Er is geen maand zo poëtisch als November. Ik fietste gisteravond in weer en wind naar de sportschool, het was nat, donker en koud en ik dacht bij mezelf: Waar ben ik mee bezig? Ik wil alleen maar bij de kachel zitten met een mok warme chocolademelk met een fikse scheut rum. En dat heb ik dan ook onmiddellijk na het steppen en de sauna gedaan. Lekker op de bank een boekje lezen en een CD’tje van Tom Waits spelen… En melancholisch zijn.
Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.
J.C. Bloem
uit: Media Vita, 1931
