Met sommige dingen ben ik zo’n trut. Voor de rest van de wereld ben ik heel flink, heel slim en erg bijdehand, maar er zijn dingen waar ik heel dom in ben. Sommige zaken die ik niet wil, niet doe en niet kan. Dat wil zeggen, ik kan ze wel… als ik er voor ga zitten dan lukt het me allemaal wel, maar ik heb er gewoon geen zin in, ik wil het niet en ik ben er geestelijk allergisch voor. Het klamme zweet breekt me uit als ik er alleen al denk. Komt ook een beetje omdat Ron dat vroeger allemaal deed, ik had er geen omkijken naar.
Post is één van die dingen. Alle narigheid van de boze buitenwereld komt binnen via de brievenbus. Als ik weet wat het is, of het verwacht, dan heb ik er geen probleem mee, maar brieven van instanties en bedrijven die ik niet verwacht of waarvan ik niet weet wat het is, daar ben ik als de dood voor. Erger nog, want voor de dood ben ik een stuk minder bang. Die post verzamel ik in ongeopend in een grote doos en hoop dan dat er geen vervolg op komt. Dat komt dan uiteraard wel. Dan staat er weer eens een deurwaarder voor de deur.
En ik vind dat vreselijk genant van mezelf. Wat ik ook vreselijk vind is telefoon. Ik ben een ontzettende kwekdoos voor de telefoon met vriendinnen en familie; ik kan uren ouwehoeren, maar is het iets officieels, een bedrijf of instantie, dan durf ik helemaal niks meer. “Laat maar zitten”, denk ik dan. Als ik ooit nog een keer een nieuwe relatie wil, dan alleen al daarom. Het gekke is, op ‘t werk doe ik weinig anders dan correspondentie, archiveren, bellen en regelen. Maar voor mezelf? Wat een ramp…
