Sinds kort is er bij de thuiszorg een nieuwe collega. Ze is niet zo vaak op kantoor, maar zoals iedereen huppelt ze regelmatig even binnen voor ’t een of ander, tussen de klanten door. Yvonne heet ze. ’t Is best wel een leuk meisje om te zien en ze werkt heus heel hard. Ze heeft maar 1 nadeel, ze is heel erg christelijk. Dat is op zich niet erg, maar ze slaat er nogal in door. Er is aan de buitenkant niets van te zien, ze kleedt zich heel modern; geen lange rokken en zwarte kousen, alleen een klein kruisje om een ketting.
Dat ze nogal streng in de leer is viel ons op kantoor op bij de lunch toen ze vroeg om stilte en ging bidden voor haar boterhamzakje met plakje brood. Dat is apart, maar vooruit, dat mag allemaal. Gisteren kwam ze naar me toe toen ik druk bezig was met de roosters voor December. Een heel gepuzzel altijd want juist in December met die feestdagen wil eigenlijk iedereen vrij en is er ook een grote vraag om extra hulp. Ik ben er al een tijdje mee bezig en dat gaat af en toe niet zonder gevloek. Juist daarover viel ze.
Of ik niet zoveel wilde vloeken wat dat kwetste haar heel erg. Ik was in eerste instantie nogal verbouwereerd. Ik weet wel dat ik af en toe even hartgrondig vloek uit frustratie, maar ik kan me niet indenken dat iemand daarover valt. Het zijn maar woordjes. Gelukkig ben ik niet op m’n mondje gevallen dus ik diende haar wel van repliek en plotseling hadden we een hele discussie over geloof enzo. En ik kon dat allemaal wel onzin vinden, maar Yvonne vond dat ik haar moest respecteren en dat ik moest ophouden met al dat gevloek. Annemarie, onze baas, had het van een afstandje allemaal glimlachend aangehoord en toen bemoeide ze zich ermee.
“Ja Wilma… hou godverdomme eens op met al dat gevloek! Jezus… niet normaal af en toe.”
