Het moet al weer bijna een maand geleden zijn dat ik langs de slager liep en het bord voor de deur vermeldde dat de riblappen in de aanbieding waren. De exacte prijs weet ik niet meer, maar het was belachelijk goedkoop. En ik heb ze gekocht. Ze zagen er prachtig uit. Mooi geaderd en lekker dik, niet zoals die lapjes in de supermarkt die er maar laf en dunnetjes uitzien. Dit was vlees van een koe die echt goed had geleefd, dat kon je zo zien.
Ik weet nog dat ik, eenmaal thuis, niet kon kiezen wat ik precies mee zou maken. Je kunt er zoveel mee doen. Een mooie goulash met verse paprika en veel knoflook, stoven met peperkoek en bier, Boeuf Bourguignon of Stroganoff, Beef in Guinness met pastinaak, Hachee met paddestoelen, kortom een hele stoet aan heerlijke gerechten met de simpele riblap. Ik kon niet beslissen en wilde er toen eerst nog even nadenken. Het kon immers best nog een dag liggen en ik had voor die dag eigenlijk al pasta bedacht en de ingrediënten voor in huis gehaald.
Gisteren keek ik in de koelkast, op zoek naar een stuk worst dat ik nog moest hebben, en kwam een zak tegen op het onderste rek. Ik wist niet meer wat het was. Ik pakte het uit en het stonk. Wat het ook was, het was in elk geval bedorven. Ik keek er even snel in voordat ik het buiten in de container gooide. Je raadt het al: Het waren die prachtige riblappen.
