Mijn vader moest vandaag naar het ziekenhuis om poliklinisch iets aan zijn oog te laten te doen, want hij zag zo slecht de laatste tijd. M’n moeder belde of ik hun wel even wilde brengen. Normaal belt ze altijd mijn broer voor dat soort toestanden, maar Erik is nog steeds op vakantie. Dus, of ik het wel wilde doen. Op zich heb ik er geen enkel bezwaar tegen, ware het niet dat ik zo’n gigantische aversie tegen ziekenhuizen in het algemeen en dát ziekenhuis in het bijzonder heb ontwikkeld. Daar is Ron immers uiteindelijk overleden. En ik weet wel dat het onzin is, maar in mijn hoofd heeft zich ingeprent dat je in ziekenhuizen doodgaat. Sterfhuizen.
Uiteraard zei ik gewoon “ja, natuurlijk, ik breng jullie”, tegen mams… Er is niks met mij aan de hand, ik heb alle tijd en al had ik het niet dan máákte ik wel tijd, mijn autootje rijdt prima, en er is geen enkel beletsel, behalve die psychologische barrière van pijnlijke herinneringen. Toen ik me realiseerde dat ze naar datzelfde hospitaal moesten kreeg ik het toch eventjes Spaans benauwd. Zomaar.
Heel stom, en ik moest mezelf bijna echt schoppen. “Stel je niet aan trut, hoe lang geleden is het nu al…”, maar toch kon ik mezelf niet overtuigen. Gisteravond heb ik, na een halve fles wijn, gewoon de auto gestart en ben er naar toe gereden, met een bonzend hart in m’n keel. Vooral dat laatste stukje, dat ik al zovaak had gereden… Brrr… Koud zweet enzo. Maar goed, ik heb er een tijdje op de parkeerplaats gestaan, een beetje nagedacht over eigenlijk niks en ik ben toen weer terug naar huis gereden. Vanmorgen heb ik gewoon mijn ouders zonder enig probleem naar het ziekenhuis gebracht. Maar ik ging niet mee naar binnen. Dat ging me net 1 stap te ver.
