Elke dag moet ik beginnen met koffie. Veel koffie. Ik word chagerijnig als ik het niet krijg en ik krijg hoofdpijn als ik het niet drink. Koffie moet. Het is, samen met een sigaretje, mijn belangrijkste drug. Ik drink mijn koffie met een wolkje melk. Dat vind ik het lekkerste. Gisterochtend was de koffiemelk op. Dat is normaal niet zo erg, maar de gewone melk was óók op, en dan heb ik wel een probleem.
Koffie zonder melk is gewoon niet hetzelfde. Ik drink het wel zwart, want het gaat primair om de caffeïne, maar de smaak is zo belangrijk. Het eerste wat ik dus gisteren deed was naar de supermarkt gaan om melk en koffiemelk te halen, terwijl het koffiezet-apparaat pruttelde. Ik snelde door de winkel stond bij de kassa… Portemonnee vergeten! Godver-de-godver…
“Och jeetje, portemonnee vergeten”, zei ik tegen de caissière, “laat je het even achter? Ik ben zo terug…”
Het meiske knikte lief.
Ik rende terug naar huis, liep een huis binnen dat al geurde van de verse koffie, pakte mijn portemonnee uit de la en ging terug naar de super.
Met een rood hoofd kwam ik terug bij de kassa, maar mijn caissière was al vervangen… Ik vroeg nog: “staat er nog koffiemelk en melk van mij?”, maar het bleek al weg te zijn… Een nieuwe ronde langs de schappen dan maar.
Melk, koffiemelk…
Enfin, eindelijk terug thuis, koffie ingeschonken met koffiemelk en rustig worden… Sigaretje erbij… Ik pakte mijn pakje peuken van de tafel… Leeg!
Zo’n dag was het dus gisteren.
