Gisteren lag mijn internetverbinding eruit. Ik roem me altijd om mijn zelfredzaamheid en dus is het eerste wat ik deed het probleem met een handleiding zelf proberen op te lossen. Wie schrijft die dingen? Het is allemaal abracadabra voor me. Behalve alle technische termen in het Engels waar ik niks van snap, is het Nederlands ook niet om over huis te schrijven. Vooral daar waar het allerlei interessant-doenerige Engelse terminologie vernederlandst. Dan krijg je een jaar soort steenkolen-engels. Dunglish (Dutch-English) heet dat. Slecht Engels én slecht Nederlands. Helemaal grappig is dat de handleiding bij problemen verwijst naar een internet-pagina en een e-mail adres. Ja duh! Hoe kom je daar als je probleem is dat je geen verbinding hebt?
Ondanks mijn grote weerzin tegen bellen ontkom je er dan niet aan. Je moet bellen met de hulplijn (helpdesk, noemen ze dat.). Ik toetste het nummer.
Vrouwenstem 1: “Dit informatienummer kost het lokale tarief plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon.”
Vrouwenstem 2: “Welkom bij de klantenservice van èt hoom
Wilt u informatie over internet en bellen van èt hoom of u aanmelden als abonnee? Toets 1. Wilt u een storing doorgeven of technische assistentie? Toets 2. Heeft u vragen of uw factuur of wilt u een wijziging of verhuizing doorgeven? Toets 3.”
Ik toets 2, want dat wil ik.
Vrouwenstem 2: “Heeft u internet plus bellen van èt hoom? Toets 1. Heeft u alleen internet van èt hoom. Toets 2. Wilt u terug naar het hoofdmenu, toets 9.”
Ik toets 2, want dat heb ik. (Hoeveel menu’s moet ik nog? denk ik ondertussen…)
Vrouwenstem 2: “Toets nu de 4 cijfers van uw postcode in. “
Ik toets braaf de 4 cijfers in.
Er zijn geen storingen bij u in de regio gemeld. Wilt u terug naar het hoofdmenu kies 9. Wilt u de verbinding verbreken toets sterretje. Wilt u technische hulp blijft u dan aan de lijn, u wordt doorverbonden.”
Hèhè… het duurt even maar dan ben je waar je wezen moet.
Vrouwenstem 3: “Op dit moment zijn al onze medewerkers in gesprek, blijft u aan de lijn, u wordt zo snel mogelijk geholpen”. En toen begon een muziekje….
Na 3 minuten kwam vrouwenstem 3 dezelfde boodschap herhalen.
Het duurde nog even en toen ging de telefoon over. Vrouwenstem 4: “Met de helpdesk van èt hoom, heeft u nog één momentje?”
“Nou, eigenlijk niet…” mompelde ik, in de veronderstelling dat dit ook een bandopname was.
“Nou, dan hangt u toch weer op?” zei ze.
“Oh sorry, ik dacht u een bandje was”, zei ik en ik moest vreselijk lachen… oh wat stom was dat…
Hoe dan ook, ze vroeg me van alles, abonnementsgegevens en postcode. “Postcode? Die heb ik toch al gegeven aan het begin van de hele telefoonsessie?”
“Ja, maar die krijgen wij niet te zien mevrouw”, zei ze.
Nou, enfin… heel gedoe met instellingen en stekkertjes en zooi… Maar we kwamen eruit en na een halve middag was ik terug “online”. Gelukkig maar.
