Winkels

Vroeger had je de groenteboer voor groente en fruit, de bakker voor brood, de slager voor vlees, de visboer voor vis, de melkboer voor melk en eieren, de snoepwinkel voor snoep en de kruidenier voor de rest. Tegenwoordig kom ik eigenlijk nergens meer behalve de supermarkt. Al jaren verkopen ze daar allerlei huishoudelijke artikelen, van keukengerei tot schrijfpapier. En bijna allemaal hebben ze ook bloemen en planten. Daarvoor hoef je dus ook niet naar een aparte winkel. De laatste tijd valt me op dat ze ook CD’s, DVD’s en boeken gaan verkopen. Nog even en ze gaan kleding, juwelen, en gereedschappen en auto-onderdelen verkopen. Hoef je helemaal nergens anders meer toe. Ik zou dat wel betreuren denk ik.

Maar ja, ik ben ook zo’n gemakstrut dat ik daar dan wel al die zooi ga kopen.

Vuilniszakken

Voor m’n verjaardag had ik een prachtige design vuilnisbak gekregen. Eentje met gaten waar je de vuilniszak in ziet zitten. Nu is die bak prachtig, maar doe je er zo’n orinaire grijze vuilniszak in dan lijkt het meteen niks meer. Mijn keuken is namelijk voornamelijk rood en die grijze zak is werkelijk geen gezicht. ’t Is maar een kleingheid, maar toch… En ik vroeg me toen af: waarom zijn er geen verschillende kleuren vuilniszak? Je hebt wel van die blauwe, maar die wil ik niet. Ik wil een rode vuilniszak, die past bij het rolgordijn en de keukenkastjes.

Dat schijnt dus niet te kunnen. Ik ben bij tien winkels geweest om er naar te vragen. “Waarom zijn vuilniszakken maar in één kleur?”
De wanhoop en verbazing op het gezicht van de verkoper op die vraag is eigenlijk schitterend. Het is misschien ook wel een idiote vraag, maar aan de andere kant: waarom ook eigenlijk niet? Waarom zijn vuilniszakken alleen maar grijs of blauw? Ik wil een rode zak! En ik ben dan zo’n trut die dat dan ook gaat uitleggen. Dat het niet in het interieur past en dat ik gewoon de keuze wil hebben. Ik ben consument, ik heb een vraag, moet er dan niet aanbod komen? Dat is toch kapitalisme?

Maar in alle winkels waar ik kwam keken ze me aan alsof ik knettergek was. Na een vruchteloze speurtocht naar rode vuilniszakken bedacht ik me later dat die vuilnisbak wellicht helemaal geen vuilnisbak was maar een wasmand. Hij staat dus nu in de badkamer, zonder zak, visueel te dissoneren met het badkamer interieur.

Sportschool

Zo af en toe ga ik eens de sportschool. Mijn vriendin Claudia heeft me vorig jaar een abonnementje cadeau gedaan voor m’n verjaardag. Ze is zelf nogal fanatiek met spinning, pumping, steps en aerobics en hoe die ongein allemaal heten mag en ze vond het wel leuk als ik dat met haar ging doen. Althans dat zei ze. Stiekem vind ze me natuurlijk gewoon een ongezond vet varken maar durft ze me dat niet recht in m’n gezicht te zeggen.

Dat sportschool-gedoe is niet aan mij besteed. Ik ga liever een rondje fietsen of wandelen, da’s lichaamsbeweging genoeg denk ik, maar om haar een plezier te doen ga ik wel eens met haar mee. Het is best gezellig hoor, een beetje kletsen en huppelen met zo’n klasje meiden maar uit mezelf was ik er nooit naar toe gegaan. Maar, en da’s het aardige van die sportschool, je hoeft niet te huppelen en te spinnen of steppen. Je kunt daar ook naar de sauna en in het bubbelbad. Dat is wel weer lekker. En dan na afloop een wijntje in de kantine. Na thuiskomst nog een glaasje en een lekker stuk volvette kaas of leverworst erbij. Je bent immers naar de sportschool geweest dus dan mag het.

Glasbak

Het blijft een gênant tochtje. De gang naar de glasbak… Allereerst de bepaling van wanneer je precies gaat. Ga je elke dag, dan hoor je de roddeltantes in de buurt al praten.
“Die gaat elke dag naar de glasbak, elke dag lege flessen… die is zwaar aan de zuip hoor!”
Ga je elke week heb je hele volle tassen en hoor je ze in gedachten ook:
“Ach ja, wat wil je ook, zo’n vrouwtje alleen…. het licht is er ook altijd tot diep in de nacht op”.
“Ja, als wij thuiskomen van iets dan is de hele straat donker behalve bij haar”
“Dan zit ze zeker in d’r eentje te zuipen”
“Als je alleen bent dan doe je dat natuurlijk. Ik zie ook nooit iemand daar… nooit eens een vriendje of zo”
“ ’t Is ook wel zielig natuurlijk. Ik heb gehoord dat d’r man is overleden enzo…”

Dus ik spaar de flessen op en ga onregelmatig de flessen wegbrengen. De ene keer voor het weekend, de andere keer na het weekend. Wat voor de rest van het leven zo belangrijk is, te weten “regelmaat”, is voor de gang naar de glasbak niet echt sociaal wenselijk.
Laatst had ik weer een tasje vol op het terras staan en ik besloot het weg te brengen. Bij de glasbak zag ik Mo al staan. Mohammed heet hij voluit en hij woont twee huizen verderop. Het is een Marokkaan, maar dat merk je aan niks. Hij heeft een blonde Nederlandse vrouw en er schalt altijd iets van top40 muziek uit het huis.
“Ha, buurman… alwéér een feestje gehad?”, grapte ik.
“Nee hoor buurvrouw, wij zuipen altijd zoveel… Jij hebt wel weer een feestje gehad?”, vroeg hij.
“Ja, ik heb een feestje gehad…”, loog ik, “maar eh… moslims mogen toch helemaal niet drinken?”, plaagde ik.
“Christenen mogen toch helemaal niet liegen?”, zei hij.
Ik was heel eventjes verbouwereerd. Toen schoot ik in de lach. En hij ook.
“Komen jullie eens een keer borrel bij me halen?”, vroeg ik.
Ze komen volgende week bij me langs. Ik heb de drank al in huis en de volgende gênante gang naar de glasbak dus ook.

Tijgerprint

Op een van die spaarzame mooie dagen van dit jaar besloot ik eens een dagje naar het strand te gaan. Boekje mee, een fles water en wat perziken. Ik hou helemaal niet zo van het strand en van zonnen, maar het was me gewoon te warm op het terras thuis en ik bedacht me dat het op het strand wellicht wat koeler zou zijn.

Op het strand gekomen had ik me geïnstalleerd onder het duin, ver van de strandtenten, daar waar het nog een beetje rustig was. Na een uurtje kwam er een gezinnetje op 20 meter van me zitten. Het ging met nogal wat lawaai zodat ik me niet op m’n boek kon concentreren, dus ik bekeek het tafereel een beetje.

De man had een gebruind lichaam met een bierbuik, witte benen en wat slordig geplaatste tattoeages her en der. Zij was helblond (tien tegen één gebleekt) en had een bikini aan, maar ze was eigenlijk al jaren de bikini-leeftijd voorbij. Iets teveel vetrollen en de 3 zwangerschappen die te enthousiast in het zand speelden hadden hadden ook huisgehouden in haar lichaam.

Ik deed net of ik nog steeds m’n boek las. Ik had immers een donkere zonnebril op en waande mijn bespieden onbespied. Dat bleek niet het geval. Ik had de zon in m’n gezicht en mijn ogen waren blijkbaar zichtbaar voor de buitenwereld, want na een minuut of 10 staren zei die vrouw opeens:
“Heb ik wat van je an soms?”
“Eh nee. Ik zat te kijken naar dat badlaken” (met een kop als een boei waarschijnlijk.)
“Wat is daar mee?”
“Tijgerprint. Waar háál je zoiets nou? En is het ook in poema-print?”

Ze keek me aan alsof ik knettergek was.

Treinkaartje

Er rolt een bonnetje uit de automaat. “Betaal op een andere wijze” staat erop. Daar sta je dan met je pinpas.

“Betaal op een andere wijze”. Hoe komen ze er op! Ik heb een briefje van € 20,-. Geen biljetten-gleuf in de kaartjesautomaat. Wat denken ze nou bij de NS, dat iedereen met een zak vol munten naar het station gaat? Affijn, het kaartje kost € 24,50, dus toch geen geld genoeg in de portemonnee. De dichtsbijzijnde pin-automaat opgezocht.
“Deze automaat is buiten werking”.
Bedankt weer. Trein inmiddels gemist, de volgende komt pas over een uur. De stad in, naar een pin-automaat die het wel doet. Terug naar het station, bij het loket. Kost een kaartje wel meer dan uit de automaat.
En je blijkt bij het loket gewoon te kunnen pinnen.

Ben je anderhalf uur verder en geen kilometer opgeschoten. Maar wel al doodop.

Springbalsemien

Vroeger hadden we het in de tuin. Het overwoekerde alles. Echt alles. Waar het ene jaar nog zorgvuldig gecultiveerde astilbes stonden was het volgende jaar helemaal overgenomen door de springbalsmientjes. Ik was er dol op als kind. Vooral als de zaaddoosjes rijp waren. Een klein tikje ertegen en huppakee daar patste het open en sprongen de zaadjes weg. Prachtig.

Vorig jaar zag ik ze staan in de berm van een landweggetje. Ik was fietsend op weg naar een vriendin om een kopje koffie te doen. Ik zag ze staan en moest stoppen. Gewoon omdat ik ze zo lang niet had gezien. Even weer kind zijn, even weer met je vinger tegen de zaaddoosjes tikken. Leuk. Toen ik daar op m’n hurken in de berm zat, zag ik 2 kleine lieveheersbeestjes op een blaadje. Ze waren aan het neuken. Het bewoog nauwelijks, maar toch sprong er spontaan een zaaddoosje van de springbalsemien.

Het was zo mooi. Ik heb de rest van de weg naar m’n vriendin een beetje gehuild. Van pure schoonheid. Toen ik weer thuiskwam moeten er zaadjes van de springbalsemien van mijn fiets in mijn tuin gekomen zijn. Dit jaar zag ik ze voor het eerst in m’n border waar ik normaal de fiets stal. Ik weet zeker dat het 1 van de zaadjes was die door de trilling van 2 neukende lieveheersbeestjes op m’n fiets waren gekomen. En ik heb er weer een traantje om gelaten.

Kassa

Er staat een neger bij de kassa. Hij heeft 5 pakken meel 3 bussen zonnebloemolie en een kratje bier af te rekenen. Zonder dat ik hem ken weet ik dat hij één of ander ingewikkeld Afrikaans brood gaat bakken. Het is ‘n mooi manneke hoor. Hij betaalt met een briefje van 20 euro en geeft z’n bonuspasje. Dat had hij vooraf moeten doen, maar Sabine van de kassa had vergeten hem ernaar te vragen. Dan blijkt dat hij de taal niet geheel machtig is. Onderwijl geeft ze hem zijn wisselgeld. Omslachtig legt ze dan uit dat hij de bonuspunten bij de servicebalie moet halen. De man kijkt naar de bon. Hij kijkt dan naar zijn wisselgeld. Het klopt niet. In gebrekkig Nederlands probeert hij duidelijk te maken dat ze te weinig heeft teruggegeven. Die bonuspunten interesseren hem geen bal. Maar Sabine legt weer uit dat hij bij de servicebalie moet zijn. Ze is zo bezig met correct te zijn, terwijl je haar ziet denken: “domme neger, die amper Nederlands praat, heb ik weer!”

“Ai geef twenty euro”, zegt hij nogmaals
Eindelijk dringt het tot Sabine door dat ze verkeerd zat met het wisselgeld. Ze krijgt een vuurrode kop.
“O sorry… ik dacht het om de punten ging”
De mevrouw voor me in de rij bemoeit zich er mee.
“Ja, ik heb het gezien, hij gaf 20.”
“Ja sorry”, zegt Sabine, “ik was zo met die punten bezig”
Ik bemoei me er ook maar mee. Je moet toch wat.
“Ach ja, eenmaal met één ding in de war blijf je war. Adem diep in… Rustig maar”
Sabine lacht. “Ja stom ook”.

Even later heb ik ook afgerekend en loop met m’n tasje de winkel uit. Voor me loopt de neger zomaar de servicebalie voorbij. Met voldoende wisselgeld maar hij vergeet z’n bonuspunten.

Mayonaise

“Mag ik 1 patat met mayonaise?”
Ik vroeg het toch duidelijk genoeg. Mayonaise. Geen fritessaus, maar mayonaise. Wat is daar moeilijk aan? De patatkraam is een hele goede, ze maken hun eigen frites, van echte aardappelen, bakken ze zelf voor, laten ze rusten en bakken ze vervolgens af. Precies zoals patates frites behoren te zijn en precies zoals ik ze lekker vind; en dan met mayonaise.

Toch zijn ze in staat om er ondanks die uitdrukkelijke en nadrukkelijke vraag om mayonaise gewoon fritessaus overheen te kwakken. Dan lust ik het al niet meer. Fritessaus is slaolie met chemisch bindmiddel en water. En da’s vies.

Nog eenmaal voor alle patatbakkers van Nederland: Mayonaise is een edele saus uit het Franse Mayon. Hier volgt het (mijn) recept:

2 eierdooiers
2 dl. neutrale olie (bijv. zonnebloemolie)
1 dl. smaakvolle olie (bijv. raapzaad, olijf)
Zout
Suiker
Witte peper
Mosterdpoeder (of mespunt Dijon-mosterd)
1 eetlepel witte wijnazijn

Klop de dooiers los met het snufje suiker, zout, peper en mosterpoeder. Druppeltje voor druppeltje de olie toevoegen en onderwijl blijven kloppen, net zolang tot er een dikke lobbige saus is ontstaan. Tot slot wijnazijn erbij tot de saus de gewenste dikte heeft. Indien nodig extra op smaak brengen met zout of peper. Voor luxere uitvoeringen een beetje gehakte peterselie of geknipte bieslook erbij. Het is een ideale basis voor andere sauzen zoals ailoli of Béarnaise.

Anders koop je het gewoon in grote emmers van de groothandel, als zelf maken teveel werk is, maar smeer me nooit meer fritessaus aan als ik om mayonaise vraag.

Duidelijk zo?

Trouwdag op Terschelling

Het was al druk op de haven toen we aankwamen. De stoep voor de terminal stond tjokvol mensen met hun bagage in het zonnetje te wachten op de boot naar Terschelling of Vlieland. En er bleven mensen komen; met de bus, met auto’s en op de fiets en allemaal in opperbeste stemming en vol verwachtingen over het komende weekeinde. Er was één uitzondering. En dat was ik.

Waarom weet ik niet, maar ik heb een hekel aan mensenmassa’s. Ik vind mensen erg leuk en ook groepen kan ik best aan, maar al dat gekrioel vind ik helemaal niks. Ik word er altijd somber van. Het is teveel, er zijn teveel gesprekken, teveel geschreeuw, teveel gedoe. Ik vind het heerlijk om naar Terschelling te gaan en ik vind bijna niets leuker dan op de boot te staren over het wad en naar de eilanden die dichterbij komen, maar die drukte voor vertrek? Nee, dat hoef ik niet.

Eenmaal op de boot was ik die somberheid kwijt, ook al was het op de boot ook druk. Maar dan heeft iedereen z’n plekje gevonden, is de onrust van het inschepen voorbij en kan ik van de mensen genieten. We zaten bovenop het dek van de boot. Naast ons zat een hele familie. Opa en oma met hun kinderen en kleinkinderen. Ik kreeg een snoepje van de oma en we raakten in gesprek. Het bleek dat ze de volgende dag 50 jaar getrouwd waren en dat gingen vieren op het eiland.

De volgende dag wandelden we over het strand bij Paal 8 en kwam ik haar weer tegen. “Gefeliciteerd met uw trouwdag!” zei ik enthousiast. Ze kende me nog van de boot en we kletsten wat over het mooie weer en de zee en het strand en hun kleinkinderen die speelden in het zand.

“Ken je haar?”, vroeg één van mijn vriendinnen later.

“Nee… moet dat dan?”

Ik glimlachte en deed er het zwijgen toe. De uitdrukking op haar gezicht was onbetaalbaar. Later heb ik het natuurlijk wel uitgelegd.