Politiebureau

Vanmorgen ging de telefoon. Het was de politie. Of ik vanmiddag even op het bureau wilde komen om de man die mij had geslagen wilde identificeren. Ze hadden hem vanmorgen aangehouden en verhoord. Het enige wat ze nu nog even zeker moesten weten van mij was of het inderdaad de dader was. Het klonk allemaal vreselijk gewichtig en officieel, dus ik naar het bureau.

Ik had me allerlei scenario’s in het hoofd gehaald met beelden uit Amerikaanse politie-series in m’n hoofd van zo’n line-up en dat ik dan de verkeerde koos en ik maakte me dus vreselijk nerveus. Het ging allemaal heel anders. Ik kwam aan bij het bureau, meldde me bij de receptie en mocht meelopen naar een kamertje. Ik kreeg meteen koffie (vieze automatenkoffie, maar ik kréég iets van de politie, anders dan een bekeuring!) en na vijf minuten kwam een politieman om nog even de aangifte door te nemen. De dader had bekend en wilde mij spreken om z’n excuses aan te bieden. Daar schrok ik nogal van. Geen idee waarom, maar ik had er eigenlijk geen behoefte aan. Ik dacht dat ik hem alleen hoefde te identificeren. Dat was op zich ook wel zo, maar als het voorval in de minne geschikt kon worden was dat voor alle betrokkenen beter, volgens de politie.
Jaja… minder werk voor jullie, dacht ik. Enfin, ik ben toch maar akkoord gegaan en even later werd de man die me had geslagen binnengeleid. Hij leek wel een meter kleiner dan vorige week op straat en hij was ook vrij timide.

Hij vertelde me een heel verhaal met veel omhaal van woorden dat hij nogal opgefokt was geweest door problemen thuis en dat zijn vrouw moeilijk deed en heel veel blabla… allemaal om duidelijk te maken dat hij het echt niet zo bedoeld had maar dat er iets knapte en zo.
“Ja maar dat is geen reden om iemand zo maar te slaan”, zei ik. “Had gewoon gezegd: ‘Hou je bek, kutwijf’ en dan was je het ook kwijt geweest”
Nou, er volgde weer een heel verhaal van ADHD en moeilijke jeugd en uit een gezin met met veel agressie en dat hij niet zo sterk in z’n schoenen stond enzovoorts enzovoorts. Voor iemand die zich moeilijk kan beheersen en zegt niet zo taalvaardig te zijn kwamen de excuses en de smoesjes heel vlot z’n mond uit. Ik geloofde er allemaal niks van.

Na een tijdje kwam de aap uit de mouw. Hij was al eerder veroordeeld voor een geweldsmisdrijf en als het nog een keer gebeurde werd de straf hoger en dat kon hij zich niet veroorloven want dan raakte hij z’n baan kwijt, en als hij zijn baan kwijtraakte dan kon hij zijn gezin niet onderhouden en dan draaide het uit op een scheiding en meer van die doemverhalen. Dus waar het op neer kwam was eigenlijk de vraag of ik alsjeblieft de aangifte wilde intrekken. Ik zei hem dat ik er even alleen over na wilde denken. Toen hij weer weggeleid werd vroeg ik de agent: “Waarvoor is hij eerder veroordeeld?”, ook al kon ik het antwoord wel raden. “Ik mag het eigenlijk niet vertellen”, zei de agent. “Wat jullie eufemistisch huiselijk geweld noemen zeker?”, vroeg ik. Er volgde een veelbetekend en bevestigend knikje. Ik heb de aangifte niet ingetrokken.
“Moet ik nu ook getuigen bij de rechtszitting?” vroeg ik.
Dat schijnt niet te hoeven. De aangifte en de getuigenverklaringen zijn voldoende. Ik mag wel naar de zitting als ik zou willen en mag ook mijn verhaal doen, maar het is niet nodig. Ik zit er niet op te wachten, dus voor mij is de kous nu af.

Ede Staal

Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?

En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…

Foutparkeerders

Het parkeerterrein bij het winkelcentrum van de buurt is heel groot. Er kunnen minimaal een paar honderd auto’s staan. Eigenlijk idioot groot voor die paar winkels maar goed, de gemeente zit blijkbaar goed in de ruimte. En zo’n plein is altijd handig voor festiviteiten, kermis en ’t wordt ook gebruikt door een aantal truck-chauffeurs. Plek genoeg.

Heel soms, als het druk is, op koopavonden bijvoorbeeld, dan is het parkeerterrein vrij vol. Vooral aan de kant van de winkels, want iedereen wil blijkbaar zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkels parkeren. Dat snap ik wel, die behoefte heb ik zelf ook, maar als dat niet lukt dan zoek ik een plekje verderop. Niet iedereen denkt zo. Gisteravond was het koopavond en weer behoorlijk druk. En ja, je kunt erop wachten, dan zijn er weer van die asocialen die op de stoep voor de winkels gaan parkeren, een dikke gele streep op de trottoirband ten spijt. Ik kan me daar heel kwaad om maken, vooral omdat er aan de achterkant van het parkeerterrein nog plek zat is.

Ik zag het weer gebeuren en siste de uitsteppende automobilist die zo parkeerde toe: “Aso! Te beroerd om een paar meter te lopen…”
Nou dat heb ik geweten…
Zonder wat te zeggen haalde hij uit en gaf me een klap op m’n gezicht. Ik was totaal verbouwereerd. Het deed niet zozeer pijn want zo hard sloeg hij niet, maar ik was figuurlijk eventjes helemaal lamgeslagen. Hij wou me nog meer klappen geven maar hij werd tegengehouden door een toevallige voorbijganger. Het werd een heel tumult en ik heb me als een viswijf gedragen. Schreeuwen en schelden terwijl die vent werd tegengehouden door die andere man. Nou ja, het was een scene van jewelste.

Ik heb vanmiddag aangifte gedaan. Daarbij kwam me mijn geheugen voor nummerborden goed van pas. Vroeger op vakantie deed ik met mijn broer op de achterbank altijd nummerbord-spelletjes op de Duitse autobahn. En ik heb ook even bij de politie uitgelegd dat ik ontzettend tegen verkeersboetes ben, maar dat soort foutparkeerders een boete van € 1000 verdienen.

Klantenservice

Gisteren lag mijn internetverbinding eruit. Ik roem me altijd om mijn zelfredzaamheid en dus is het eerste wat ik deed het probleem met een handleiding zelf proberen op te lossen. Wie schrijft die dingen? Het is allemaal abracadabra voor me. Behalve alle technische termen in het Engels waar ik niks van snap, is het Nederlands ook niet om over huis te schrijven. Vooral daar waar het allerlei interessant-doenerige Engelse terminologie vernederlandst. Dan krijg je een jaar soort steenkolen-engels. Dunglish (Dutch-English) heet dat. Slecht Engels én slecht Nederlands. Helemaal grappig is dat de handleiding bij problemen verwijst naar een internet-pagina en een e-mail adres. Ja duh! Hoe kom je daar als je probleem is dat je geen verbinding hebt?

Ondanks mijn grote weerzin tegen bellen ontkom je er dan niet aan. Je moet bellen met de hulplijn (helpdesk, noemen ze dat.). Ik toetste het nummer.
Vrouwenstem 1: “Dit informatienummer kost het lokale tarief plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon.”
Vrouwenstem 2: “Welkom bij de klantenservice van èt hoom
Wilt u informatie over internet en bellen van èt hoom of u aanmelden als abonnee? Toets 1. Wilt u een storing doorgeven of technische assistentie? Toets 2. Heeft u vragen of uw factuur of wilt u een wijziging of verhuizing doorgeven? Toets 3.”
Ik toets 2, want dat wil ik.
Vrouwenstem 2: “Heeft u internet plus bellen van èt hoom? Toets 1. Heeft u alleen internet van èt hoom. Toets 2. Wilt u terug naar het hoofdmenu, toets 9.”
Ik toets 2, want dat heb ik. (Hoeveel menu’s moet ik nog? denk ik ondertussen…)
Vrouwenstem 2: “Toets nu de 4 cijfers van uw postcode in. “
Ik toets braaf de 4 cijfers in.
Er zijn geen storingen bij u in de regio gemeld. Wilt u terug naar het hoofdmenu kies 9. Wilt u de verbinding verbreken toets sterretje. Wilt u technische hulp blijft u dan aan de lijn, u wordt doorverbonden.”

Hèhè… het duurt even maar dan ben je waar je wezen moet.
Vrouwenstem 3: “Op dit moment zijn al onze medewerkers in gesprek, blijft u aan de lijn, u wordt zo snel mogelijk geholpen”. En toen begon een muziekje….
Na 3 minuten kwam vrouwenstem 3 dezelfde boodschap herhalen.
Het duurde nog even en toen ging de telefoon over. Vrouwenstem 4: “Met de helpdesk van èt hoom, heeft u nog één momentje?”
“Nou, eigenlijk niet…” mompelde ik, in de veronderstelling dat dit ook een bandopname was.
“Nou, dan hangt u toch weer op?” zei ze.
“Oh sorry, ik dacht u een bandje was”, zei ik en ik moest vreselijk lachen… oh wat stom was dat…
Hoe dan ook, ze vroeg me van alles, abonnementsgegevens en postcode. “Postcode? Die heb ik toch al gegeven aan het begin van de hele telefoonsessie?”
“Ja, maar die krijgen wij niet te zien mevrouw”, zei ze.
Nou, enfin… heel gedoe met instellingen en stekkertjes en zooi… Maar we kwamen eruit en na een halve middag was ik terug “online”. Gelukkig maar.

Riblappen

Het moet al weer bijna een maand geleden zijn dat ik langs de slager liep en het bord voor de deur vermeldde dat de riblappen in de aanbieding waren. De exacte prijs weet ik niet meer, maar het was belachelijk goedkoop. En ik heb ze gekocht. Ze zagen er prachtig uit. Mooi geaderd en lekker dik, niet zoals die lapjes in de supermarkt die er maar laf en dunnetjes uitzien. Dit was vlees van een koe die echt goed had geleefd, dat kon je zo zien.

Ik weet nog dat ik, eenmaal thuis, niet kon kiezen wat ik precies mee zou maken. Je kunt er zoveel mee doen. Een mooie goulash met verse paprika en veel knoflook, stoven met peperkoek en bier, Boeuf Bourguignon of Stroganoff, Beef in Guinness met pastinaak, Hachee met paddestoelen, kortom een hele stoet aan heerlijke gerechten met de simpele riblap. Ik kon niet beslissen en wilde er toen eerst nog even nadenken. Het kon immers best nog een dag liggen en ik had voor die dag eigenlijk al pasta bedacht en de ingrediënten voor in huis gehaald.

Gisteren keek ik in de koelkast, op zoek naar een stuk worst dat ik nog moest hebben, en kwam een zak tegen op het onderste rek. Ik wist niet meer wat het was. Ik pakte het uit en het stonk. Wat het ook was, het was in elk geval bedorven. Ik keek er even snel in voordat ik het buiten in de container gooide. Je raadt het al: Het waren die prachtige riblappen.

Vloeken

Sinds kort is er bij de thuiszorg een nieuwe collega. Ze is niet zo vaak op kantoor, maar zoals iedereen huppelt ze regelmatig even binnen voor ’t een of ander, tussen de klanten door. Yvonne heet ze. ’t Is best wel een leuk meisje om te zien en ze werkt heus heel hard. Ze heeft maar 1 nadeel, ze is heel erg christelijk. Dat is op zich niet erg, maar ze slaat er nogal in door. Er is aan de buitenkant niets van te zien, ze kleedt zich heel modern; geen lange rokken en zwarte kousen, alleen een klein kruisje om een ketting.

Dat ze nogal streng in de leer is viel ons op kantoor op bij de lunch toen ze vroeg om stilte en ging bidden voor haar boterhamzakje met plakje brood. Dat is apart, maar vooruit, dat mag allemaal. Gisteren kwam ze naar me toe toen ik druk bezig was met de roosters voor December. Een heel gepuzzel altijd want juist in December met die feestdagen wil eigenlijk iedereen vrij en is er ook een grote vraag om extra hulp. Ik ben er al een tijdje mee bezig en dat gaat af en toe niet zonder gevloek. Juist daarover viel ze.

Of ik niet zoveel wilde vloeken wat dat kwetste haar heel erg. Ik was in eerste instantie nogal verbouwereerd. Ik weet wel dat ik af en toe even hartgrondig vloek uit frustratie, maar ik kan me niet indenken dat iemand daarover valt. Het zijn maar woordjes. Gelukkig ben ik niet op m’n mondje gevallen dus ik diende haar wel van repliek en plotseling hadden we een hele discussie over geloof enzo. En ik kon dat allemaal wel onzin vinden, maar Yvonne vond dat ik haar moest respecteren en dat ik moest ophouden met al dat gevloek. Annemarie, onze baas, had het van een afstandje allemaal glimlachend aangehoord en toen bemoeide ze zich ermee.
“Ja Wilma… hou godverdomme eens op met al dat gevloek! Jezus… niet normaal af en toe.”

Bladzijden

Op de logeerkamer stonden sinds de verhuizing nog steeds dozen vol met boeken, fotoalbums en allerlei archiefmappen en zooi. Ik zou er nog altijd kasten voor kopen en dat spul uitpakken. Een paar weken geleden had ik die kasten al gekocht, maar altijd te lui om in elkaar te zetten. Ik dacht, daar strik wel een vriend voor… Vrouw alleen, hopeloos en hulpeloos; er zijn altijd wel vrienden die het even voor me willen doen. Een schandelijke gedachte van me, maar ja… soms ben ik een echt nuffig wijfje. En inderdaad, ik heb Maarten ervoor weten te strikken. (Nog bedankt!)

Maar toen moesten die kasten worden ingepakt. Ook niet erg, maar je bent er snel een dag mee bezig. Het ging allemaal prima tot ik een oud fotoalbum pakte dat uit elkaar viel van ellende en het plotseling foto’s regende. Het was mijn eigen geboortealbum. Heel erg. Er zat niets anders op dan een nieuw album te kopen en de foto’s opnieuw in te plakken. Ik had de bladen van het album geteld en kocht een nieuw fotoalbum.

Gisteravond heb ik de hele avond de oude foto’s opnieuw ingeplakt. Het is eigenlijk best een leuk werkje. Allemaal oude herinneringen ophalen. Maar toen was ik bijna bij het eind van het nieuwe album en had ik nog een hele grote stapel foto’s over. Ik begreep er niks van. Ik had de bladzijden toch geteld? Ik pakte het oude album nog eens en telde de bladen… 36 stuks. Dat klopte. Ik telde de bladen van het nieuwe album. 20 stuks. Dat klopte niet! Nog een keer tellen… ‘t Bleef hetzelfde.

Ik keek op de verpakking van het Esveha album die ik gelukkig nog niet had weggegooid. “40 bladzijden” stond erop. Toen begreep ik waar ik fout zat. En ik vloekte heel hard. En toen moest ik lachen. Nog harder dan ik vloekte.

Almere

Wat ik altijd heel raar vind en ook heel stom: Almere. Niet zozeer het stadje zelf, dat boeit me verder niet, maar vooral de benamingen van alle stadsdelen. Als je over de A6 richting Amsterdam rijdt begint het gesodemieter vlak na Lelystad al en gaat door tot aan de brug naar Muiderberg. Niet alleen is het verwarrend, ik vind het ook lelijk en irritant. Almere-Dorp, Almere-Stad, Almere-Buiten, Almere-Buiten-West(en), Almere Hout, Almere Haven, Almere Dit-en-Dat, Almere-Binnen, Almere-Tussenin, Eremla (Almere-Achterstevoren)… Alwere…

Toen in 1942 die Noordoostpolder droogviel hebben ze dat nog een beetje aardig ingericht met leuke historische aandoende plaatsnamen. Dat kon toch voor Almere ook? Dan wordt zo kunstmatige stad meteen een beetje ingebed in een historische aandoende omgeving, zoals dat voor alle Nederlandse steden geldt. Ze hadden best een stel taalkundigen en historici een hele reeks namen kunnen laten verzinnen en die voorleggen aan het volk.

Er lagen ongetwijfeld zandbanken en andere markeringspunten in het water. Of noem het naar schepen die daar voor de inpoldering zijn gezonken. Wat dan ook, maar gebruik je fantasie en máák er wat van. Al was het maar voor mijn gemoedsrust als ik er langs rij. Het is landschappelijk al zo’n troosteloze bende, verzin dan in elk geval wat leuke naampjes. Daar wordt het wellicht iets minder triest van.

Wilma in Spiegelland

Ik zat er al een hele tijd tegenaan te hikken, maar gisteren moest het toch maar. Als je elke dag opstaat in de spiegel kijkt en er is geen land mee te bezeilen, ook niet na handen vol shampoo, crème-spoeling en conditioner dan is het toch echt tijd voor de kapper. Op zich heb ik geen hekel aan de kapper, maar er gaat zoveel tijd in zitten en het ruikt er altijd zo raar naar chemische haarlak, gel en andersmans haar. Het is geen hobby van me.

Het belangrijkste is altijd de afspraak maken, als die is gemaakt dan moet je wel, dus dan ga je ook. Het is eigenlijk net als bij de tandarts, alhoewel die natuurlijk een veel hogere drempel heeft. Daar heb je een keukentrapje bij nodig. Maar goed, ik kwam bij de kapsalon en wist niet wat ik zag. Ze hadden de hele tent verbouwd, allemaal met strakke, nieuwe kaptafels en accessoires, witte leren stoelen en vrij fel licht. Ik werd er een beetje naar van. Niet leuk. Ik hou daar niet van. Het moet een beetje gezellig zijn, vind ik.

Het ergste waren wel die spiegels. Overal, van ‘t plafond tot de vloer: spiegels. En hoe je ook kijkt, je wordt aldoor, de godganse tijd met jezelf geconfronteerd vanuit de meest vreemde hoeken. En dan ook nog met zo’n verdwijnend Droste-effect. Vreselijk. Ik kreeg ook heel erg medelijden met het personeel dat zichzelf de hele dag moet bekijken. Vooral dat ene meiske met die iets te dikke kont.

Beltonen

Gisteren heb ik zo ontzettend gelachen nadat ik me zo ontzettend had geërgerd. Het is een pracht verhaal. Na het werk zouden we gaan borrelen. Dat doen we wel vaker maar nu was het in het kader van halloween. Ik heb verder niks met dat semi-katholieke, uit Amerika overgewaaide middenstandsfeestje maar voor een borrel ben ik altijd wel te porren, dus ik ging gezellig mee naar de kroeg. Elke aanleiding is dan van secundair belang.

Het was heel leuk met de collega’s en er werden prachtige verhalen verteld onderling over allerlei onzinnige voorvallen met klanten en zo meer. Op een gegeven moment kwam de vriend van Mirjam ook bij ons. Ik vind partners bij een werk-gerelateerd feestje nooit zo’n succes, maar ik wil er ook niks van zeggen verder. Hij heette Werner en is een vreselijke yup. Strak in het pak en vreselijk arrogant (althans zo scheen het mij toe, in eerste instantie). Bovendien had hij zo’n hypermoderne telefoon/palm-top geval waar hij om de haverklap iets mee moest, en waarop hij tot vervelens toe werd gebeld. Dat is op zich nog wel te begrijpen, maar voor elk contact heeft hij ook een aparte beltoon. Achter elkaar kwamen de meest walgelijke riedeltjes uit z’n jaszak. En ik ergerde me kapot aan hem en zijn speelgoedje. En aan Mirjam dat ze hem ook had uitgenodigd.

Maar alles veranderde in één klap. We waren midden in een gesprek over ex-relaties en moeilijkheden, omgangsregelingen met kinderen en vage afspraken toen Werner’s jaszak weer afging, met de Toccata en Fuga in D, van J.S. Bach.
“O jee…” zei hij, “da’s ook toevallig… mijn ex!”
Op dat moment had ik het niet meer. Ik gilde het uit van ‘t lachen. Dat archetypische horror orgel-geluidje als beltoon voor je ex! Hoe verzin je het!
“Och”, zei hij, “da’s nog niks… dit is het geluidje voor m’n ex-schoonmoeder…”, en hij liet het horen.
En toen vond ik het opeens geen oetlul meer en snapte ik precies wat Mirjam in hem zag.