Foutparkeerders

Het parkeerterrein bij het winkelcentrum van de buurt is heel groot. Er kunnen minimaal een paar honderd auto’s staan. Eigenlijk idioot groot voor die paar winkels maar goed, de gemeente zit blijkbaar goed in de ruimte. En zo’n plein is altijd handig voor festiviteiten, kermis en ’t wordt ook gebruikt door een aantal truck-chauffeurs. Plek genoeg.

Heel soms, als het druk is, op koopavonden bijvoorbeeld, dan is het parkeerterrein vrij vol. Vooral aan de kant van de winkels, want iedereen wil blijkbaar zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkels parkeren. Dat snap ik wel, die behoefte heb ik zelf ook, maar als dat niet lukt dan zoek ik een plekje verderop. Niet iedereen denkt zo. Gisteravond was het koopavond en weer behoorlijk druk. En ja, je kunt erop wachten, dan zijn er weer van die asocialen die op de stoep voor de winkels gaan parkeren, een dikke gele streep op de trottoirband ten spijt. Ik kan me daar heel kwaad om maken, vooral omdat er aan de achterkant van het parkeerterrein nog plek zat is.

Ik zag het weer gebeuren en siste de uitsteppende automobilist die zo parkeerde toe: “Aso! Te beroerd om een paar meter te lopen…”
Nou dat heb ik geweten…
Zonder wat te zeggen haalde hij uit en gaf me een klap op m’n gezicht. Ik was totaal verbouwereerd. Het deed niet zozeer pijn want zo hard sloeg hij niet, maar ik was figuurlijk eventjes helemaal lamgeslagen. Hij wou me nog meer klappen geven maar hij werd tegengehouden door een toevallige voorbijganger. Het werd een heel tumult en ik heb me als een viswijf gedragen. Schreeuwen en schelden terwijl die vent werd tegengehouden door die andere man. Nou ja, het was een scene van jewelste.

Ik heb vanmiddag aangifte gedaan. Daarbij kwam me mijn geheugen voor nummerborden goed van pas. Vroeger op vakantie deed ik met mijn broer op de achterbank altijd nummerbord-spelletjes op de Duitse autobahn. En ik heb ook even bij de politie uitgelegd dat ik ontzettend tegen verkeersboetes ben, maar dat soort foutparkeerders een boete van € 1000 verdienen.

Beltonen

Gisteren heb ik zo ontzettend gelachen nadat ik me zo ontzettend had geërgerd. Het is een pracht verhaal. Na het werk zouden we gaan borrelen. Dat doen we wel vaker maar nu was het in het kader van halloween. Ik heb verder niks met dat semi-katholieke, uit Amerika overgewaaide middenstandsfeestje maar voor een borrel ben ik altijd wel te porren, dus ik ging gezellig mee naar de kroeg. Elke aanleiding is dan van secundair belang.

Het was heel leuk met de collega’s en er werden prachtige verhalen verteld onderling over allerlei onzinnige voorvallen met klanten en zo meer. Op een gegeven moment kwam de vriend van Mirjam ook bij ons. Ik vind partners bij een werk-gerelateerd feestje nooit zo’n succes, maar ik wil er ook niks van zeggen verder. Hij heette Werner en is een vreselijke yup. Strak in het pak en vreselijk arrogant (althans zo scheen het mij toe, in eerste instantie). Bovendien had hij zo’n hypermoderne telefoon/palm-top geval waar hij om de haverklap iets mee moest, en waarop hij tot vervelens toe werd gebeld. Dat is op zich nog wel te begrijpen, maar voor elk contact heeft hij ook een aparte beltoon. Achter elkaar kwamen de meest walgelijke riedeltjes uit z’n jaszak. En ik ergerde me kapot aan hem en zijn speelgoedje. En aan Mirjam dat ze hem ook had uitgenodigd.

Maar alles veranderde in één klap. We waren midden in een gesprek over ex-relaties en moeilijkheden, omgangsregelingen met kinderen en vage afspraken toen Werner’s jaszak weer afging, met de Toccata en Fuga in D, van J.S. Bach.
“O jee…” zei hij, “da’s ook toevallig… mijn ex!”
Op dat moment had ik het niet meer. Ik gilde het uit van ‘t lachen. Dat archetypische horror orgel-geluidje als beltoon voor je ex! Hoe verzin je het!
“Och”, zei hij, “da’s nog niks… dit is het geluidje voor m’n ex-schoonmoeder…”, en hij liet het horen.
En toen vond ik het opeens geen oetlul meer en snapte ik precies wat Mirjam in hem zag.

Turks Fruit

Jan Wolkers is dood. Ik weet nog goed dat ik hem las, als maagdelijke puber op de middelbare school, met rode konen van opwinding als hij de seks tussen de Erik en Olga beschrijft. Maar ook de pijn van een verloren relatie en de ellende van de een ziekte, en de tederheid van liefde. Wat het mij vertelde leek zo echt, zo spannend en zo mooi. Dat wou ik ook beleven.

Ik ontmoette leuke jongens, ik ging met ze naar bed, maar elke keer leek het meer alsof ik voor die mannen niet veel meer was dan een gebruiksartikel. Ik vervloekte Jan Wolkers omdat hij het mooier had voorgesteld dan het was. Toen ik Ron ontmoette was het plotseling anders. Hij was er voor mij, hij neukte me niet maar beminde me. Mijn eerdere minnaars waren als Erik in Turks Fruit, die ook neukte voor ’t vergeten van Olga. De jongens wilden mij niet en in gedachten waren ze bij iemand anders. Bij Ron wist ik eindelijk dat Jan Wolkers gelijk had.

En toen werd hij ziek. Hij werd bestraald en zijn tanden werden broos. Gelijk Olga kon en wilde ook Ron geen harde dingen meer eten. En ik was verliefder en bezorgder dan ooit. Ik wilde Turks Fruit beleven en ik heb het beleefd.

Jan Wolkers is dood. Hij leerde me lezen en leven. En hij leerde me ook de dood van een geliefde te accepteren en te beseffen dat de liefde die was voor altijd is, ook al is de ander er niet meer. Ik blijf ook van Wolkers houden.

Dank je wel en rust zacht Jan.

Wijn

Elke avond drink ik een glaasje wijn. Nou ja, glaasje… meestal gewoon een fles. Daar voel ik me lekker bij en het is gezond. Rode wijn zit immers vol met anti-oxidanten en vitaminen. En alcohol… en da’s mooi meegenomen. Mijn standaard boodschappenbriefje begint dan ook met “Wijn”.
Wat ik verder ook moet, dat is een zekerheidje. Maar zo heel af en toe komt het voor dat ’s avonds de voorraad op is en mijn dorst nog niet verdwenen. Dan heb ik een probleem. Maarrr… ook daar heb ik een oplossing voor. Ik bel een vriend van me, die is taxichauffeur. Niet om me naar een avondwinkel te rijden, maar om hem een fles te laten brengen. Hij gaat dan langs de avondwinkel en brengt me een fles zonder extra kosten. Dat is natuurlijk erg lief van hem.

Laatst was het weer eens zover dat ik geen fles meer in huis had. Ik belde Frans en een half uurtje later belde hij aan met een fles rode wijn. Mijn redder in de nood. Maar deze keer had ik een extra probleem, ik had geen geld in de portemonnee. Dat was me nog nooit gebeurd.
“Eh… sorry Frans… maar ik heb geen geld in huis”
- “Oh… lullig…”
“Tja… nou… zal ik je maar even pijpen dan?”
Het floepte eruit voor ik er erg in had. Ik zei het uiteraard als geintje maar hij kreeg een kop als een boei. En toen kreeg ik dat ook. Stiekem had hij dus blijkbaar altijd wel gewild… of in ieder geval was het voorstel eventjes serieus in overweging genomen.

Het werd een korte en heel pijnlijke stilte in de deuropening. Gelukkig ging juist op dat moment m’n telefoon. Saved by the bell.
“Nee joh… geintje eh… kom morgen even langs, dan heb ik het wel”.

Lie back & think of England

Nou, het was zover gisteren… DE DATE … met Mark… We gingen naar de bioscoop. Ik mocht de film uitkiezen, het maakte hem niks uit. Ik koos de film en het maakte mij ook niks uit. Twee uur lang zaten we in het donker naast elkaar, met een voelbare spanning. De film deed er niks toe. Af en toe raakten onze knieëen elkaar, maar verder niks… Ik had gedacht dat hij me wel zou proberen te zoenen ofzo, maar dat is waarschijnlijk ook alleen meisjesromantiek.

Na de film gingen we nog even een drankje doen in het aangrenzende café. Reuze gezellig, zoals vorige week al. Kletsen over van alles en nog wat en Mark werd leuker en leuker. Na een paar biertjes besloten we te gaan. Hij bracht me naar huis. Voor m’n huis zette hij de motor af. “Nou, ik vond het leuk, dat moeten we vaker doen”, zei hij… Hij boog zich naar me toe en gaf me een zoen op de wang. Ik weet niet wat er over me heen kwam, maar ik pakte z’n hoofd en drukte zijn mond op de mijne. Tongworstelen. Niet te zuinig.
“Kom mee”, zei ik en stapte uit de auto.
Ik sleepte hem gelijk mee naar boven. Niks drankje of wat dan ook. Vrijen! Meteen! In de slaapkamer gelijk verder met zoenen. Eerlijk is eerlijk, dat deed hij best goed. Heel goed.

Toen kwam het moment: de kleren uit. Hij streelde me overal. Dat was nog lekker. Hij had tenminste lekker warme handen. Daarna ging hij met z’n handen tussen m’n benen. Dat was een afknapper. Hij deed alleen maar wat schuren en wrijven en met z’n vinger in en uit. “En dit is het? Dit moet ik lekker vinden?” dacht ik nog. Daarna kwam hij bovenop me en deed z’n ding. Hij deed vreselijk z’n best en ik was ook echt wel geil, maar het voelde niet goed. Ik zag mezelf liggen met hem bovenop me. Voor de vorm kreunde en zuchtte ik wat, maar de magie die er eerder in de auto hing, was helemaal weg.

Gelukkig bleef hij niet slapen. Hij moest vandaag nog werken. Blij toe, want ik had niet geweten wat ik vanochtend met hem aan had gemoeten. Hij bedankte me wel heel lief. “Tot morgen in de sportschool”, zei hij nog. Maar ik denk niet dat ik vanavond ga. ‘t Is niet dat ik hem helemaal niet meer wil zien, maar ik wil zijn hoop op “iets meer” ook niet aanmoedigen.

Nou ja, het was weer eens een keertje seks. Maar de volgende keer toch maar weer gewoon met m’n vertrouwde rubberen vriend.

Date

Vrijdagavond ging ik weer eens met Klauwtje mee naar de sportschool. Een half uurtje steppen en daarna een uur in het bubbelbad. Heerlijk. In de kantine even samen een fris wit wijntje en een sigaretje en we zouden net weer weggaan toen we een wijntje kregen aangeboden van een man aan de bar. Leuke vent wel. Hij bleek Mark te heten. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: of we nog even meewilden naar de Minstreel, een café in de stad waar regelmatig blues/folk-achtige bandjes spelen. Er kwam vanavond een aardig bandje volgens hem.
Van mij hoefde het niet, maar Claudia leek het wel leuk. Om geen spelbreker te zijn ben ik maar meegegaan. En ook een beetje om haar in de gaten te houden, want ze heeft een hele lieve vriend en ze is al eens eerder vreemdgegaan met alle sores van dien.

Eenmaal in de kroeg bleek het Mark helemaal niet om Claudia te doen, maar om mij. Een aparte ervaring, want Claudia is veel sportiever, slanker en mooier (vind ik) en ze trekt altijd meer aandacht van het manvolk, maar ik was er wel van gecharmeerd. Aandacht van een leuke man is altijd wel geinig. Zelfs zijn handtastelijkheidjes, waar ik normaal eigenlijk niks van moet hebben, vond ik op dat moment helemaal niet zo erg.
“Ik vind je leuk”, zei hij toen we weggingen, “zullen we eens afspreken?”
Tot mijn eigen verbazing zei ik: “Is goed, bel me maar”, en ik gaf ‘m m’n telefoonnummer.

Hij belde me meteen de volgende dag. Ik heb een date.

Liedje

Ik loop over straat naar huis. Het is mooi weer. Op de één of andere manier ben ik in een prima humeur en ik fluit een liedje. Zomaar een deuntje, ik denk er niet bij na. Er komt een man met een hond aan de lijn voorbij. Hij kijkt me lachend aan. Ik stop even met fluiten en lach vriendelijk terug en buk me om zijn hondje te aaien. Ik heb niks met honden, maar deze is niet zo groot en ziet er lief uit. Als hij voorbij is fluit ik door.

Opeens word ik op de rug getikt. Ik schrik me een ongeluk. Het is diezelfde vent.
“Hoe heet dat voor liedje?”
“Liedje?”
“Dat liedje dat je fluit…”
“Geen idee, ik fluit maar wat”
“Neeneenee, ik ken het, ik heb het eerder gehoord maar ik kan niet op de naam komen”

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Totaal onbewust dat ik iets floot dat al bestond.
“Nee, ik heb geen idee”
Hij begint te neuriën wat ik zo’n beetje floot. Ik kijk ‘m niet begrijpend aan.
“Jawel”, zegt ‘ie, “toe nou… hoe heet het… het is heel bekend”
“Ik heb echt geen idee”
“Weet je wat, we gaan nu naar de platenwinkel en gaan het vragen. Die jongen daar, die weet alles. Heb je tijd?”

O jeetje, denk ik… dit is wel de meest suffe versiertruc die ik in tijden heb meegemaakt. Maar hij ziet er wel aardig uit en ik heb geen haast. Hij loopt met me mee naar het winkelcentrum en we gaan de winkel binnen. Hij vraagt bij de balie of hij weet wat het liedje is en begint het melodietje te zingen. Hij vraagt me om mee te doen. Maar ik weet toch óók niet wat het is? Ik lach wat schamper en doe voorzichtigjes mee. De jongen van de platenwinkel weet het ook niet. De man probeert het nog een keer. Nu harder. Hij heeft wel een mooie stem. Op het laatst galmt hij bijna door de winkel. Ik doe mee en we moeten vreselijk lachen. Maar we komen er niet uit.

“Nou jammer” zegt hij, “we komen er niet achter en zit de hele dag met dit liedje in m’n kop. Wat erg.”
“Tsja”, zeg ik.
Hij pakt een pen uit z’n zak en schrijft z’n telefoonnummer op een briefje. “Zullen we telefoonnummers uitwisselen? Als 1 van ons weet hoe het liedje heet, dan kunnen we dat elkaar tenminste vertellen”.

Nou ja, ik heb hem m’n telefoonnummer ook gegeven. Het mag dan een versiertruc zijn, ik vind het wel leuk.