Televisie

Sinds ik alleen ben heb ik allerlei slechte eigenschappen ontwikkeld. Ik laat m’n bed onopgemaakt, maak de wc nog maar 1x per week schoon in plaats van dagelijks (dat scheelt wel een vermogen aan dikke bleek overigens) en laat de afwas rustig een paar dagen staan. Als je niet meer voor ander hoeft te zorgen en de dingen storen je zelf niet, waarom zou je jezelf dan vermoeien met die dingen? Het is er een beetje ingeslopen, niet van de ene op de ander dag, maar zo langzamerhand ga andere patronen ontwikkelen.

Een andere slechte eigenschap die ik heb ontwikkeld is schelden op de televisie. Dat deed ik vroeger nooit. Ik liet de beelden en teksten allemaal een beetje over me heen komen en dacht er het mijne van. Tegenwoordig zeg ik gewoon hardop wat me wel of niet of bevalt, scheld ik op politici die liegen en praat ik terug tegen presentatoren. Alsof ze me kunnen horen. Ik betrapte me er laatst op dat ik het doe bij drama-series en films. Niet te weinig zelfs.
“Hou eens op trut, als je hem niet meer moet sodemieter dan op”
“Doe eens normaal, maak er niet zo’n drama van”
“Nou schiet dan, klootzak!”
“Tjonge, wat een domme doos, ga een potje vingeren ofzo”
En zo kan ik een hele film van commentaar voorzien. Laatst was Joke op bezoek en we keken samen TV. En die zei plotseling iets wat ik me nog nooit had gerealiseerd.
“Jeetje, je doet precies hezelfde als Ron altijd deed”
En verdomd, ze had gelijk. Vroeger toen we samen TV keken was hij altijd degene met dergelijk commentaar. Nu ik doe ik het zelf.
Omdat ik hem mis.