Over 9 dagen herdenken we de doden van de Somme, van Yper en Verdun en overal waar ze vielen, de mannen van ’14-’18. Op 4 mei herdenken wij de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Op 7 september zij die ons in ontvielen in Indië. Maar vandaag is het Allerzielen en gedenken we onze eigen, persoonlijke geliefden, maar feitelijk en nog veel meer gedenken we onze eigen dood… alvast.
Omdat het straks niet meer kan.
Ik heb niks met enig geloof, niks met een kerk, niks met een dogma of doctrine van een god of profeet, maar de dood vervult met ontzag en een dag om daarbij te stil te staan kan niet verkeerd zijn. Vandaar een een gedichtje van wijlen Willem Wilmink, speciaal voor vandaag.
ALLERZIELEN
Soms loopt er door een drukke straat
ineens een oude kameraad
of reisgenoot.
Je weet zodra je hem begroet:
het kan niet dat ik hem ontmoet,
want hij is dood.
Eerst ben je nog een tijd verbaasd
omdat die levende toch haast
die dode was.
Heb je de zaak dan afgedaan,
dan komt er weer zo’n dode aan,
met flinke pas.
Thuis van het dodencarnaval
zie je de spiegel in de hal,
je schrik is groot:
de man daar in het spiegelglas,
met die bekende regenjas,
was die niet dood?
Kijk dat doet me goed dat er iemand nog aan de doden van ‘14-18 denkt.
Wat een slchting is dat geweest;al die graven in Noord Frankrijk, ik bezoek ze soms,net als die in Normandie,
Wat erg dat die soldaten;jongens nog , albijna vergeten zijn.
Wat een vrouw die Wilma.
Comment door piquant — zaterdag, 3 november, 2007 @ 0:12