Chocoladeletters

Eind september of begin oktober verschenen ze al voorzichtig in schappen. Een beetje verborgen nog, niet helemaal in het volle zicht. Toen ergerde ik me er al aan, maar de laatste tijd word ik er helemaal gek van. Al die opdringerige sinterklaas-zooi in de winkels. Het is nog oktober! Het moet nog eerst nog Sint Maarten worden! Ik kan er niet tegen. In sommige winkels kun je al kerstkaarten, kerstverlichting, kerstballen en slingers kopen. Het moet toch niet veel gekker worden. En je zult zien: in januari liggen de eerste paas-eitjes alweer in het schap. Het is niet leuk meer. Ik wil nog helemaal geen taai-taai, strooigoed, marsepein en banketletters. Rot op met die meuk tot na 11 november!

Afgelopen zaterdag had ik het opeens op de heupen. Ik werd baldadig in de winkel en heb de chocoladeletters een beetje herschikt. Ik deed net of ik aan het zoeken was, maar ondertussen verplaatste ik alles. Een K… en toen een U en een T, vervolgens de S en de I, een N en weer een T. Allemaal op een rijtje in het schap. Ik was erg trots op het resultaat. Al heeft de boodschap er maar kort gestaan, het was mijn stil protest.

Koffie & tabak

Elke dag moet ik beginnen met koffie. Veel koffie. Ik word chagerijnig als ik het niet krijg en ik krijg hoofdpijn als ik het niet drink. Koffie moet. Het is, samen met een sigaretje, mijn belangrijkste drug. Ik drink mijn koffie met een wolkje melk. Dat vind ik het lekkerste. Gisterochtend was de koffiemelk op. Dat is normaal niet zo erg, maar de gewone melk was óók op, en dan heb ik wel een probleem.

Koffie zonder melk is gewoon niet hetzelfde. Ik drink het wel zwart, want het gaat primair om de caffeïne, maar de smaak is zo belangrijk. Het eerste wat ik dus gisteren deed was naar de supermarkt gaan om melk en koffiemelk te halen, terwijl het koffiezet-apparaat pruttelde. Ik snelde door de winkel stond bij de kassa… Portemonnee vergeten! Godver-de-godver…
“Och jeetje, portemonnee vergeten”, zei ik tegen de caissière, “laat je het even achter? Ik ben zo terug…”
Het meiske knikte lief.
Ik rende terug naar huis, liep een huis binnen dat al geurde van de verse koffie, pakte mijn portemonnee uit de la en ging terug naar de super.
Met een rood hoofd kwam ik terug bij de kassa, maar mijn caissière was al vervangen… Ik vroeg nog: “staat er nog koffiemelk en melk van mij?”, maar het bleek al weg te zijn… Een nieuwe ronde langs de schappen dan maar.
Melk, koffiemelk…
Enfin, eindelijk terug thuis, koffie ingeschonken met koffiemelk en rustig worden… Sigaretje erbij… Ik pakte mijn pakje peuken van de tafel… Leeg!

Zo’n dag was het dus gisteren.

Brood

Ik snap heel veel schijnbaar vanzelfsprekende dingen niet. Brood bijvoorbeeld. Normaal bruin brood blijft ongeveer 3 à 4 dagen redelijk vers. Ik eet per dag ongeveer 4 sneetjes, dus ik heb 16 sneetjes nodig. Een heel brood heeft gemiddeld 20 tot 24 sneetjes dus dat is te veel. Je kan ook een half brood kopen maar dat is voor de tijdspanne dat het goed is te weinig en bovendien is een half brood duurder dan precies hetzelfde hele brood. Dat snap ik dus al niet. Ik koop dus maar een heel brood en ik hou dan altijd een plakje of 7 over, die je eigenlijk niet meer met goed fatsoen kan eten. Wat ik dus ook niet begrijp dat er geen ¾ brood bestaat. Gewoon normaal brood, geen ingewikkeld meergranen spul met allerlei vage zaadjes, dingetjes en troepjes die tussen je kiezen blijven zitten, maar een drie-kwart brood, ongeveer 16 sneetjes groot.

Het stelt verder niks voor, weet ik wel… maar ik vraag me dat soort dingen af, denk er over na en vind dat er een oplossing voor moet komen. En die vraag ik dan ook gewoon aan de bakker. Die bakt en verkoopt dat spul immers, dus hij gaat erover. Bij uitstek de persoon om het aan te vragen. Hij kwam met de oplossing om een speciaal brood te kopen die hij wel had en die ongeveer 16 sneetjes oplevert in de snijmachine, maar ik wil geen speciaal brood, ik wil gewoon ¾ fijn-volkoren of tarwe-mout brood zonder ingewikkelde toestanden.

Nou, dat kan blijkbaar niet. Dus elke week hou ik ongeveer 14 sneetjes oud brood over. Soms maak ik wel eens wentelteefjes of broodpudding, maar dat doe je ook niet elke week. Heel vaak gaat het oude brood dus naar de hertenkamp/kinderboerderij in het park. Daar heb ik ook wel een verhaaltje over, maar doe ik een andere keer.

Hek

Ik heb hele lieve buren. Echt. Het zijn geen vervelende mensen. Hij is een potige kerel, blond, helblauwe ogen waar hij een beetje simpel uitkijkt, maar hij is heus goudeerlijk. Zij is een Surinaamse en een beetje mollig, maar erg modieus en verzorgd. Ze zijn een jaar of 40 ofzo, ik heb er nooit echt naar gevraagd. Zij is eerder getrouwd geweest en heeft uit dat huwelijk een zoon van 18 die niet meer thuis woont. Samen hebben ze twee jongere kinderen, een jongetje en een meisje. Prachtige bruine kindjes. Zijn ouders waren schijnbaar niet zo heel blij toen hij met een donkere mevrouw thuis kwam, maar tegenwoordig komen ze heel vaak langs voor de kleinkinderen.

Hoe dan ook, afgelopen zomer waren ze op vakantie naar Spanje ofzo. Maakt ook verder niet uit, eigenlijk. Tijdens hun vakantie paste haar oudere zoon Wesley op het huis en de daar aanwezige planten en katten. Dat was niet het allerslimste wat ze hadden kunnen doen. Een jongen van 18 alleen op een huis laten passen die daar niet woont is niet verstandig. Dat heeft verder niets met huidskleur te maken, maar met z’n leeftijd. Wij hebben het als buurt geweten. Elke dag tot diep in de nacht feest met hele harde muziek (nou ja, muziek…), heel veel luidruchtige vrienden en vriendinnen en ga zo maar door.

Toen ze terugkwamen van vakantie heb ik er voorzichtig wat van gezegd. Nou, dat is niet helemaal goed overgekomen denk ik. Weliswaar heb ik niks gezegd van alle roddels in de buurt, dat er drugs zouden worden gedeald en weet ik wat voor onzin, maar gewoon dat het elke avond prijs was. Het viel niet helemaal in goede aarde. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om Wesley te beschuldigen van allerlei fout gedrag en meer van die dingen… Ze zijn blijkbaar nog steeds boos op me, want sinds kort is er namelijk in plaats van de oorspronkelijke heg van 1 meter 80 een houten hek van 2,5 meter om onze tuinen te scheiden.

Nieuwe tieten

Ze wonen hier tegenover. Leuk stel hoor, hij is een beetje het type sukkel zonder al te veel ambitie en zij het type dom blondje met veel pretentie, maar dat is allemaal maar van de buitenkant. Ze wonen hier ook niet zo heel lang, half jaartje of zo. Ik weet niet eens hoe ze heten. Maar het is allemaal netjes, keurig verzorgd, ze hebben de hele voortuin aangepakt toen ze hier kwamen en zelfs helemaal zelf de buitenboel geschilderd. Een beetje raar voor een huurhuis, maar dat moeten ze ook helemaal zelf weten. Ik schat zo eind twintig allebei en het zou me niets verbazen als ze beiden voor het eerst samenwonen. Ze doen allerlei dingen en gedragen zich precies zo als Ron ik vroeger toen we net samenwoonden. Vóór elven gaat bij hun het licht in de woonkamer al uit en gaat het naar de slaapkamer en er zal heus niet onmiddellijk worden geslapen.

Dat klinkt allemaal een beetje jaloers, maar het is meer weemoed en herinnering. Zo was het immers bij ons vroeger ook. Eergisteren stond ik weer eens nutteloos uit het raam te staren toe zij thuiskwam en er viel me iets op aan haar. Het was me niet helemaal onmiddellijk duidelijk wat er precies anders was. Ik bedacht me dat toen ik later in de keuken m’n potje stond te koken: “Ze heeft nieuwe tieten!”

Ik nam me voor om er op te gaan letten en gisteren toen ze weer uit haar kleine witte autootje stapte wist ik het zeker. Dat mens had zich gewoon plastic tieten laten aanmeten. Wat een armoeiig gezicht. Zou dat van die vent van haar hebben gemoeten? Was hij nu al uitgekeken op haar en moest ze van hem in haar lijf laten snijden omdat meneer anders geen harde piemel meer van haar kreeg? Dat is toch wel de allerergste en meest sneue reden om je te laten opereren. Sowieso is elke cosmetische chirurgie die niet echt nodig is grote flauwekul, maar bij zo’n jonge meid en dan vanwege een vent die na een half jaar samenwonen met haar is uitgeneukt is het dieptriest. En of het nu komt van de bladen en de teevee of pornovideo’s waarin alle vrouwen tot ver na hun dertigste nog jonge-meisjes-borstjes hebben, jezelf spiegelen aan ideaalbeelden in de mode is het domste dat je kunt doen. De mode verandert altijd.

Ik heb me er gisteren de hele dag druk over gemaakt. Op het laatst was ik gewoon kwaad en had me eigenlijk voorgenomen om haar aan te spreken en er wat van te zeggen, ook al ken ik haar verder helemaal niet. ’t Is maar goed dat ik het niet heb gedaan, want vanmiddag kwam haar vent thuis en haalde een groot pakket uit de kofferbak van z’n auto.

“Prénatal” stond er op de doos.

Televisie

Sinds ik alleen ben heb ik allerlei slechte eigenschappen ontwikkeld. Ik laat m’n bed onopgemaakt, maak de wc nog maar 1x per week schoon in plaats van dagelijks (dat scheelt wel een vermogen aan dikke bleek overigens) en laat de afwas rustig een paar dagen staan. Als je niet meer voor ander hoeft te zorgen en de dingen storen je zelf niet, waarom zou je jezelf dan vermoeien met die dingen? Het is er een beetje ingeslopen, niet van de ene op de ander dag, maar zo langzamerhand ga andere patronen ontwikkelen.

Een andere slechte eigenschap die ik heb ontwikkeld is schelden op de televisie. Dat deed ik vroeger nooit. Ik liet de beelden en teksten allemaal een beetje over me heen komen en dacht er het mijne van. Tegenwoordig zeg ik gewoon hardop wat me wel of niet of bevalt, scheld ik op politici die liegen en praat ik terug tegen presentatoren. Alsof ze me kunnen horen. Ik betrapte me er laatst op dat ik het doe bij drama-series en films. Niet te weinig zelfs.
“Hou eens op trut, als je hem niet meer moet sodemieter dan op”
“Doe eens normaal, maak er niet zo’n drama van”
“Nou schiet dan, klootzak!”
“Tjonge, wat een domme doos, ga een potje vingeren ofzo”
En zo kan ik een hele film van commentaar voorzien. Laatst was Joke op bezoek en we keken samen TV. En die zei plotseling iets wat ik me nog nooit had gerealiseerd.
“Jeetje, je doet precies hezelfde als Ron altijd deed”
En verdomd, ze had gelijk. Vroeger toen we samen TV keken was hij altijd degene met dergelijk commentaar. Nu ik doe ik het zelf.
Omdat ik hem mis.

Hangjeugd

Bij voorkeur doe ik mijn boodschapjes ’s avonds. Zo vlak na het eten is het lekker rustig op straat en in de winkel. Dan heb je een beetje de ruimte en loop je niemand in de weg als je uitgebreid het idioot grote assortiment aan diverse soorten dipsausjes, vruchtenkwark of biskwietjes bestudeert. Niet dat ik er iets van koop, maar ik ben altijd weer verbaasd over de artikelen die in het schap liggen waarvan ik het bestaan niet eens wist en die blijkbaar wel verkocht worden. Op een zaterdag, als hele gezinnen met jengelende kinderen hun karren tot de nok toe volladen voor de hele week heb je toch minder tijd voor dergelijke verbazing.

’s Avonds, door de week, is het dan een stuk aangenamer. En je kunt nog eens praatje aangaan met deze of gene. Ik loop dus met grote regelmaat ’s avonds even naar de buurtsuper en de laatste tijd viel me op dat er bijna altijd een groepje jongens bij de deur staat. Ze doen verder niks, een beetje hangen, sigaretjes roken en kletsen. Ik heb er verder geen last van maar het valt me gewoon op.

Wat me ook opvalt is dat puberjongetjes altijd zoveel spugen. Is dat normaal? Is er iets in ontwikkeling van jongetjes dat overmatig speeksel aanmaakt? Ik kan me zo voorstellen dat een verhoogde testosteronspiegel er iets mee te maken heeft, maar dan zouden vrouwen in de overgang ook continu op straat lopen te spuwen en dat zie ik eigenlijk nooit. Het zijn altijd pubers van een jaar of 14 tot 16 die hele fluimen op straat kwakken zonder er bij na te denken.

’t Is allemaal niet zo erg, maar het is natuurlijk geen gezicht. Het staat zo vies en onbeschoft. Ik kan me ook niet voorstellen dat er meisjes zijn die spugende jongetjes leuk vinden. Dat willen ze wel; leuk gevonden worden door meisjes.

Dr. Pandit Shriva

Alweer had ik zo’n briefje in de bus. “Problemen met geld, gezondheid, liefde, realties, vriendscappen? Dr. Pandit Shriva weet raad! Doctor Shriva is helderziende, magnetisuer en alternatieve genezer. Hij lost al uw problemen op. Nooit meer zorgen hebben! Bel voor een gratis consult: 06-etc..”

Bijzonder. Als Dr. Pandit Shriva werkelijk zo goed is, dan weet hij toch dat ik geen problemen met geld heb, elke maand krijg ik een ruim weduwenpensioen en ik heb geld van de verkoop van ons huis. Ik heb geen problemen met m’n gezondheid, anders dan een verkoudheidje af en toe. Een relatie heb ik niet en hoef ik ook niet. Mijn vriendschappen gaan allemaal uitstekend. Als Dr. Pandit Shriva echt helderziend is dan had hij dat inmiddels toch wel geweten en stopte hij niet om de zoveel tijd een briefje in mijn bus.

Ik vind het allemaal niet zo erg, het briefje gaat toch gelijk bij het oud papier, maar ik heb wel medelijden met de stumperds die wél problemen hebben en in deze oplichterij trappen.

Vuilniszakken

Voor m’n verjaardag had ik een prachtige design vuilnisbak gekregen. Eentje met gaten waar je de vuilniszak in ziet zitten. Nu is die bak prachtig, maar doe je er zo’n orinaire grijze vuilniszak in dan lijkt het meteen niks meer. Mijn keuken is namelijk voornamelijk rood en die grijze zak is werkelijk geen gezicht. ’t Is maar een kleingheid, maar toch… En ik vroeg me toen af: waarom zijn er geen verschillende kleuren vuilniszak? Je hebt wel van die blauwe, maar die wil ik niet. Ik wil een rode vuilniszak, die past bij het rolgordijn en de keukenkastjes.

Dat schijnt dus niet te kunnen. Ik ben bij tien winkels geweest om er naar te vragen. “Waarom zijn vuilniszakken maar in één kleur?”
De wanhoop en verbazing op het gezicht van de verkoper op die vraag is eigenlijk schitterend. Het is misschien ook wel een idiote vraag, maar aan de andere kant: waarom ook eigenlijk niet? Waarom zijn vuilniszakken alleen maar grijs of blauw? Ik wil een rode zak! En ik ben dan zo’n trut die dat dan ook gaat uitleggen. Dat het niet in het interieur past en dat ik gewoon de keuze wil hebben. Ik ben consument, ik heb een vraag, moet er dan niet aanbod komen? Dat is toch kapitalisme?

Maar in alle winkels waar ik kwam keken ze me aan alsof ik knettergek was. Na een vruchteloze speurtocht naar rode vuilniszakken bedacht ik me later dat die vuilnisbak wellicht helemaal geen vuilnisbak was maar een wasmand. Hij staat dus nu in de badkamer, zonder zak, visueel te dissoneren met het badkamer interieur.

Treinkaartje

Er rolt een bonnetje uit de automaat. “Betaal op een andere wijze” staat erop. Daar sta je dan met je pinpas.

“Betaal op een andere wijze”. Hoe komen ze er op! Ik heb een briefje van € 20,-. Geen biljetten-gleuf in de kaartjesautomaat. Wat denken ze nou bij de NS, dat iedereen met een zak vol munten naar het station gaat? Affijn, het kaartje kost € 24,50, dus toch geen geld genoeg in de portemonnee. De dichtsbijzijnde pin-automaat opgezocht.
“Deze automaat is buiten werking”.
Bedankt weer. Trein inmiddels gemist, de volgende komt pas over een uur. De stad in, naar een pin-automaat die het wel doet. Terug naar het station, bij het loket. Kost een kaartje wel meer dan uit de automaat.
En je blijkt bij het loket gewoon te kunnen pinnen.

Ben je anderhalf uur verder en geen kilometer opgeschoten. Maar wel al doodop.