Date

Vrijdagavond ging ik weer eens met Klauwtje mee naar de sportschool. Een half uurtje steppen en daarna een uur in het bubbelbad. Heerlijk. In de kantine even samen een fris wit wijntje en een sigaretje en we zouden net weer weggaan toen we een wijntje kregen aangeboden van een man aan de bar. Leuke vent wel. Hij bleek Mark te heten. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: of we nog even meewilden naar de Minstreel, een café in de stad waar regelmatig blues/folk-achtige bandjes spelen. Er kwam vanavond een aardig bandje volgens hem.
Van mij hoefde het niet, maar Claudia leek het wel leuk. Om geen spelbreker te zijn ben ik maar meegegaan. En ook een beetje om haar in de gaten te houden, want ze heeft een hele lieve vriend en ze is al eens eerder vreemdgegaan met alle sores van dien.

Eenmaal in de kroeg bleek het Mark helemaal niet om Claudia te doen, maar om mij. Een aparte ervaring, want Claudia is veel sportiever, slanker en mooier (vind ik) en ze trekt altijd meer aandacht van het manvolk, maar ik was er wel van gecharmeerd. Aandacht van een leuke man is altijd wel geinig. Zelfs zijn handtastelijkheidjes, waar ik normaal eigenlijk niks van moet hebben, vond ik op dat moment helemaal niet zo erg.
“Ik vind je leuk”, zei hij toen we weggingen, “zullen we eens afspreken?”
Tot mijn eigen verbazing zei ik: “Is goed, bel me maar”, en ik gaf ‘m m’n telefoonnummer.

Hij belde me meteen de volgende dag. Ik heb een date.

Collecteren

Om een beetje bezig te blijven doe ik van allerlei vrijwilligerswerk. Het leukste is wel de collecte van het kankerfonds organiseren en collecteren. Collecteren deed ik al voordat Ron ziek werd, maar daarna heb ik me er wat meer voor ingezet en op een gegeven moment toen ik was verhuisd werd ik de plaatselijk coordinator van de collecte. Ik heb meteen mijn hele nieuwe wijk zelf gedaan om eens te kijken wie en wat er allemaal in de buurt woont. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Ik dacht ik heel wat gewend was maar het was een behoorlijke eye-opener. In mijn oude wijk waren het toch veelal keurige mensen, beetje op stand, keurige ambtenaren enzo, maar in elk geval niks buitensporigs.

Dat is hier wel anders. Aan de ene kant van de wijk heb je nieuwbouw rijtjeshuizen. Daar wonen veel starters, jonge mensen met dromen en ambities, allemaal met gloednieuwe Ikea-meubeltjes enzo. Maar heel keurig allemaal. In het midden van de wijk, waar ik woon, staan oudere rijtjeshuizen en wonen behoorlijk veel wat oudere gezinnetjes die het niet helemaal hebben gered op de carrière-ladder, het type bouwvakker, toch nog vrij veel allochtonen alhoewel dat op straat eigenlijk niet opvalt. “Volks”, zo zou je het kunnen omschrijven.

Aan de andere kant van de wijk staan een paar flats met appartementen en daar woont echt van alles door elkaar. Prachtig. Vrij veel ouderen, maar ook werklozen, alleenstaanden, jonge stellen, een paar studenten zelfs. Ik heb m’n ogen uitgekeken bij die eerste keer collecteren. Mannen met bierbuiken die met ontbloot bovenlijf de deur openden, oude vrouwtjes die ’s avonds om 5 uur nog in een ochtendjas rondscharrelden. Op de benedenverdieping van die flats waren aangepaste woningen dus daar kreeg ik de meest aparte handicaps in soms buitensporige invalidenkarretjes te aanschouwen. Wonderlijk.

Het meest merkwaardige vond ik echter wel de opbrengst van de collecte. In mijn oude wijk, met vele mensen in goede doen, had ik zo’n gemiddelde van € 1,- per adres. Toen ik dat in mijn nieuwe wijk uitrekende was dat bijna het dubbele.
Toen wist ik zeker dat hier goede mensen wonen.

Televisie

Sinds ik alleen ben heb ik allerlei slechte eigenschappen ontwikkeld. Ik laat m’n bed onopgemaakt, maak de wc nog maar 1x per week schoon in plaats van dagelijks (dat scheelt wel een vermogen aan dikke bleek overigens) en laat de afwas rustig een paar dagen staan. Als je niet meer voor ander hoeft te zorgen en de dingen storen je zelf niet, waarom zou je jezelf dan vermoeien met die dingen? Het is er een beetje ingeslopen, niet van de ene op de ander dag, maar zo langzamerhand ga andere patronen ontwikkelen.

Een andere slechte eigenschap die ik heb ontwikkeld is schelden op de televisie. Dat deed ik vroeger nooit. Ik liet de beelden en teksten allemaal een beetje over me heen komen en dacht er het mijne van. Tegenwoordig zeg ik gewoon hardop wat me wel of niet of bevalt, scheld ik op politici die liegen en praat ik terug tegen presentatoren. Alsof ze me kunnen horen. Ik betrapte me er laatst op dat ik het doe bij drama-series en films. Niet te weinig zelfs.
“Hou eens op trut, als je hem niet meer moet sodemieter dan op”
“Doe eens normaal, maak er niet zo’n drama van”
“Nou schiet dan, klootzak!”
“Tjonge, wat een domme doos, ga een potje vingeren ofzo”
En zo kan ik een hele film van commentaar voorzien. Laatst was Joke op bezoek en we keken samen TV. En die zei plotseling iets wat ik me nog nooit had gerealiseerd.
“Jeetje, je doet precies hezelfde als Ron altijd deed”
En verdomd, ze had gelijk. Vroeger toen we samen TV keken was hij altijd degene met dergelijk commentaar. Nu ik doe ik het zelf.
Omdat ik hem mis.

Bramen

Ik ben er al de hele zomer mee bezig. Elke keer als ik weer in het bos kom, of waar dan ook, ik speur naar de bramenstruiken. Zodra ze bloeien dan moedig ik de bijen al aan. En als de groene vruchtjes verschijnen dan kan ik al zo’n beetje inschatten of het een goed of slecht bramenjaar wordt. Het leek dit jaar veelbelovend en ik had me al verheugd op vele potten jam, een paar potten ingemaakt op brandewijn (heerlijk over ijs en yoghurt) en desserts met aardbeien, frambozen, bessen en zelfgeplukte bramen.

De zomer was op zich goed dit jaar, in het begin veel bloesem, mooi weer, en daarna genoeg regen. Maar helaas te weinig zon. De struiken hingen vol, maar rijp worden: ho maar. Het bleven kleine rode besjes. Waar ik vorig jaar een emmer vol van de struiken plukte had ik nu slechts een paar handjes vol. Het geeft op zich niet, want je bent er toch weer een paar dagen op uit, in de natuur en dat is altijd lekker, maar je hoopt toch op meer.
Ik heb 3 potten jam gemaakt en 1 potje op brandewijn, veel minder dan andere jaren. Nou ja, jammer… maar het is niet anders

Hangjeugd

Bij voorkeur doe ik mijn boodschapjes ’s avonds. Zo vlak na het eten is het lekker rustig op straat en in de winkel. Dan heb je een beetje de ruimte en loop je niemand in de weg als je uitgebreid het idioot grote assortiment aan diverse soorten dipsausjes, vruchtenkwark of biskwietjes bestudeert. Niet dat ik er iets van koop, maar ik ben altijd weer verbaasd over de artikelen die in het schap liggen waarvan ik het bestaan niet eens wist en die blijkbaar wel verkocht worden. Op een zaterdag, als hele gezinnen met jengelende kinderen hun karren tot de nok toe volladen voor de hele week heb je toch minder tijd voor dergelijke verbazing.

’s Avonds, door de week, is het dan een stuk aangenamer. En je kunt nog eens praatje aangaan met deze of gene. Ik loop dus met grote regelmaat ’s avonds even naar de buurtsuper en de laatste tijd viel me op dat er bijna altijd een groepje jongens bij de deur staat. Ze doen verder niks, een beetje hangen, sigaretjes roken en kletsen. Ik heb er verder geen last van maar het valt me gewoon op.

Wat me ook opvalt is dat puberjongetjes altijd zoveel spugen. Is dat normaal? Is er iets in ontwikkeling van jongetjes dat overmatig speeksel aanmaakt? Ik kan me zo voorstellen dat een verhoogde testosteronspiegel er iets mee te maken heeft, maar dan zouden vrouwen in de overgang ook continu op straat lopen te spuwen en dat zie ik eigenlijk nooit. Het zijn altijd pubers van een jaar of 14 tot 16 die hele fluimen op straat kwakken zonder er bij na te denken.

’t Is allemaal niet zo erg, maar het is natuurlijk geen gezicht. Het staat zo vies en onbeschoft. Ik kan me ook niet voorstellen dat er meisjes zijn die spugende jongetjes leuk vinden. Dat willen ze wel; leuk gevonden worden door meisjes.

Uitgelezen

“Je moet het echt lezen”, zei Joke, “echt, het geeft je zoveel verbazingwekkende inzichten”. Het was heus oprecht bedoeld, maar ik hoefde geen adviezen of leestips, ik wou gewoon maar even klagen en zeuren aan de telefoon zoals vroeger. Gewoon vriendinnen onder elkaar, roddelen, kletsen, klagen en zeuren over mannen, buren, kennissen en al die andere onzin. Gewoon omdat het leuk is. Maar in plaats van gewoon gezellig kletsen krijg je daar tegenwoordig een therapie en een stel boekentips bij. Dat is er zo een beetje sluipenderwijs ingekomen. Toen Ron net dood was had ik er geen erg in, maar gaandeweg viel het me op. Ze doen het allemaal, die vriendinnen van me, maar Joke is de ergste van het stel. Allemaal goedbedoelde adviezen en zo. Misschien omdat ze zelf verder ook niks meemaakt en schijnbaar volmaakt gelukkig is met die vent van d’r en die geweldige baan en leuke collega’s en fijne vrienden. Nou ja, het zal wel. Maar goed, toen ik dus in bieb voor de kast stond om een boek uit te zoeken moest ik er aan denken en heb ik het toch maar gepakt, “De Alchemist” van Paulo Coelho.

Het zei me helemaal niks, die schrijver niet en die titel niet, maar het was echt wereldberoemd en steengoed volgens Joke. Affijn, ik ben er voor gaan zitten. Zacht muziekje aangezet, leeslamp aan, grote pot thee op tafel en lezen maar. Nou… het viel me niet mee. Ik begreep wel dat ik allemaal niet te letterlijk moest nemen en voor symbolisch en overdrachtelijk moest lezen, maar het verhaal was nogal ongeloofwaardig allemaal. Een herdersjongen die verliefd is op een meisje uit een ander dorp en daar niks aan doet en dan op reis wordt gestuurd om een schat te zoeken… En dan gaat ‘t honderd pagina’s over woestijnen, kameelcaravanen en meer van die onzin om uiteindelijk bij kloosters en pyramides te komen. Ik was nog niet eens halverwege en dacht bij mezelf: “Waar gáát dit over?!” en: “Wat moet ik ermee?”.

Het deed me een beetje denken aan de meisjesboeken van vroeger. Joop ter Heul en die flauwekul. Allemaal van die verhalen waar verder niks in gebeurt maar met veel zogenaamd diepzinnige gesprekken en gedachten. Meisjesboeken zijn ook wel heel erg. Ofwel gaan ze over ponies en paarden, ofwel over vriendinnenclubjes en onzinnig rozige toekomstdromerij. In jongensboeken gebeurde tenminste nog wat. Mijn broer had de hele Bob-Evers-reeks in zijn kast… en Arendsoog. Die las ik heel wat liever dan Afke’s Tiental, Stijfkopje of, nog erger: De Olijke Tweeling.

Dat soort geneuzel deed je mij geen plezier mee. En toch kreeg ik elke verjaardag of Sinterklaas wel zo’n duf meisjesboek. Ik heb ze, toen ik op kamers ging wonen allemaal bij De Slegte gedumpt. Volgens mij heb ik er niet eens geld voor gevraagd. Weg met die rotzooi. Voor mij is Paulo Coelho hetzelfde, maar dan voor iets grotere meisjes. Ik heb het wel uitgelezen, overigens. Om Joke een plezier te doen. En nu weet ik tenminste waar al die vriendinnen het over hebben als ze met nog zo’n titel aankomen.

Dr. Pandit Shriva

Alweer had ik zo’n briefje in de bus. “Problemen met geld, gezondheid, liefde, realties, vriendscappen? Dr. Pandit Shriva weet raad! Doctor Shriva is helderziende, magnetisuer en alternatieve genezer. Hij lost al uw problemen op. Nooit meer zorgen hebben! Bel voor een gratis consult: 06-etc..”

Bijzonder. Als Dr. Pandit Shriva werkelijk zo goed is, dan weet hij toch dat ik geen problemen met geld heb, elke maand krijg ik een ruim weduwenpensioen en ik heb geld van de verkoop van ons huis. Ik heb geen problemen met m’n gezondheid, anders dan een verkoudheidje af en toe. Een relatie heb ik niet en hoef ik ook niet. Mijn vriendschappen gaan allemaal uitstekend. Als Dr. Pandit Shriva echt helderziend is dan had hij dat inmiddels toch wel geweten en stopte hij niet om de zoveel tijd een briefje in mijn bus.

Ik vind het allemaal niet zo erg, het briefje gaat toch gelijk bij het oud papier, maar ik heb wel medelijden met de stumperds die wél problemen hebben en in deze oplichterij trappen.

Zandbak

Vlakbij het winkelcentrum in de buurt is de lagere school. Bij de lagere school spelen altijd kinderen, ook in het weekend. Er zijn grote klimrekken, een basketbalpleintje, allerlei speeltoestellen en een zandbak. Ik loop er vaak voorbij als ik op weg ben naar het één of ander. Vandaag liep ik er voorbij en ik zag twee kinderen enorm druk in de zandbak. Een jongetje en een meisje van ongeveer 6 jaar oud. Het jongetje ken ik niet, het meisje wel. Dat is het dochtertje van een collega van de thuiszorgvereniging waar ik wat vrijwilligerswerk voor doe. Leuke vrouw, schattig dochtertje.

Toen ik dichterbij kwam hoorde ik ze duidelijk tekeergaan. Ze waren ruzie aan het maken. Met behoorlijk heftige taal en schuttingwoorden. Ik schrok ervan, zulke grove woorden uit de monden van zulke kleine kinderen. Ik besloot er wat van te zeggen en ze uit elkaar te halen. Hillary Clinton indachtig, “it takes a village”, nietwaar… Het hele dorp moet zorg dragen voor de opvoeding van de nieuwe generatie en ik hoor bij de opvoeders.

“Houden jullie eens op met ruzie maken! Uit elkaar, en ga maar naar huis, als jullie niet lief kunnen spelen.”
Verbaasd keken 2 paar kinderogen naar me op.
“We doen toch niks?” zei het jochie.
“We spelen vadertje en moedertje”, zei het meiske.
Ik stond met m’n bek vol tanden. Zo gaat dat dus in die gezinnen. “Nou, ik vind het niet goed”, stamelde ik, “speel maar wat anders”.
Moet ik mijn collegaatje erop aanspreken? Ik weet het niet.

Kerkhof

Een boze schoonmoeder aan de telefoon. Of ik wel gezien had dat het graf van Ron een chaos was; dat er allemaal verrotte bloemstukken op lagen en dat het helemaal smerig was. Nee. Dat had ik niet gezien, want ik kom daar nooit. Wat moet ik daar ook? Ron woont in m’n hart en niet op een paadje achteraf op de Algemene Begraafplaats. Zij vond het niet kunnen, sprak schande van m’n laksheid en was zeer ontdaan. En ik hoefde er niks meer aan te doen, want dat had zij al gedaan.

Nou, daar kon ik het dan mee doen. Niet eventjes informeren hoe het gaat, of ik het wel naar m’n zin had in de nieuwe buurt, of ik nog wat leuks had meegemaakt, of gewoon wat geroddel over de familie. Nou ja, dat gaat ook moeilijk na zo’n uitbarsting van woede en frustratie, dat snap ik ook wel, maar ik begrijp werkelijk niet waar ze zo’n punt van maakt. Alsof Ron er nog mee zit dat de plek waar z’n botten liggen er niet zo netjes uitziet. Hij was bij leven ook een sloddervos, dus wat dat betreft past het prima bij hem.

Ik ben de volgende dag toch even gaan kijken op het kerkhof. Het was alweer een tijdje geleden dat ik er was geweest en ik moest tot m’n schande bekennen dat ik Ron’s graf niet eens in één keer kon vinden. Ik heb ook het richtingsgevoel van een demente postduif en al die kerkhofpaadjes lijken op elkaar, maar je zou van een weduwe mogen verwachten dat ze het graf van haar man wel kan vinden. Nou, ik niet. Waarom hebben ze die paadjes net als op Père-La-Chaise in Parijs niet gewoon genummerd en benoemd? Een stratenplan met adres zou mij wel helpen. Uiteindelijk heb ik het natuurlijk wel gevonden. Ik zag het graf, las z’n naam op de steen en zag dat het graf keurig was opgeruimd.
“Tsja…”, dacht ik, “en nu?”

Ik ben maar naar huis gegaan en heb zitten bladeren in een oud foto-album van een tripje samen naar Parijs.

Liedje

Ik loop over straat naar huis. Het is mooi weer. Op de één of andere manier ben ik in een prima humeur en ik fluit een liedje. Zomaar een deuntje, ik denk er niet bij na. Er komt een man met een hond aan de lijn voorbij. Hij kijkt me lachend aan. Ik stop even met fluiten en lach vriendelijk terug en buk me om zijn hondje te aaien. Ik heb niks met honden, maar deze is niet zo groot en ziet er lief uit. Als hij voorbij is fluit ik door.

Opeens word ik op de rug getikt. Ik schrik me een ongeluk. Het is diezelfde vent.
“Hoe heet dat voor liedje?”
“Liedje?”
“Dat liedje dat je fluit…”
“Geen idee, ik fluit maar wat”
“Neeneenee, ik ken het, ik heb het eerder gehoord maar ik kan niet op de naam komen”

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Totaal onbewust dat ik iets floot dat al bestond.
“Nee, ik heb geen idee”
Hij begint te neuriën wat ik zo’n beetje floot. Ik kijk ‘m niet begrijpend aan.
“Jawel”, zegt ‘ie, “toe nou… hoe heet het… het is heel bekend”
“Ik heb echt geen idee”
“Weet je wat, we gaan nu naar de platenwinkel en gaan het vragen. Die jongen daar, die weet alles. Heb je tijd?”

O jeetje, denk ik… dit is wel de meest suffe versiertruc die ik in tijden heb meegemaakt. Maar hij ziet er wel aardig uit en ik heb geen haast. Hij loopt met me mee naar het winkelcentrum en we gaan de winkel binnen. Hij vraagt bij de balie of hij weet wat het liedje is en begint het melodietje te zingen. Hij vraagt me om mee te doen. Maar ik weet toch óók niet wat het is? Ik lach wat schamper en doe voorzichtigjes mee. De jongen van de platenwinkel weet het ook niet. De man probeert het nog een keer. Nu harder. Hij heeft wel een mooie stem. Op het laatst galmt hij bijna door de winkel. Ik doe mee en we moeten vreselijk lachen. Maar we komen er niet uit.

“Nou jammer” zegt hij, “we komen er niet achter en zit de hele dag met dit liedje in m’n kop. Wat erg.”
“Tsja”, zeg ik.
Hij pakt een pen uit z’n zak en schrijft z’n telefoonnummer op een briefje. “Zullen we telefoonnummers uitwisselen? Als 1 van ons weet hoe het liedje heet, dan kunnen we dat elkaar tenminste vertellen”.

Nou ja, ik heb hem m’n telefoonnummer ook gegeven. Het mag dan een versiertruc zijn, ik vind het wel leuk.