard you cry
Just a fool to myself, there could be nobody else
I was lying, to even think I could survive without our love,
I can’t deny it
Then you showed me the way, and I will follow
To the end of my days, and you know I will follow
The thirteenth star
There’s a point in your life you got to reach
and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
Let me show you the way, to the end of our days
Will you follow me to the thirteenth star… ?
There’s a point in your life you got to reach and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
let me show you the way to the thirteenth star.
I will follow the thirteenth star.
© Fish
Vanmorgen ging de telefoon. Het was de politie. Of ik vanmiddag even op het bureau wilde komen om de man die mij had geslagen wilde identificeren. Ze hadden hem vanmorgen aangehouden en verhoord. Het enige wat ze nu nog even zeker moesten weten van mij was of het inderdaad de dader was. Het klonk allemaal vreselijk gewichtig en officieel, dus ik naar het bureau.
Ik had me allerlei scenario’s in het hoofd gehaald met beelden uit Amerikaanse politie-series in m’n hoofd van zo’n line-up en dat ik dan de verkeerde koos en ik maakte me dus vreselijk nerveus. Het ging allemaal heel anders. Ik kwam aan bij het bureau, meldde me bij de receptie en mocht meelopen naar een kamertje. Ik kreeg meteen koffie (vieze automatenkoffie, maar ik kréég iets van de politie, anders dan een bekeuring!) en na vijf minuten kwam een politieman om nog even de aangifte door te nemen. De dader had bekend en wilde mij spreken om z’n excuses aan te bieden. Daar schrok ik nogal van. Geen idee waarom, maar ik had er eigenlijk geen behoefte aan. Ik dacht dat ik hem alleen hoefde te identificeren. Dat was op zich ook wel zo, maar als het voorval in de minne geschikt kon worden was dat voor alle betrokkenen beter, volgens de politie.
Jaja… minder werk voor jullie, dacht ik. Enfin, ik ben toch maar akkoord gegaan en even later werd de man die me had geslagen binnengeleid. Hij leek wel een meter kleiner dan vorige week op straat en hij was ook vrij timide.
Hij vertelde me een heel verhaal met veel omhaal van woorden dat hij nogal opgefokt was geweest door problemen thuis en dat zijn vrouw moeilijk deed en heel veel blabla… allemaal om duidelijk te maken dat hij het echt niet zo bedoeld had maar dat er iets knapte en zo.
“Ja maar dat is geen reden om iemand zo maar te slaan”, zei ik. “Had gewoon gezegd: ‘Hou je bek, kutwijf’ en dan was je het ook kwijt geweest”
Nou, er volgde weer een heel verhaal van ADHD en moeilijke jeugd en uit een gezin met met veel agressie en dat hij niet zo sterk in z’n schoenen stond enzovoorts enzovoorts. Voor iemand die zich moeilijk kan beheersen en zegt niet zo taalvaardig te zijn kwamen de excuses en de smoesjes heel vlot z’n mond uit. Ik geloofde er allemaal niks van.
Na een tijdje kwam de aap uit de mouw. Hij was al eerder veroordeeld voor een geweldsmisdrijf en als het nog een keer gebeurde werd de straf hoger en dat kon hij zich niet veroorloven want dan raakte hij z’n baan kwijt, en als hij zijn baan kwijtraakte dan kon hij zijn gezin niet onderhouden en dan draaide het uit op een scheiding en meer van die doemverhalen. Dus waar het op neer kwam was eigenlijk de vraag of ik alsjeblieft de aangifte wilde intrekken. Ik zei hem dat ik er even alleen over na wilde denken. Toen hij weer weggeleid werd vroeg ik de agent: “Waarvoor is hij eerder veroordeeld?”, ook al kon ik het antwoord wel raden. “Ik mag het eigenlijk niet vertellen”, zei de agent. “Wat jullie eufemistisch huiselijk geweld noemen zeker?”, vroeg ik. Er volgde een veelbetekend en bevestigend knikje. Ik heb de aangifte niet ingetrokken.
“Moet ik nu ook getuigen bij de rechtszitting?” vroeg ik.
Dat schijnt niet te hoeven. De aangifte en de getuigenverklaringen zijn voldoende. Ik mag wel naar de zitting als ik zou willen en mag ook mijn verhaal doen, maar het is niet nodig. Ik zit er niet op te wachten, dus voor mij is de kous nu af.
Ik heb de halve middag in bed gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar omdat het lekker was. Lekker, warm, gezellig. TV aan, koffie en broodje en aspirines. Dat laatste was wel nodig want ik had nogal een kater. Claudia, die eerder in de week nogal boos op me was omdat ik haar slippertje “wereldkundig” had gemaakt, kwam gisteravond bij langs en we besloten om een uur of tien nog even een borrel te halen in de stad. Dat liep een beetje uit. Zeg maar gerust dat het gierend uit de klauwen liep. Maar het was dan ook erg gezellig.
Het gekke was, het ging ons helemaal niet om het drinken, maar ongemerkt ging er blijkbaar toch heel alcohol naar binnen. En het ging onstellend lang door. Normaal heb ik het na een paar uur wel gezien in een kroeg en wil ik gewoon weer naar huis, maar we kwamen allemaal oude bekenden en leuke en wonderlijke mensen tegen. Ik heb uren met iemand gepraat die net een paar weken terug was van een fietstocht rond de wereld. Zomaar. Om niks. Niet om geld in te zamelen of voor een goed doel of publiciteit. Hij was een paar geleden begonnen aan een fietsvakantie naar Griekenland, hij zag het bordje Istanboel en besloot verder te gaan. En die vakantie duurde dus bijna 4 jaar.
Hij had hele mooie verhalen en bij elk verhaal was er iemand anders in ons gezelschap die ook weer een verhaal had. En zo ging het maar door…
Maar nu ben ik dus een beetje moe.
Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?
En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…
Het parkeerterrein bij het winkelcentrum van de buurt is heel groot. Er kunnen minimaal een paar honderd auto’s staan. Eigenlijk idioot groot voor die paar winkels maar goed, de gemeente zit blijkbaar goed in de ruimte. En zo’n plein is altijd handig voor festiviteiten, kermis en ’t wordt ook gebruikt door een aantal truck-chauffeurs. Plek genoeg.
Heel soms, als het druk is, op koopavonden bijvoorbeeld, dan is het parkeerterrein vrij vol. Vooral aan de kant van de winkels, want iedereen wil blijkbaar zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkels parkeren. Dat snap ik wel, die behoefte heb ik zelf ook, maar als dat niet lukt dan zoek ik een plekje verderop. Niet iedereen denkt zo. Gisteravond was het koopavond en weer behoorlijk druk. En ja, je kunt erop wachten, dan zijn er weer van die asocialen die op de stoep voor de winkels gaan parkeren, een dikke gele streep op de trottoirband ten spijt. Ik kan me daar heel kwaad om maken, vooral omdat er aan de achterkant van het parkeerterrein nog plek zat is.
Ik zag het weer gebeuren en siste de uitsteppende automobilist die zo parkeerde toe: “Aso! Te beroerd om een paar meter te lopen…”
Nou dat heb ik geweten…
Zonder wat te zeggen haalde hij uit en gaf me een klap op m’n gezicht. Ik was totaal verbouwereerd. Het deed niet zozeer pijn want zo hard sloeg hij niet, maar ik was figuurlijk eventjes helemaal lamgeslagen. Hij wou me nog meer klappen geven maar hij werd tegengehouden door een toevallige voorbijganger. Het werd een heel tumult en ik heb me als een viswijf gedragen. Schreeuwen en schelden terwijl die vent werd tegengehouden door die andere man. Nou ja, het was een scene van jewelste.
Ik heb vanmiddag aangifte gedaan. Daarbij kwam me mijn geheugen voor nummerborden goed van pas. Vroeger op vakantie deed ik met mijn broer op de achterbank altijd nummerbord-spelletjes op de Duitse autobahn. En ik heb ook even bij de politie uitgelegd dat ik ontzettend tegen verkeersboetes ben, maar dat soort foutparkeerders een boete van € 1000 verdienen.
Theme: Rubric. Blog op Wordpress.com.
