Benzine

Soms vergeet ik wel eens dat een auto niet vanzelf rijdt. Dat is natuurlijk een beetje idioot van me, want ik wéét het verder best, maar het boeit me niet, ik kan me er niet druk om maken. Dat gebeurt pas als er iets mis gaat. En er ging iets mis. Ik ging naar m’n broer, een ritje van ca. 50 kilometer. Ik was de stad nog niet uit of er ging een lampje op het dashboard branden. Maar ik ben dan zo praktisch ingesteld: zolang hij rijdt dan rij ik door, ik zie wel waar het schip strandt.

Het schip strandde op ongeveer 10 kilometer van m’n broer. En ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik belde Erik en vertelde hem waar ik ongeveer stond. Een half uurtje later was hij bij me. Hij probeerde te starten en zag onmiddellijk wat er aan de hand was. “Je staat zonder benzine, domme muts!”
Hij had gelijk. Heel dom van me. Gelukkig is Erik zo’n praktisch ingestelde vent, altijd een jerrycan benzine achterin –ik verdenk hem ervan dat hij ook altijd een overlevingspakket en lichtpijlen en zomeer bij zich heeft- en ik kon even later achter hem aan rijden naar zijn huis.

Verder hebben we een vreselijk gezellige avond gehad, met veel drank, foto’s kijken van hun vakantie, babbelen en roddelen. Ik ben blijven slapen en pas laat ’s middags weer naar huis getuft. Ik was halverwege en de auto sputterde. Ik heb de wagen snel aan de kant gezet, pakte m’n mobiele telefoon en belde m’n broer. “Eh Erik… ik ben vergeten te tanken…”

Herfstblaadjes

Vroeger, toen Erik en ik nog klein waren, gingen we in de herfstvakanties vaak logeren bij opa en oma op de Veluwe. Dan gingen we in het bos wandelen en herfstblaadjes verzamelen. Vooral de blaadjes van beuken waren vaak heel mooi met verschillende verkleuringen. De allermooiste namen we dan mee naar huis, legden ze tussen keukenpapier en dan in een boek om te drogen. Het boek ging onderop een stapel. Als we dan rond de kerst weer bij opa en oma kwamen haalden we dat boek tevoorschijn, de blaadjes eruit en gingen we die inplakken in een fotoboek. Op zich natuurlijk een vrij nutteloze hobby maar je kon je er als kind blijkbaar toch dagen mee vermaken.

Waar die albums allemaal gebleven zijn? Geen idee. Ik moest er vandaag aan denken toen ik een boek van mijn inmiddels overleden oma uit de kast pakte en er een gedroogd beukenblad uit dwarrelde. Die zijn we dus ooit vergeten. Maar gelukkig heb ik daardoor de herinnering aan opa en oma en de logeerpartijtjes weer terug.

Boerenkool

De eerste echte nachtvorst van het jaar is geweest en dus was er boerenkool. Mijn vader heeft al tientallen jaren een moestuin waar ik ook met grote regelmaat groentes uit krijg, maar de eerste boerenkool moet ik ‘thuis’ komen eten. Gisteren was het zover. De vorst was er overheen geweest en mijn moeder belde: “We eten boerenkool”. Het klonk meer als een gebod dan een uitnodiging. Maar het is een gebod waar graag op in ga. Haar boerenkool is de beste. Ik kan het wel imiteren, maar zoals zij het maakt krijg ik het nooit voor elkaar.

Het begint natuurlijk met het plukken van de bladeren. De dikke nerven moet je laten zitten, die hebben teveel vezels en maken het taai. Na het wassen grof hakken en dan een half uur koken. Dat lijkt lang, maar dat moet volgens mijn moeder. Na het koken nogmaals hakken, maar dan fijn. En dan met boter en een scheut melk toevoegen aan de aardappels. Tot slot peper en zout erbij en het grote geheim: mayonaise. Twee flinke eetlepels erin en je krijgt de smeuïgste stamppot boerenkool die je kan wensen.

Mijn moeder serveert met een ouderwetse rookworst, speklappen en augurkjes en zilveruitjes. Het spekvet dient als jus, hoewel dat niet echt nodig is. Het was weer heerlijk. Ik heb een stronk meegekregen van pa, dus komende week alweer! Maar dan moet ik het zelf maken en dat lukt toch nooit zo goed als die eerste boerenkool van het jaar van mam.

Ziekenhuis

Mijn vader moest vandaag naar het ziekenhuis om poliklinisch iets aan zijn oog te laten te doen, want hij zag zo slecht de laatste tijd. M’n moeder belde of ik hun wel even wilde brengen. Normaal belt ze altijd mijn broer voor dat soort toestanden, maar Erik is nog steeds op vakantie. Dus, of ik het wel wilde doen. Op zich heb ik er geen enkel bezwaar tegen, ware het niet dat ik zo’n gigantische aversie tegen ziekenhuizen in het algemeen en dát ziekenhuis in het bijzonder heb ontwikkeld. Daar is Ron immers uiteindelijk overleden. En ik weet wel dat het onzin is, maar in mijn hoofd heeft zich ingeprent dat je in ziekenhuizen doodgaat. Sterfhuizen.
Uiteraard zei ik gewoon “ja, natuurlijk, ik breng jullie”, tegen mams… Er is niks met mij aan de hand, ik heb alle tijd en al had ik het niet dan máákte ik wel tijd, mijn autootje rijdt prima, en er is geen enkel beletsel, behalve die psychologische barrière van pijnlijke herinneringen. Toen ik me realiseerde dat ze naar datzelfde hospitaal moesten kreeg ik het toch eventjes Spaans benauwd. Zomaar.

Heel stom, en ik moest mezelf bijna echt schoppen. “Stel je niet aan trut, hoe lang geleden is het nu al…”, maar toch kon ik mezelf niet overtuigen. Gisteravond heb ik, na een halve fles wijn, gewoon de auto gestart en ben er naar toe gereden, met een bonzend hart in m’n keel. Vooral dat laatste stukje, dat ik al zovaak had gereden… Brrr… Koud zweet enzo. Maar goed, ik heb er een tijdje op de parkeerplaats gestaan, een beetje nagedacht over eigenlijk niks en ik ben toen weer terug naar huis gereden. Vanmorgen heb ik gewoon mijn ouders zonder enig probleem naar het ziekenhuis gebracht. Maar ik ging niet mee naar binnen. Dat ging me net 1 stap te ver.

Zopf

Laatst had ik een ansichtkaartje uit Mittenwald, van mijn broer en schoonzusje in de brievenbus. Ze waren op vakantie in Beieren. Hij wilde er weer eens kijken, zoals vroeger, toen we als gezinnetje daar naar toe gingen. Ik kan ’t me nog zo voor de geest halen, de lange ritten over de autobahn op de achterbank in die bruine Opel Senator, en terwijl papa stuurde deelde mama constant snoep en fruit en pakjes drinken uit de koeltas. En dan Cindy & Bert, Rex Gildo en allerlei andere schlagers uit de radio.

Dat ene kaartje deed me weer terugverlangen naar toen, naar de vakanties op de boerderij van Stanglmaier. Ik moest ook denken aan Zopf, het typische brood voor de zondag, als de bakkerij dicht was en de boerin op zaterdag een speciaal zondagsbrood met rozijnen bakte. Het is een soort brioche, en Frau Stanglmaier bestreek het altijd met glazuur. Ik ben niet zo’n held met bakken, en zelf brood bakken vind ik eigenlijk al helemaal niks, maar toch heb ik het recept opgezocht en ik heb het afgelopen weekend geprobeerd. Het is heel makkelijk eigenlijk. Er zit alleen behoorlijk wat tijd in.

1 blokje of 2 zakjes gist (24 g)
1 eetlepel suiker
5 eetlepels (warme) melk
500 g meel
80 g boter
100 g suiker
¼ liter melk
snufje zout
100 g rozijnen
1 ei
glazuur.

De gist in ongeveer 5 eetlepels warme melk oplossen en een eetlepel suiker toevoegen. Meel in een grote schaal, kuiltje erin en de melk met opgeloste gist en suiker er in doen. Beetje toedekken met meel, vochtige theedoek erover en rustig een half uurtje laten staan. Da’s om de gist wakker te laten worden en aan het werk te zetten. Dan de rest van de melk, boter in stukjes, suiker, zout, rozijnen en ei erbij, en dan kneden maar. Is het een soepel brooddeeg geworden, weer afdekken en weer half uurtje laten rijzen. Dan nogmaals kneden en in een 3 of 4 lange strengen maken. Die deegstrengen vlechten tot een brood (vandaar “zopf” ) en op een ingevet bakblik leggen. Nogmaals doek erover en nog 20 minuten laten rijzen. Valk voor het bakken met eigeel bestrijken. Dan in een voorverwarmde oven op 180 tot 200 graden in ca. 30-40 minuten bakken. Na het afkoelen met glazuur bestrijken.

Heerlijk, met alleen een laag boter. Het liefst de zelfgekarnde boter van Frau Stanglmaier, maar ik moet het helaas ook gewoon doen met boter van de supermarkt. Maar ik was erg trots op mezelf dat ik zomaar in één keer helemaal goed deed.

Kerkhof

Een boze schoonmoeder aan de telefoon. Of ik wel gezien had dat het graf van Ron een chaos was; dat er allemaal verrotte bloemstukken op lagen en dat het helemaal smerig was. Nee. Dat had ik niet gezien, want ik kom daar nooit. Wat moet ik daar ook? Ron woont in m’n hart en niet op een paadje achteraf op de Algemene Begraafplaats. Zij vond het niet kunnen, sprak schande van m’n laksheid en was zeer ontdaan. En ik hoefde er niks meer aan te doen, want dat had zij al gedaan.

Nou, daar kon ik het dan mee doen. Niet eventjes informeren hoe het gaat, of ik het wel naar m’n zin had in de nieuwe buurt, of ik nog wat leuks had meegemaakt, of gewoon wat geroddel over de familie. Nou ja, dat gaat ook moeilijk na zo’n uitbarsting van woede en frustratie, dat snap ik ook wel, maar ik begrijp werkelijk niet waar ze zo’n punt van maakt. Alsof Ron er nog mee zit dat de plek waar z’n botten liggen er niet zo netjes uitziet. Hij was bij leven ook een sloddervos, dus wat dat betreft past het prima bij hem.

Ik ben de volgende dag toch even gaan kijken op het kerkhof. Het was alweer een tijdje geleden dat ik er was geweest en ik moest tot m’n schande bekennen dat ik Ron’s graf niet eens in één keer kon vinden. Ik heb ook het richtingsgevoel van een demente postduif en al die kerkhofpaadjes lijken op elkaar, maar je zou van een weduwe mogen verwachten dat ze het graf van haar man wel kan vinden. Nou, ik niet. Waarom hebben ze die paadjes net als op Père-La-Chaise in Parijs niet gewoon genummerd en benoemd? Een stratenplan met adres zou mij wel helpen. Uiteindelijk heb ik het natuurlijk wel gevonden. Ik zag het graf, las z’n naam op de steen en zag dat het graf keurig was opgeruimd.
“Tsja…”, dacht ik, “en nu?”

Ik ben maar naar huis gegaan en heb zitten bladeren in een oud foto-album van een tripje samen naar Parijs.