Anijsmelk

Voor de thuiszorg doe ik voornamelijk administratief werk. Ik zou wel als alfahulp kunnen werken, maar dat mag ik eigenlijk niet want daar moet je papieren voor hebben. Ik snap niet goed waarom, want het gaat dan feitelijk slechts om bejaarden wassen, aardappels schillen, thee zetten, plee schoonmaken en bed verschonen en zo’n probleem kan dat niet zijn, maar regels zijn regels, dus ik hou me meestal bezig met planning, rekeningen en administratieve hand- en span diensten. Maar zo af en toe, als er iemand onverwacht ziek wordt dan mag ik invallen. Laatst moest ik invallen bij meneer en mevrouw de Jong, een bejaarde echtpaar. Zij is erg slecht ter been en hij dementeert een beetje.

Ze wonen in een aanleunwoninkje en ze zijn heus heel flink, maar sommige dingen gaan niet meer. Ze kan nog prima zichzelf wassen en aankleden… dat wil zeggen: er staat een stoel in de douche. En hij kan van alles voor haar doen, maar soms vergeet hij wat hij ook alweer moest in de keuken als zij hem om iets had gevraagd. Nou ja, allemaal niet zo erg, maar sommige dingen gaan echt niet meer. Schoonmaken, de was, boodschapjes doen en dat soort dingen. Een gewone particuliere werkster zou al genoeg zijn, maar ze hebben slechts AOW dus zijn ze aangewezen op thuiszorg. Enfin, toen ik daar gisteren was en ik de badkamer had schoongemaakt, de was netjes opgeruimd en een kopje thee voor ze had gezet zei meneer de Jong, die rustig op de bank zat TV te kijken, opeens, zomaar: “Anijsmelk! Ik wil anijsmelk!”

“Heeft u anijsblokjes in huis, mevrouw de Jong, dan wil ik het wel even maken?” vroeg ik.
“Geen aandacht aan geven,” zei ze, “hij roept wel vaker wat”.
“Maar als hij dat graag wil…?”
“Ach, hij wil het niet eens, hij herinnert zich iets van vroeger”, zei ze.
“Nee… ik wil anijsmelk”, zei meneer de Jong, “ik heb er gewoon zin in.”
Ik ging naar de keuken op zoek naar anijsblokjes. Ik kon ze nergens vinden.
“Er zijn geen anijsblokjes in huis, meneer de Jong”, zei ik. Dus u zult het moeten doen met een kopje thee. De teleurstelling viel van z’n gezicht te lezen. Ik vond het zo zielig dat ik ’s avonds anijsblokjes had gehaald en de volgende dag een mok lekkere warme anijsmelk voor hem had gemaakt.
“Wat is dat?” vroeg hij wantrouwend
“Anijsmelk… daar vroeg u gisteren om”, zei ik nog…
“Gatverdamme, ik háát anijsmelk, ik moest het vroeger ook altijd van mijn moeder drinken. Haal weg!”