Gisteren kreeg ik totaal onverwacht een briefje van m’n moeder. Ze had er niks van gezegd toen ik haar eerder van de week aan de telefoon had. In het dorp waar ze woont was ze een de moeder van een oud-klasgenootje tegengekomen. Als grapje had die jongen vroeger op school een keer de klassefoto’s van iedereen gestolen. Wat daar precies toen de bedoeling van was vertelt het verhaal niet. In elk geval was die jongen bij een verhuizing die stapel foto’s weer tegengekomen en hij had spijt en wroeging gekregen en via zijn moeder wilde hij de foto’s weer teruggeven aan iedereen. Ze mocht er niet bij vertellen wie het was en ik mocht er ook niet naar vragen.
Bijgesloten was de klassefoto van de 4e klas van de lagere school die niemand had gehad en niemand ooit had gezien. Een schok van herkenning van het schoolplein en het klimrek ging door me heen. Ik kon me elk gezicht herinneren, wist van iedereen de naam en andere bijzonderheden. Ik kon me zelfs de dag van die foto herinneren.
Wat ik extra bijzonder vond was dat die foto aan m’n moeder is teruggegeven op de dag dat ik zelf bezig was met het netjes opbergen van mijn oude fotoalbums uit een oude verhuisdoos. Alsof er een soort telepathische energie rondhing deze week die mij met foto’s in de weer deed gaan en een ontbrekend puzzelstukje op z’n plaats moest vallen.
