“Je moet het echt lezen”, zei Joke, “echt, het geeft je zoveel verbazingwekkende inzichten”. Het was heus oprecht bedoeld, maar ik hoefde geen adviezen of leestips, ik wou gewoon maar even klagen en zeuren aan de telefoon zoals vroeger. Gewoon vriendinnen onder elkaar, roddelen, kletsen, klagen en zeuren over mannen, buren, kennissen en al die andere onzin. Gewoon omdat het leuk is. Maar in plaats van gewoon gezellig kletsen krijg je daar tegenwoordig een therapie en een stel boekentips bij. Dat is er zo een beetje sluipenderwijs ingekomen. Toen Ron net dood was had ik er geen erg in, maar gaandeweg viel het me op. Ze doen het allemaal, die vriendinnen van me, maar Joke is de ergste van het stel. Allemaal goedbedoelde adviezen en zo. Misschien omdat ze zelf verder ook niks meemaakt en schijnbaar volmaakt gelukkig is met die vent van d’r en die geweldige baan en leuke collega’s en fijne vrienden. Nou ja, het zal wel. Maar goed, toen ik dus in bieb voor de kast stond om een boek uit te zoeken moest ik er aan denken en heb ik het toch maar gepakt, “De Alchemist” van Paulo Coelho.
Het zei me helemaal niks, die schrijver niet en die titel niet, maar het was echt wereldberoemd en steengoed volgens Joke. Affijn, ik ben er voor gaan zitten. Zacht muziekje aangezet, leeslamp aan, grote pot thee op tafel en lezen maar. Nou… het viel me niet mee. Ik begreep wel dat ik allemaal niet te letterlijk moest nemen en voor symbolisch en overdrachtelijk moest lezen, maar het verhaal was nogal ongeloofwaardig allemaal. Een herdersjongen die verliefd is op een meisje uit een ander dorp en daar niks aan doet en dan op reis wordt gestuurd om een schat te zoeken… En dan gaat ‘t honderd pagina’s over woestijnen, kameelcaravanen en meer van die onzin om uiteindelijk bij kloosters en pyramides te komen. Ik was nog niet eens halverwege en dacht bij mezelf: “Waar gáát dit over?!” en: “Wat moet ik ermee?”.
Het deed me een beetje denken aan de meisjesboeken van vroeger. Joop ter Heul en die flauwekul. Allemaal van die verhalen waar verder niks in gebeurt maar met veel zogenaamd diepzinnige gesprekken en gedachten. Meisjesboeken zijn ook wel heel erg. Ofwel gaan ze over ponies en paarden, ofwel over vriendinnenclubjes en onzinnig rozige toekomstdromerij. In jongensboeken gebeurde tenminste nog wat. Mijn broer had de hele Bob-Evers-reeks in zijn kast… en Arendsoog. Die las ik heel wat liever dan Afke’s Tiental, Stijfkopje of, nog erger: De Olijke Tweeling.
Dat soort geneuzel deed je mij geen plezier mee. En toch kreeg ik elke verjaardag of Sinterklaas wel zo’n duf meisjesboek. Ik heb ze, toen ik op kamers ging wonen allemaal bij De Slegte gedumpt. Volgens mij heb ik er niet eens geld voor gevraagd. Weg met die rotzooi. Voor mij is Paulo Coelho hetzelfde, maar dan voor iets grotere meisjes. Ik heb het wel uitgelezen, overigens. Om Joke een plezier te doen. En nu weet ik tenminste waar al die vriendinnen het over hebben als ze met nog zo’n titel aankomen.
