Parkeerkaartje

Zoals bijna overal in Nederland kun je hier in de stad bijna nergens vrij parkeren. In het centrum moet je naar zo’n automaat en dan een kaartje kopen en die achter je voorruit leggen. En ze zijn hier vreselijk streng met controle. Ik heb al regelmatig een parkeerboete gehad. Dat is één van de redenen waarom ik bijna nooit met de auto naar de stad ga. Doe ik dat wel dan ga ik bij voorkeur naar de parkeergarage, maar als ik aan de andere kant van de stad moet zijn dan kost dat meer tijd dan de boodschap die ik moet doen, dus dan gaat dat niet.

Toen ik laatst weer eens parkeerde in zo’n zone met automaat-kaartjes was de dichtstbijzijnde automaat kapot en de volgende stond honderd meter verderop. Het gevolg was ook dat het nogal druk bij die automaat was. Ben je de auto uit, sta je nog in de file. Maar goed, ik ben wel geduldig. Helaas zijn de parkeerwachten hier dat niet en ik zag dat parkeerbeheer al bezig was in de buurt. Toen ik eindelijk aan de beurt was en mijn kaartje had zag ik ze al bij mijn autootje staan. “NEEEE” dacht ik… En ik schreeuwde het volgens mij ook.

Met het wisselgeld en het kaartje in de hand holde ik naar m’n auto. “Ho wacht, ik heb een kaartje hoor!” riep ik en zwaaide ermee door de lucht. Maar in m’n hand zat nog een Euro van het wisselgeld en door mijn zwaaien wierp ik die recht in het gezicht van de parkeerwacht. Als je erop mikt dan gooi je mis, maar per ongeluk lukt het altijd. Wonderlijk.

Electriciteit (II)

Was ik zaterdag blij en tevreden dat ik helemaal zelf een stop had vervangen, ging het maandag weer helemaal mis. Ik had het natuurlijk moeten weten want als er een apparaat kortsluiting heeft dan moet je dat eerst onderzoeken en kun je pas dan na uitschakeling en afkoppeling van dat apparaat weer helemaal zeker zijn dat het geen 2^e keer gebeurt. Is me heus wel verteld, ooit…. Maar goed, ik had er niet bij nagedacht verder. Dus ik ging gisteravond gewoon even een kopje thee maken. Kopje water in de magnetron, 2 minuten instellen, klik… Pats-boem!

Ah! Dus de kortsluiting zat in de magnetron. Fijn zo. Ook weer duidelijk. Maar wel met de consequentie dat deze keer alle stroom uitviel. Er viel niets aan te doen. Ik durfde ook zelf niks meer. Ik ben naar de buren gegaan en heb een electriciën gebeld. Die kon pas vanmorgen komen, dus ik heb een nacht doorgebracht in een heel donker en stil huis, slechts verlicht met waxinelichtjes. En nu moet ik nog een nieuwe magnetron kopen ook. Allemaal niet zo erg, maar je wordt je op zo’n moment wel bewust hoe compleet afhankelijk je van stroom bent en hoe hulpeloos en machteloos je kan zijn zonder. Ik denk dat ik naast een nieuwe magnetron ook maar op zoek ga naar een ouderwets petroleumstelletje, een paar olielampen en een houtkacheltje.

Chocoladeletters

Eind september of begin oktober verschenen ze al voorzichtig in schappen. Een beetje verborgen nog, niet helemaal in het volle zicht. Toen ergerde ik me er al aan, maar de laatste tijd word ik er helemaal gek van. Al die opdringerige sinterklaas-zooi in de winkels. Het is nog oktober! Het moet nog eerst nog Sint Maarten worden! Ik kan er niet tegen. In sommige winkels kun je al kerstkaarten, kerstverlichting, kerstballen en slingers kopen. Het moet toch niet veel gekker worden. En je zult zien: in januari liggen de eerste paas-eitjes alweer in het schap. Het is niet leuk meer. Ik wil nog helemaal geen taai-taai, strooigoed, marsepein en banketletters. Rot op met die meuk tot na 11 november!

Afgelopen zaterdag had ik het opeens op de heupen. Ik werd baldadig in de winkel en heb de chocoladeletters een beetje herschikt. Ik deed net of ik aan het zoeken was, maar ondertussen verplaatste ik alles. Een K… en toen een U en een T, vervolgens de S en de I, een N en weer een T. Allemaal op een rijtje in het schap. Ik was erg trots op het resultaat. Al heeft de boodschap er maar kort gestaan, het was mijn stil protest.

Electriciteit

Gisteren stond ik in de keuken, spaghetti carbonara klaar te maken toen plotsing het keukenlicht uitging en koelkast ophield met zachtjes zoemen. Geen idee wat er wat gebeurde. Ook het licht in de gang was uit. In de woonkamer brandde nog wel licht. Er was dus een stop doorgeslagen, concludeerde ik en het klamme zweet brak me uit want ik vind alles met electriciteit doodeng. Ik kan het allemaal wel, en ik weet hoe het werkt… stekkertje aanzetten, lampje installeren en al die klusjes doe ik allemaal wel, maar ik vind het doodeng.

Gelukkig staat in de meterkast in de gang een zaklantaarn. Dat heeft m’n vader me geleerd juist in dit soort gevallen, maar dit was voor het eerst dat ik het nodig had. Nou, ik ontbrandde de zaklamp, keek naar de stoppen en dacht: maar welke is nu kapot dan? Ik was bijna in staat om m’n vader te bellen: “Help!”… Maar dat vond ik ook zo’n onzin.

Enfin ik keek nog eens goed en zag bij één stop een heel klein beetje gruis tegen glaasje. Dat leek me niet normaal, dus dat moest hem wel zijn. Ik draaide die stop er voorzichtig uit… Er gebeurde niks. Nu een nieuwe erin. Maar waar waren de nieuwe? Ze zouden toch in de meterkast moeten liggen, dat was me ook geleerd. Altijd een voorraadje nieuwe stoppen in de meterkast… Maar nee, ik zag ze nergens. En ondertussen stond m’n pasta te verpieteren in de keuken. Dus ik ben eerst gaan eten en heb toen een nieuwe stop bij de buren geleend. Met trillende vingers draaide ik de nieuwe stop in de kast, hopend dat hij niet meteen weer zou doorslaan. Maar gelukkig: het licht in de keuken floepte weer aan en alles was weer gewoon.

Kwel en kommer

Suiker en boter. Moeder en vader. Vuur en water. Bie en Koot. Peren en appels. Nu en hier. Serge en Saskia. Weer en heen. De Jong en Waardenberg. Knippen en wassen. Neer en op. Hardy & Laurel. Blauw en bont. Waarachtig en wis. Thee en koffie. Roll & rock. Bianca en Plien. Wegen en wikken. Obelix en Asterix. Wit-zwart. Nacht en dag. Bed en tafel. Wiske en Suske. Boog en pijl. Drinken en eten. Honing en melk. Janneke en Jip. Witteman en Pauw. Oud en jong. Meisjes en jongens. Heren en dames. Sien en Ot. Sjansen en dansen. Costello & Abbott. Goed en geld. Maan en zon. Tina & Ike. Uit en in. IJs en sneeuw. Zussen en broers. Vuur en water. Schrijven en lezen. McCartney & Lennon. Uit en over.

Zo. Weer een stukje voor bonen en spek.

Herfstblaadjes

Vroeger, toen Erik en ik nog klein waren, gingen we in de herfstvakanties vaak logeren bij opa en oma op de Veluwe. Dan gingen we in het bos wandelen en herfstblaadjes verzamelen. Vooral de blaadjes van beuken waren vaak heel mooi met verschillende verkleuringen. De allermooiste namen we dan mee naar huis, legden ze tussen keukenpapier en dan in een boek om te drogen. Het boek ging onderop een stapel. Als we dan rond de kerst weer bij opa en oma kwamen haalden we dat boek tevoorschijn, de blaadjes eruit en gingen we die inplakken in een fotoboek. Op zich natuurlijk een vrij nutteloze hobby maar je kon je er als kind blijkbaar toch dagen mee vermaken.

Waar die albums allemaal gebleven zijn? Geen idee. Ik moest er vandaag aan denken toen ik een boek van mijn inmiddels overleden oma uit de kast pakte en er een gedroogd beukenblad uit dwarrelde. Die zijn we dus ooit vergeten. Maar gelukkig heb ik daardoor de herinnering aan opa en oma en de logeerpartijtjes weer terug.

Anijsmelk

Voor de thuiszorg doe ik voornamelijk administratief werk. Ik zou wel als alfahulp kunnen werken, maar dat mag ik eigenlijk niet want daar moet je papieren voor hebben. Ik snap niet goed waarom, want het gaat dan feitelijk slechts om bejaarden wassen, aardappels schillen, thee zetten, plee schoonmaken en bed verschonen en zo’n probleem kan dat niet zijn, maar regels zijn regels, dus ik hou me meestal bezig met planning, rekeningen en administratieve hand- en span diensten. Maar zo af en toe, als er iemand onverwacht ziek wordt dan mag ik invallen. Laatst moest ik invallen bij meneer en mevrouw de Jong, een bejaarde echtpaar. Zij is erg slecht ter been en hij dementeert een beetje.

Ze wonen in een aanleunwoninkje en ze zijn heus heel flink, maar sommige dingen gaan niet meer. Ze kan nog prima zichzelf wassen en aankleden… dat wil zeggen: er staat een stoel in de douche. En hij kan van alles voor haar doen, maar soms vergeet hij wat hij ook alweer moest in de keuken als zij hem om iets had gevraagd. Nou ja, allemaal niet zo erg, maar sommige dingen gaan echt niet meer. Schoonmaken, de was, boodschapjes doen en dat soort dingen. Een gewone particuliere werkster zou al genoeg zijn, maar ze hebben slechts AOW dus zijn ze aangewezen op thuiszorg. Enfin, toen ik daar gisteren was en ik de badkamer had schoongemaakt, de was netjes opgeruimd en een kopje thee voor ze had gezet zei meneer de Jong, die rustig op de bank zat TV te kijken, opeens, zomaar: “Anijsmelk! Ik wil anijsmelk!”

“Heeft u anijsblokjes in huis, mevrouw de Jong, dan wil ik het wel even maken?” vroeg ik.
“Geen aandacht aan geven,” zei ze, “hij roept wel vaker wat”.
“Maar als hij dat graag wil…?”
“Ach, hij wil het niet eens, hij herinnert zich iets van vroeger”, zei ze.
“Nee… ik wil anijsmelk”, zei meneer de Jong, “ik heb er gewoon zin in.”
Ik ging naar de keuken op zoek naar anijsblokjes. Ik kon ze nergens vinden.
“Er zijn geen anijsblokjes in huis, meneer de Jong”, zei ik. Dus u zult het moeten doen met een kopje thee. De teleurstelling viel van z’n gezicht te lezen. Ik vond het zo zielig dat ik ’s avonds anijsblokjes had gehaald en de volgende dag een mok lekkere warme anijsmelk voor hem had gemaakt.
“Wat is dat?” vroeg hij wantrouwend
“Anijsmelk… daar vroeg u gisteren om”, zei ik nog…
“Gatverdamme, ik háát anijsmelk, ik moest het vroeger ook altijd van mijn moeder drinken. Haal weg!”

Film

Soms zijn er van die dagen, dan kijk je in de TV gids en dan zie je alweer dezelfde programma’s staan, kun je alweer geen keuze maken en heb je geen zin in wat de omroepen je willen voorschotelen. Dan is er een uitkomst, te weten: de videotheek. Gewoon even een paar filmpjes huren om je avond te vullen. Gezellig op de bank, kaarsje aan, wijntje en knabbeltje erbij, filmpje kijken en nergens aan denken. Alleen of in gezelschap, dat doet er verder niet toe. Er is genoeg keuze in de videotheek, ook titels waar je nog nooit van gehoord hebt. Het is best even leuk neuzen altijd. Nou, ik had uiteindelijk een tweetal filmpjes gevonden en meegenomen.

Ik begon met The Dangerous Lives of Altar Boys. Ik had er nooit van gehoord, maar Jodie Foster speelt er in, dus dan is het vast goed. Inderdaad was het een aardige film. Niet super, maar het verhaal was best aardig en het er werd goed in geacteerd. De tweede die ik had uitgekozen was Mission Impossible II. Deel 1 had ik wel eens gezien, maar deel 2 nog nooit. Niet dat ik deel 1 zo briljant vond, maar het was wel aardig amusement en ik wilde ook niet al te veel zware kost of zogenaamd “verantwoorde” films. ‘t Moet wel leuk blijven!

Blijkbaar was er iets misgegaan bij het verpakken van de DVD’s in de videotheek, want toen ik het schijfje afspeelde was het iets heel anders. Nou ja… ik kon het foutje ook wel weer begrijpen. De titel leek er wel veel op. En ik heb me er ook best mee vermaakt, eigenlijk.

Koffie & tabak

Elke dag moet ik beginnen met koffie. Veel koffie. Ik word chagerijnig als ik het niet krijg en ik krijg hoofdpijn als ik het niet drink. Koffie moet. Het is, samen met een sigaretje, mijn belangrijkste drug. Ik drink mijn koffie met een wolkje melk. Dat vind ik het lekkerste. Gisterochtend was de koffiemelk op. Dat is normaal niet zo erg, maar de gewone melk was óók op, en dan heb ik wel een probleem.

Koffie zonder melk is gewoon niet hetzelfde. Ik drink het wel zwart, want het gaat primair om de caffeïne, maar de smaak is zo belangrijk. Het eerste wat ik dus gisteren deed was naar de supermarkt gaan om melk en koffiemelk te halen, terwijl het koffiezet-apparaat pruttelde. Ik snelde door de winkel stond bij de kassa… Portemonnee vergeten! Godver-de-godver…
“Och jeetje, portemonnee vergeten”, zei ik tegen de caissière, “laat je het even achter? Ik ben zo terug…”
Het meiske knikte lief.
Ik rende terug naar huis, liep een huis binnen dat al geurde van de verse koffie, pakte mijn portemonnee uit de la en ging terug naar de super.
Met een rood hoofd kwam ik terug bij de kassa, maar mijn caissière was al vervangen… Ik vroeg nog: “staat er nog koffiemelk en melk van mij?”, maar het bleek al weg te zijn… Een nieuwe ronde langs de schappen dan maar.
Melk, koffiemelk…
Enfin, eindelijk terug thuis, koffie ingeschonken met koffiemelk en rustig worden… Sigaretje erbij… Ik pakte mijn pakje peuken van de tafel… Leeg!

Zo’n dag was het dus gisteren.

Boerenkool

De eerste echte nachtvorst van het jaar is geweest en dus was er boerenkool. Mijn vader heeft al tientallen jaren een moestuin waar ik ook met grote regelmaat groentes uit krijg, maar de eerste boerenkool moet ik ‘thuis’ komen eten. Gisteren was het zover. De vorst was er overheen geweest en mijn moeder belde: “We eten boerenkool”. Het klonk meer als een gebod dan een uitnodiging. Maar het is een gebod waar graag op in ga. Haar boerenkool is de beste. Ik kan het wel imiteren, maar zoals zij het maakt krijg ik het nooit voor elkaar.

Het begint natuurlijk met het plukken van de bladeren. De dikke nerven moet je laten zitten, die hebben teveel vezels en maken het taai. Na het wassen grof hakken en dan een half uur koken. Dat lijkt lang, maar dat moet volgens mijn moeder. Na het koken nogmaals hakken, maar dan fijn. En dan met boter en een scheut melk toevoegen aan de aardappels. Tot slot peper en zout erbij en het grote geheim: mayonaise. Twee flinke eetlepels erin en je krijgt de smeuïgste stamppot boerenkool die je kan wensen.

Mijn moeder serveert met een ouderwetse rookworst, speklappen en augurkjes en zilveruitjes. Het spekvet dient als jus, hoewel dat niet echt nodig is. Het was weer heerlijk. Ik heb een stronk meegekregen van pa, dus komende week alweer! Maar dan moet ik het zelf maken en dat lukt toch nooit zo goed als die eerste boerenkool van het jaar van mam.