Het was al druk op de haven toen we aankwamen. De stoep voor de terminal stond tjokvol mensen met hun bagage in het zonnetje te wachten op de boot naar Terschelling of Vlieland. En er bleven mensen komen; met de bus, met auto’s en op de fiets en allemaal in opperbeste stemming en vol verwachtingen over het komende weekeinde. Er was één uitzondering. En dat was ik.
Waarom weet ik niet, maar ik heb een hekel aan mensenmassa’s. Ik vind mensen erg leuk en ook groepen kan ik best aan, maar al dat gekrioel vind ik helemaal niks. Ik word er altijd somber van. Het is teveel, er zijn teveel gesprekken, teveel geschreeuw, teveel gedoe. Ik vind het heerlijk om naar Terschelling te gaan en ik vind bijna niets leuker dan op de boot te staren over het wad en naar de eilanden die dichterbij komen, maar die drukte voor vertrek? Nee, dat hoef ik niet.
Eenmaal op de boot was ik die somberheid kwijt, ook al was het op de boot ook druk. Maar dan heeft iedereen z’n plekje gevonden, is de onrust van het inschepen voorbij en kan ik van de mensen genieten. We zaten bovenop het dek van de boot. Naast ons zat een hele familie. Opa en oma met hun kinderen en kleinkinderen. Ik kreeg een snoepje van de oma en we raakten in gesprek. Het bleek dat ze de volgende dag 50 jaar getrouwd waren en dat gingen vieren op het eiland.
De volgende dag wandelden we over het strand bij Paal 8 en kwam ik haar weer tegen. “Gefeliciteerd met uw trouwdag!” zei ik enthousiast. Ze kende me nog van de boot en we kletsten wat over het mooie weer en de zee en het strand en hun kleinkinderen die speelden in het zand.
“Ken je haar?”, vroeg één van mijn vriendinnen later.
“Nee… moet dat dan?”
Ik glimlachte en deed er het zwijgen toe. De uitdrukking op haar gezicht was onbetaalbaar. Later heb ik het natuurlijk wel uitgelegd.
