Spleen

Vandaag een gedichtje van Herman Brusselmans. Er hoeft geen uitleg bij, het zegt genoeg. Je snapt het of je snapt het niet, er is geen tussenweg. Er valt niks over intellectualiseren, te duiden of te interpreteren. Het is zo als het is. Spleen.

 

Ik hou van jou (een liefdesgedicht)

Ik hou van de
poëzie van Charles Baudelaire
En van de zekerheid
dat niemand die begrijpt
Mij zelf op kop

Ik hou van de drumtechniek
in ‘Just like heaven’
van The Cure

Ik hou van
de balletjes in tomatensaus
van Zwan
met als vervaldatum
januari ‘94.
Of ‘95,
daar wil ik vanaf zijn.

Ik hou van mijn
motorfiets 150 cc
MZ
Oostduitse rotzooi
Uit de tijd dat de Oostduitsers
tenminste nog uniek mochten zijn
in het maken van charmante rotzooi
Zoals mijn MZ 150 cc
dat prachtige lelijke machien
met ronde wielen, een heuse
kilometerteller, en
startproblemen

En ik hou van
De Koning der Dierenstraat
in Gent
Want daar is een
nonnenklooster
En een schoenlapper
En een coiffeusesalon met een
te hoog gegrepen naam
En daar is een zelfbedieningszaakje
met de typische grapjas
achter de kassa en zijn
vrouw heeft vermoeide ogen
maar dat is van te veel
glimlachen
En op de koop toe woon
ik zelf in die
Koning der Dierenstraat
En altijd weer probeer ik
te houden van
de plaats waar ik woon
Want hoe triest moet het zijn
om niet te houden van
de plaats waar je woont

En ik hou van de
ouwe huwelijksfoto
van mijn ouders
Want daar moet ik nu
ineens aan denken
Mijn zwartwitte moeder
met een zwartwit geluksboeket
dat lijkt op
een zwartwitte bloemkool

En mijn vader…
Nou ja, mijn vader…
En ik hou van bloemkool
Of nee,
Ik hou niet van bloemkool

En ik hou van
whisky, en ik hou van
sigaretten
En ik hou van, al klinkt het lullig,
van nog meer whisky
En ik hou van nog meer sigaretten

En ik hou nog wel ergens
van

Maar vooral… Vooral hou ik
van jou

Al zal ik het daar vandaag maar
beter niet over hebben

Niet vandaag

Want ik hou van gisteren
En ik hou misschien van morgen

Maar wat daar tussen
ligt… Dat is iets anders…

Want weet je wat het is?

- En noem mij een
pathetische zak, noem mij
een vat vol zelfmedelijden,
noem mij een troosteloos
wrak…

Het is mij om het even -

Want weet je wat het is?

Ik hou van jou en van nog van alles
Maar ik hou niet van dit leven

uit: Het mooie kotsende meisje. – Amsterdam, 1992

Kut-kunst

Ik voelde het al een paar dagen aankomen, zoals gebruikelijk en vannacht gingen de sluisdeuren weer eens open. Meestal draag ik, als braaf opgevoed meisje, wanneer ik het voel aankomen en weet dat de kalender een maand verder is, uit voorzorg wel een maandverbandje, maar gisteravond had ik immers visite en na een paar flessen wijn denk ik niet zo helder meer en ben ik gewoontegetrouw poedelnaakt in bed gaan liggen. Maar dat betekende vanochtend dus vlekken in de lakens. Nou ja, het bed moest toch al wel hoognodig verschoond dus dat was een goede aanleiding.

Wat me echter opviel was de schoonheid van het patroon die de vlek had gemaakt. Echte vaginale kunst, om Maud Lebowski uit de film The Big Lebowski te parafraseren. Als het me nog eens gebeurt maak ik er een foto van, ik had het nu al in de wasmachine gedaan voor ik had bedacht dat het een stukje voor vandaag zou opleveren. Ter compensatie dan maar een linkje naar andere voorbeeldjes, want ik dacht (naïef als ik ben) dat ik een compleet nieuwe kunstvorm had ontdekt, maar dat is dus helemaal niet zo.

Ach ja, het staat al in de bijbel… Prediker 1 gedeeld door 10: Is er enig ding, waarvan men zou kunnen zeggen: Ziet dat, het is nieuw? Het is alreeds geweest in de eeuwen, die vóór ons geweest zijn.
Er zijn zelfs kunstenaressen die hun kut gebruiken om mee te schilderen. Dankzij dit internet gaat er een wereld voor me open.

Ophiuchus

Ik was op zoek naar een nieuw sterrenbeeld en ik heb er eentje gevonden geloof ik. Iedereen altijd maar denken dat de zodiac twaalf sterren heeft, maar het schijnen er dertien te zijn. Die 13^e wordt gewoon vergeten in de astrologie. Nou, dat komt mij heel goed uit, die adopteer ik gewoon. En hoort ook een prachtig liedje en CD bij die vandaag heb gekregen. Nou ja, gekregen… gekocht. Maar ik had ‘m vandaag in de brievenbus. Ik heb er al eerder een keer de tekst van een liedje op dit blog gezet, maar deze is zo mogelijk nog mooier.

13th star

With a heart full of sky, your eyes full of moon
I left you dying, I heard you cry
Just a fool to myself, there could be nobody else
I was lying, to even think I could survive without our love,
I can’t deny it
Then you showed me the way, and I will follow
To the end of my days, and you know I will follow
The thirteenth star

There’s a point in your life you got to reach
and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
Let me show you the way, to the end of our days
Will you follow me to the thirteenth star… ?

There’s a point in your life you got to reach and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
let me show you the way to the thirteenth star.

I will follow the thirteenth star.

© Fish

Ede Staal

Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?

En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…

Armistice Day

In Groot-Brittannië zie je ze in Oktober al op de revers verschijnen, de klaprozen voor het goede doel, de oplettende kijker naar de BBC is dat ongetwijfeld al eens opgevallen. Dat is allemaal in de aanloop naar vandaag, 11 november, Armistice Day, om te gedenken dat op deze dag in 1918 om 11 minuten over 11 de wapens na 4 jaar eindelijk werden neergelegd. Wij, in Nederland, maken ons er niet druk om, wij waren neutraal in die oorlog en hebben niet geleden. De historische impact van ’14-’18 is hier nihil. Wij maken ons druk over de Tweede Wereldoorlog. Terecht, maar het lijkt er hier soms op alsof die Eerste, The Great War, nooit is gebeurd, alsof er geen miljoenen jonge jongens zinloos over de kling zijn gejaagd op de slagvelden van Vlaanderen, in de Dardanellen en aan het Oostfront.

Ik moet bekennen dat ik er zelf ook nooit wat mee had, hoor. Je hoorde er op school wel wat over, want als er een Tweede Wereldoorlog was dan moet er ook een Eerste geweest zijn en dus werd er bij geschiedenis wel iets over verteld. Al was het maar omdat het mede een oorzaak van de Tweede was. Het kwam pas werkelijk bij me binnen, rauw en hard, toen ik met Ron ooit op vakantie was in België en Frankrijk en we de Somme hebben gezien. De nog steeds doorploegde aarde, de loopgraven die nog steeds te herkennen zijn, de bergen verroeste granaathulzen, de eindeloze oorlogskerkhoven, de vele musea en de indrukwekkende dagelijkse Last Post ceremonie bij de Menin-poort in Yper.

Het heeft me sindsdien nooit losgelaten, de verhalen, de gruwelen, de pijn, de dood en vooruit de nutteloosheid van dat alles. En ik begreep de rest van de wereld, of liever de rest van Europa, daardoor ook een stuk beter. In Nederland heeft het geen impact, maar in België, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland des te meer. Natuurlijk was ‘40-‘45 óók verschrikkelijk, maar de horror en de zinloosheid van ’14-’18 hebben diepere wonden geslagen, denk ik.

Het blijkt ook uit de cultuur. De talloze boeken, de poëzie, schilderkunst, films en TV-drama’s erover spreken voor zich. Ik ben me er sindsdien in gaan verdiepen, want het liet me niet los. Ik las Pat Barker’s Regeneration trilogie over Siegfried Sassoon, Robert Graves en Wilfred Owen, ik bekeek alle films en documentaires die er op TV over gingen. Het gaat me niet om de militaire kant van de geschiedenis, maar om de menselijke. Ach, ik kan er zoveel over schrijven, maar dat laat ik over aan een tweetal dichters (van beide kanten).

November

Er is geen maand zo poëtisch als November. Ik fietste gisteravond in weer en wind naar de sportschool, het was nat, donker en koud en ik dacht bij mezelf: Waar ben ik mee bezig? Ik wil alleen maar bij de kachel zitten met een mok warme chocolademelk met een fikse scheut rum. En dat heb ik dan ook onmiddellijk na het steppen en de sauna gedaan. Lekker op de bank een boekje lezen en een CD’tje van Tom Waits spelen… En melancholisch zijn.

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem
uit: Media Vita, 1931

Kwel en kommer

Suiker en boter. Moeder en vader. Vuur en water. Bie en Koot. Peren en appels. Nu en hier. Serge en Saskia. Weer en heen. De Jong en Waardenberg. Knippen en wassen. Neer en op. Hardy & Laurel. Blauw en bont. Waarachtig en wis. Thee en koffie. Roll & rock. Bianca en Plien. Wegen en wikken. Obelix en Asterix. Wit-zwart. Nacht en dag. Bed en tafel. Wiske en Suske. Boog en pijl. Drinken en eten. Honing en melk. Janneke en Jip. Witteman en Pauw. Oud en jong. Meisjes en jongens. Heren en dames. Sien en Ot. Sjansen en dansen. Costello & Abbott. Goed en geld. Maan en zon. Tina & Ike. Uit en in. IJs en sneeuw. Zussen en broers. Vuur en water. Schrijven en lezen. McCartney & Lennon. Uit en over.

Zo. Weer een stukje voor bonen en spek.

Bommelding bij massagebed

Het heet een homograaf. Een woord dat twee betekenissen heeft en op verschillende manieren wordt uitgesproken, maar toch op dezelfde manier geschreven wordt. Niet te verwarren met een schrijver van homo-literatuur of een adellijk persoon die toevallig homoseksueel is. Gisteren kwam ik er weer eentje tegen bij een stukje over de hadj naar Mekka. Ik was op bezoek bij Monique en Mohammed die, hoewel hij geen praktiserend moslim is, toch wat boekjes heeft over de islam. Nu duik ik bij iedereen altijd in de boekenkast om te kijken wat ze allemaal lezen. Ik vind boeken gewoon mooi en ik blader bij iedereen door zijn/haar literatuur.

Enfin, ik bladerde door een boekje over Mekka en ik kwam de zin “De muezzin roept op tot het massagebed” tegen. Ik heb het wel 10x overgelezen. Wat moeten die moslims nou met een massage-bed? Ik begreep er niks van. Ik kon er niet mee overweg. Pas toen ik in de volgende zin het woord “gebed” las begreep ik mijn vergissing. Massa-gebed tegenover massage-bed. Veel contrastrijker kan het niet. Contrast-rijker bedoel ik dus; hoewel een massage-bed bij de hadj mogelijk het werk is van een contra-strijker. Zoals een bommelding. Maar ik weet niet welke misdadiger misdadiger is.

Turks Fruit

Jan Wolkers is dood. Ik weet nog goed dat ik hem las, als maagdelijke puber op de middelbare school, met rode konen van opwinding als hij de seks tussen de Erik en Olga beschrijft. Maar ook de pijn van een verloren relatie en de ellende van de een ziekte, en de tederheid van liefde. Wat het mij vertelde leek zo echt, zo spannend en zo mooi. Dat wou ik ook beleven.

Ik ontmoette leuke jongens, ik ging met ze naar bed, maar elke keer leek het meer alsof ik voor die mannen niet veel meer was dan een gebruiksartikel. Ik vervloekte Jan Wolkers omdat hij het mooier had voorgesteld dan het was. Toen ik Ron ontmoette was het plotseling anders. Hij was er voor mij, hij neukte me niet maar beminde me. Mijn eerdere minnaars waren als Erik in Turks Fruit, die ook neukte voor ’t vergeten van Olga. De jongens wilden mij niet en in gedachten waren ze bij iemand anders. Bij Ron wist ik eindelijk dat Jan Wolkers gelijk had.

En toen werd hij ziek. Hij werd bestraald en zijn tanden werden broos. Gelijk Olga kon en wilde ook Ron geen harde dingen meer eten. En ik was verliefder en bezorgder dan ooit. Ik wilde Turks Fruit beleven en ik heb het beleefd.

Jan Wolkers is dood. Hij leerde me lezen en leven. En hij leerde me ook de dood van een geliefde te accepteren en te beseffen dat de liefde die was voor altijd is, ook al is de ander er niet meer. Ik blijf ook van Wolkers houden.

Dank je wel en rust zacht Jan.

Arc of the curve

Van een vriend heb ik een nieuw liedje gekregen en die vind ik zo mooi, dat ik de hele dag niets anders in m’n kop heb. Het kriebelt gewoon in m’n buik. En de tekst is ook zo prachtig…

 

Do you remember the magic of the moment,
when forever was only words away
When we believed everything was certain,
all we had to do was fulfull promises we’d made
Cherish hope between us and our dreams were always safe
We’d always be together and in that I had my faith
I put a ring upon your finger and that smile upon your face
And I told you that I couldn’t love you more
And we longed for the arc of the curve
We launched on the arc of the curve
We touched the stars

The fairy tale, the breathless rush of romance,
If love is blind then I will never see again
When we awoke the spell remained unbroken
Our souls entwined, in afterglow, you held my beating heart
Blew away my shadows, you kissed the tears from my eyes
And you told me that you couldn’t love me more
We sailed on the arc of the curve
We flew on the arc of the curve
And touched the stars

The days are long the nights are longer,
In every minute there’s a thought of you,
I can’t forget the magic of the moments,
I stare into the mirror to pretend I’m not alone
It takes everything I have not to call you on the phone,
Just to tell you that I couldn’t love you more,
That I’m lost on the arc of the curve
Careering on the arc of the curve
Crashing on the arc of the curve
This arc of the curve

I could never contemplate that you would ever walk away

© Fish