Naamloos

Gisteravond liep ik even naar de supermarkt voor een flesje wijn en wat lekkers bij de borrel. Niet echt nodig, want ik had van alles in huis, maar het was droog en ik wilde eigenlijk gewoon wat frisse lucht. De hele dag binnen zitten is ook niet gezond. In de winkel liep ik gewoon wat rond te neuzen en schonk mezelf een gratis bakje koffie in, toen ik de overbuurvrouw tegenkwam. Die had ik al een hele tijd niet meer opgemerkt. Ik knikte haar toe en nodigde haar uit om ook even een bakkie leut te doen. Ik ken haar verder helemaal niet, ik weet niet eens hoe ze heet, maar toch voel ik een vreemd soort verbondenheid met haar. Ze accepteerde m’n uitnodiging en ik vroeg haar hoe het ging.

“Naar omstandigheden redelijk…” antwoordde ze.
“Omstandigheden?”, vroeg ik quasi-onnozel, verwachtend dat ze een heel verhaal zou gaan ophangen over zwangerschap, ochtendziekte, humeur, hormonen en wat dies meer zij… kortom, het normale verhaal van een zwangere vrouw.
“Nou ja…”, zei ze, ”we hadden het zo leuk gepland allemaal, maar ja… je kunt een miskraam niet plannen”.
Ik stond even helemaal perplex en bijna letterlijk met m’n bek vol tanden. Ze keek heel beteuterd en het enige wat ik wilde was haar in m’n armen sluiten. Ik voelde me ook heel erg opgelaten. Want ze vertelde het op een manier alsof ik het als vanzelfsprekend al wist, en ik wist van niks. Ik wist feitelijk niet eens dat ze zwanger was; dat wist ik ook alleen maar door de Prénatal doos van hun aankoop een paar maanden geleden.
“Tja… je wilt het allemaal zo goed… “, zei ik uiteindelijk, “maar over sommige dingen heb je niks te willen”.

We hebben doorgepraat, tijdens de resterende boodschapjes, tijdens het afrekenen en we liepen samen naar onze huizen. Ik heb haar en haar man uitgenodigd, want ik weet dat gezelschap en gesprek het beste medicijn is tegen het gevoel van verlies, zelfs als je denkt dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt. Maar het meest gekke is wel: ik weet nog steeds niet hoe ze heten.

Sint Maarten

En dan was het gisteren nog Sint Maarten ook. Althans hier wel, want ik hoorde van verschillende plekken waar het was verplaatst van de zondag naar zaterdag of maandag. Vanwege de “zondagsrust”! Gekker moet het niet het worden met die christelijke dictatuur. Sint Maarten is 11 November, niet 10 November of 12 November. Wat is er mis met Zondag? Iedereen is vrij en kan gewoon de deur opendoen, een liedje beluisteren en een snoepje geven. Het is gewoon een leuk feest voor de kinderen om snoep te halen in de buurt. 1^e Kerstdag of 1^e Paasdag wordt ook niet verplaatst omdat het toevallig op een Zondag valt.

Hier was het gewoon op Zondag en ik had een schaal vol snoep, lollies, reepjes en spekken gemaakt. Konden de kinderen zelf uitkiezen wat ze het liefst wilden. Maar het weer werkte niet echt mee. Hoewel het toch een heel kinderrijke buurt is viel het aantal lopertjes tegen. Maar goed, het was best heel schattig om de natte en koude kindertjes te zien staan in de deuropening, natte en koude vader of moeder op het tuinpaadje, toch lachend en de moed erin houdend. Ik gaf alle dappere zangertjes en zangeresjes (soms héél zachtjes en zenuwachtig) wat extra’s. Ze mochten 3 dingen uitkiezen. Ik had toch meer dan genoeg.

Ik vind het mooi, zo’n volksgebruik, ongeacht de religieuze achtergrond. Het zijn toch ankerplaatsen van de kalender. Een feest is nooit zomaar, maar heeft iets met het passeren van tijd, een reden en een nut. En ik moest denken hoe ik zelf als klein meisje met een lampion die we zelf op school hadden gemaakt langs de deuren ging en de grote zak snoep die toch al ruim voor Sinterklaas op was.

Electriciteit

Gisteren stond ik in de keuken, spaghetti carbonara klaar te maken toen plotsing het keukenlicht uitging en koelkast ophield met zachtjes zoemen. Geen idee wat er wat gebeurde. Ook het licht in de gang was uit. In de woonkamer brandde nog wel licht. Er was dus een stop doorgeslagen, concludeerde ik en het klamme zweet brak me uit want ik vind alles met electriciteit doodeng. Ik kan het allemaal wel, en ik weet hoe het werkt… stekkertje aanzetten, lampje installeren en al die klusjes doe ik allemaal wel, maar ik vind het doodeng.

Gelukkig staat in de meterkast in de gang een zaklantaarn. Dat heeft m’n vader me geleerd juist in dit soort gevallen, maar dit was voor het eerst dat ik het nodig had. Nou, ik ontbrandde de zaklamp, keek naar de stoppen en dacht: maar welke is nu kapot dan? Ik was bijna in staat om m’n vader te bellen: “Help!”… Maar dat vond ik ook zo’n onzin.

Enfin ik keek nog eens goed en zag bij één stop een heel klein beetje gruis tegen glaasje. Dat leek me niet normaal, dus dat moest hem wel zijn. Ik draaide die stop er voorzichtig uit… Er gebeurde niks. Nu een nieuwe erin. Maar waar waren de nieuwe? Ze zouden toch in de meterkast moeten liggen, dat was me ook geleerd. Altijd een voorraadje nieuwe stoppen in de meterkast… Maar nee, ik zag ze nergens. En ondertussen stond m’n pasta te verpieteren in de keuken. Dus ik ben eerst gaan eten en heb toen een nieuwe stop bij de buren geleend. Met trillende vingers draaide ik de nieuwe stop in de kast, hopend dat hij niet meteen weer zou doorslaan. Maar gelukkig: het licht in de keuken floepte weer aan en alles was weer gewoon.

Bommelding bij massagebed

Het heet een homograaf. Een woord dat twee betekenissen heeft en op verschillende manieren wordt uitgesproken, maar toch op dezelfde manier geschreven wordt. Niet te verwarren met een schrijver van homo-literatuur of een adellijk persoon die toevallig homoseksueel is. Gisteren kwam ik er weer eentje tegen bij een stukje over de hadj naar Mekka. Ik was op bezoek bij Monique en Mohammed die, hoewel hij geen praktiserend moslim is, toch wat boekjes heeft over de islam. Nu duik ik bij iedereen altijd in de boekenkast om te kijken wat ze allemaal lezen. Ik vind boeken gewoon mooi en ik blader bij iedereen door zijn/haar literatuur.

Enfin, ik bladerde door een boekje over Mekka en ik kwam de zin “De muezzin roept op tot het massagebed” tegen. Ik heb het wel 10x overgelezen. Wat moeten die moslims nou met een massage-bed? Ik begreep er niks van. Ik kon er niet mee overweg. Pas toen ik in de volgende zin het woord “gebed” las begreep ik mijn vergissing. Massa-gebed tegenover massage-bed. Veel contrastrijker kan het niet. Contrast-rijker bedoel ik dus; hoewel een massage-bed bij de hadj mogelijk het werk is van een contra-strijker. Zoals een bommelding. Maar ik weet niet welke misdadiger misdadiger is.

Nieuwe jas

Bij één van m’n favoriete kledingwinkels, een klein boetiekje in het centrum, is het weer eens uitverkoop. Ik hou helemaal niet zo van winkelen om het winkelen, het liefst ga ik alleen en dan slechts als ik wat nodig heb. Maar als ik hoor dat mijn favoriete winkeltje uitverkoop houdt én ik heb wat nodig, dan ga ik wel even kijken. Het is niet dat zij zulke dure of exclusieve merken verkopen, maar wel altijd aparte dingen die je nergens anders ziet. Welnu, ik vond het wel weer tijd voor een nieuwe jas. En verdomd, die hadden ze… Nog eentje die mij stond ook, niet te duur en ook nog leuk was.

Gistermiddag gekocht, en meteen na thuiskomst aangetrokken en mezelf bewonderd in de spiegel. Dat is de lakmoesproef: als ik ‘m thuis nog steeds mooi vind dan knip ik de etiketjes er af en is het echt definitief van mij. Op zulke momenten vind ik het altijd vervelend dat ik alleen woon en mijn nieuwe aanwinsten met niemand kan delen. Dus ik belde Janneke of ze thuis was en of ik even langs kon komen. Dat kon, dus ik op de fiets naar m’n oude buurvrouw.

Eenmaal bij haar stond ik natuurlijk meteen m’n nieuwe jas te showen met uitstrekte armen…
“Mooi”, zei ze, “maar je moet dat etiket er wel afhalen”.
Onder de mouw van de jas bungelde nog een enorm etiket met kortingssticker.

Hek

Ik heb hele lieve buren. Echt. Het zijn geen vervelende mensen. Hij is een potige kerel, blond, helblauwe ogen waar hij een beetje simpel uitkijkt, maar hij is heus goudeerlijk. Zij is een Surinaamse en een beetje mollig, maar erg modieus en verzorgd. Ze zijn een jaar of 40 ofzo, ik heb er nooit echt naar gevraagd. Zij is eerder getrouwd geweest en heeft uit dat huwelijk een zoon van 18 die niet meer thuis woont. Samen hebben ze twee jongere kinderen, een jongetje en een meisje. Prachtige bruine kindjes. Zijn ouders waren schijnbaar niet zo heel blij toen hij met een donkere mevrouw thuis kwam, maar tegenwoordig komen ze heel vaak langs voor de kleinkinderen.

Hoe dan ook, afgelopen zomer waren ze op vakantie naar Spanje ofzo. Maakt ook verder niet uit, eigenlijk. Tijdens hun vakantie paste haar oudere zoon Wesley op het huis en de daar aanwezige planten en katten. Dat was niet het allerslimste wat ze hadden kunnen doen. Een jongen van 18 alleen op een huis laten passen die daar niet woont is niet verstandig. Dat heeft verder niets met huidskleur te maken, maar met z’n leeftijd. Wij hebben het als buurt geweten. Elke dag tot diep in de nacht feest met hele harde muziek (nou ja, muziek…), heel veel luidruchtige vrienden en vriendinnen en ga zo maar door.

Toen ze terugkwamen van vakantie heb ik er voorzichtig wat van gezegd. Nou, dat is niet helemaal goed overgekomen denk ik. Weliswaar heb ik niks gezegd van alle roddels in de buurt, dat er drugs zouden worden gedeald en weet ik wat voor onzin, maar gewoon dat het elke avond prijs was. Het viel niet helemaal in goede aarde. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om Wesley te beschuldigen van allerlei fout gedrag en meer van die dingen… Ze zijn blijkbaar nog steeds boos op me, want sinds kort is er namelijk in plaats van de oorspronkelijke heg van 1 meter 80 een houten hek van 2,5 meter om onze tuinen te scheiden.

Nieuwe tieten

Ze wonen hier tegenover. Leuk stel hoor, hij is een beetje het type sukkel zonder al te veel ambitie en zij het type dom blondje met veel pretentie, maar dat is allemaal maar van de buitenkant. Ze wonen hier ook niet zo heel lang, half jaartje of zo. Ik weet niet eens hoe ze heten. Maar het is allemaal netjes, keurig verzorgd, ze hebben de hele voortuin aangepakt toen ze hier kwamen en zelfs helemaal zelf de buitenboel geschilderd. Een beetje raar voor een huurhuis, maar dat moeten ze ook helemaal zelf weten. Ik schat zo eind twintig allebei en het zou me niets verbazen als ze beiden voor het eerst samenwonen. Ze doen allerlei dingen en gedragen zich precies zo als Ron ik vroeger toen we net samenwoonden. Vóór elven gaat bij hun het licht in de woonkamer al uit en gaat het naar de slaapkamer en er zal heus niet onmiddellijk worden geslapen.

Dat klinkt allemaal een beetje jaloers, maar het is meer weemoed en herinnering. Zo was het immers bij ons vroeger ook. Eergisteren stond ik weer eens nutteloos uit het raam te staren toe zij thuiskwam en er viel me iets op aan haar. Het was me niet helemaal onmiddellijk duidelijk wat er precies anders was. Ik bedacht me dat toen ik later in de keuken m’n potje stond te koken: “Ze heeft nieuwe tieten!”

Ik nam me voor om er op te gaan letten en gisteren toen ze weer uit haar kleine witte autootje stapte wist ik het zeker. Dat mens had zich gewoon plastic tieten laten aanmeten. Wat een armoeiig gezicht. Zou dat van die vent van haar hebben gemoeten? Was hij nu al uitgekeken op haar en moest ze van hem in haar lijf laten snijden omdat meneer anders geen harde piemel meer van haar kreeg? Dat is toch wel de allerergste en meest sneue reden om je te laten opereren. Sowieso is elke cosmetische chirurgie die niet echt nodig is grote flauwekul, maar bij zo’n jonge meid en dan vanwege een vent die na een half jaar samenwonen met haar is uitgeneukt is het dieptriest. En of het nu komt van de bladen en de teevee of pornovideo’s waarin alle vrouwen tot ver na hun dertigste nog jonge-meisjes-borstjes hebben, jezelf spiegelen aan ideaalbeelden in de mode is het domste dat je kunt doen. De mode verandert altijd.

Ik heb me er gisteren de hele dag druk over gemaakt. Op het laatst was ik gewoon kwaad en had me eigenlijk voorgenomen om haar aan te spreken en er wat van te zeggen, ook al ken ik haar verder helemaal niet. ’t Is maar goed dat ik het niet heb gedaan, want vanmiddag kwam haar vent thuis en haalde een groot pakket uit de kofferbak van z’n auto.

“Prénatal” stond er op de doos.

Collecteren

Om een beetje bezig te blijven doe ik van allerlei vrijwilligerswerk. Het leukste is wel de collecte van het kankerfonds organiseren en collecteren. Collecteren deed ik al voordat Ron ziek werd, maar daarna heb ik me er wat meer voor ingezet en op een gegeven moment toen ik was verhuisd werd ik de plaatselijk coordinator van de collecte. Ik heb meteen mijn hele nieuwe wijk zelf gedaan om eens te kijken wie en wat er allemaal in de buurt woont. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Ik dacht ik heel wat gewend was maar het was een behoorlijke eye-opener. In mijn oude wijk waren het toch veelal keurige mensen, beetje op stand, keurige ambtenaren enzo, maar in elk geval niks buitensporigs.

Dat is hier wel anders. Aan de ene kant van de wijk heb je nieuwbouw rijtjeshuizen. Daar wonen veel starters, jonge mensen met dromen en ambities, allemaal met gloednieuwe Ikea-meubeltjes enzo. Maar heel keurig allemaal. In het midden van de wijk, waar ik woon, staan oudere rijtjeshuizen en wonen behoorlijk veel wat oudere gezinnetjes die het niet helemaal hebben gered op de carrière-ladder, het type bouwvakker, toch nog vrij veel allochtonen alhoewel dat op straat eigenlijk niet opvalt. “Volks”, zo zou je het kunnen omschrijven.

Aan de andere kant van de wijk staan een paar flats met appartementen en daar woont echt van alles door elkaar. Prachtig. Vrij veel ouderen, maar ook werklozen, alleenstaanden, jonge stellen, een paar studenten zelfs. Ik heb m’n ogen uitgekeken bij die eerste keer collecteren. Mannen met bierbuiken die met ontbloot bovenlijf de deur openden, oude vrouwtjes die ’s avonds om 5 uur nog in een ochtendjas rondscharrelden. Op de benedenverdieping van die flats waren aangepaste woningen dus daar kreeg ik de meest aparte handicaps in soms buitensporige invalidenkarretjes te aanschouwen. Wonderlijk.

Het meest merkwaardige vond ik echter wel de opbrengst van de collecte. In mijn oude wijk, met vele mensen in goede doen, had ik zo’n gemiddelde van € 1,- per adres. Toen ik dat in mijn nieuwe wijk uitrekende was dat bijna het dubbele.
Toen wist ik zeker dat hier goede mensen wonen.

Glasbak

Het blijft een gênant tochtje. De gang naar de glasbak… Allereerst de bepaling van wanneer je precies gaat. Ga je elke dag, dan hoor je de roddeltantes in de buurt al praten.
“Die gaat elke dag naar de glasbak, elke dag lege flessen… die is zwaar aan de zuip hoor!”
Ga je elke week heb je hele volle tassen en hoor je ze in gedachten ook:
“Ach ja, wat wil je ook, zo’n vrouwtje alleen…. het licht is er ook altijd tot diep in de nacht op”.
“Ja, als wij thuiskomen van iets dan is de hele straat donker behalve bij haar”
“Dan zit ze zeker in d’r eentje te zuipen”
“Als je alleen bent dan doe je dat natuurlijk. Ik zie ook nooit iemand daar… nooit eens een vriendje of zo”
“ ’t Is ook wel zielig natuurlijk. Ik heb gehoord dat d’r man is overleden enzo…”

Dus ik spaar de flessen op en ga onregelmatig de flessen wegbrengen. De ene keer voor het weekend, de andere keer na het weekend. Wat voor de rest van het leven zo belangrijk is, te weten “regelmaat”, is voor de gang naar de glasbak niet echt sociaal wenselijk.
Laatst had ik weer een tasje vol op het terras staan en ik besloot het weg te brengen. Bij de glasbak zag ik Mo al staan. Mohammed heet hij voluit en hij woont twee huizen verderop. Het is een Marokkaan, maar dat merk je aan niks. Hij heeft een blonde Nederlandse vrouw en er schalt altijd iets van top40 muziek uit het huis.
“Ha, buurman… alwéér een feestje gehad?”, grapte ik.
“Nee hoor buurvrouw, wij zuipen altijd zoveel… Jij hebt wel weer een feestje gehad?”, vroeg hij.
“Ja, ik heb een feestje gehad…”, loog ik, “maar eh… moslims mogen toch helemaal niet drinken?”, plaagde ik.
“Christenen mogen toch helemaal niet liegen?”, zei hij.
Ik was heel eventjes verbouwereerd. Toen schoot ik in de lach. En hij ook.
“Komen jullie eens een keer borrel bij me halen?”, vroeg ik.
Ze komen volgende week bij me langs. Ik heb de drank al in huis en de volgende gênante gang naar de glasbak dus ook.