Turks Fruit

Jan Wolkers is dood. Ik weet nog goed dat ik hem las, als maagdelijke puber op de middelbare school, met rode konen van opwinding als hij de seks tussen de Erik en Olga beschrijft. Maar ook de pijn van een verloren relatie en de ellende van de een ziekte, en de tederheid van liefde. Wat het mij vertelde leek zo echt, zo spannend en zo mooi. Dat wou ik ook beleven.

Ik ontmoette leuke jongens, ik ging met ze naar bed, maar elke keer leek het meer alsof ik voor die mannen niet veel meer was dan een gebruiksartikel. Ik vervloekte Jan Wolkers omdat hij het mooier had voorgesteld dan het was. Toen ik Ron ontmoette was het plotseling anders. Hij was er voor mij, hij neukte me niet maar beminde me. Mijn eerdere minnaars waren als Erik in Turks Fruit, die ook neukte voor ’t vergeten van Olga. De jongens wilden mij niet en in gedachten waren ze bij iemand anders. Bij Ron wist ik eindelijk dat Jan Wolkers gelijk had.

En toen werd hij ziek. Hij werd bestraald en zijn tanden werden broos. Gelijk Olga kon en wilde ook Ron geen harde dingen meer eten. En ik was verliefder en bezorgder dan ooit. Ik wilde Turks Fruit beleven en ik heb het beleefd.

Jan Wolkers is dood. Hij leerde me lezen en leven. En hij leerde me ook de dood van een geliefde te accepteren en te beseffen dat de liefde die was voor altijd is, ook al is de ander er niet meer. Ik blijf ook van Wolkers houden.

Dank je wel en rust zacht Jan.