Om een beetje bezig te blijven doe ik van allerlei vrijwilligerswerk. Het leukste is wel de collecte van het kankerfonds organiseren en collecteren. Collecteren deed ik al voordat Ron ziek werd, maar daarna heb ik me er wat meer voor ingezet en op een gegeven moment toen ik was verhuisd werd ik de plaatselijk coordinator van de collecte. Ik heb meteen mijn hele nieuwe wijk zelf gedaan om eens te kijken wie en wat er allemaal in de buurt woont. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Ik dacht ik heel wat gewend was maar het was een behoorlijke eye-opener. In mijn oude wijk waren het toch veelal keurige mensen, beetje op stand, keurige ambtenaren enzo, maar in elk geval niks buitensporigs.
Dat is hier wel anders. Aan de ene kant van de wijk heb je nieuwbouw rijtjeshuizen. Daar wonen veel starters, jonge mensen met dromen en ambities, allemaal met gloednieuwe Ikea-meubeltjes enzo. Maar heel keurig allemaal. In het midden van de wijk, waar ik woon, staan oudere rijtjeshuizen en wonen behoorlijk veel wat oudere gezinnetjes die het niet helemaal hebben gered op de carrière-ladder, het type bouwvakker, toch nog vrij veel allochtonen alhoewel dat op straat eigenlijk niet opvalt. “Volks”, zo zou je het kunnen omschrijven.
Aan de andere kant van de wijk staan een paar flats met appartementen en daar woont echt van alles door elkaar. Prachtig. Vrij veel ouderen, maar ook werklozen, alleenstaanden, jonge stellen, een paar studenten zelfs. Ik heb m’n ogen uitgekeken bij die eerste keer collecteren. Mannen met bierbuiken die met ontbloot bovenlijf de deur openden, oude vrouwtjes die ’s avonds om 5 uur nog in een ochtendjas rondscharrelden. Op de benedenverdieping van die flats waren aangepaste woningen dus daar kreeg ik de meest aparte handicaps in soms buitensporige invalidenkarretjes te aanschouwen. Wonderlijk.
Het meest merkwaardige vond ik echter wel de opbrengst van de collecte. In mijn oude wijk, met vele mensen in goede doen, had ik zo’n gemiddelde van € 1,- per adres. Toen ik dat in mijn nieuwe wijk uitrekende was dat bijna het dubbele.
Toen wist ik zeker dat hier goede mensen wonen.
