Kut-kunst

Ik voelde het al een paar dagen aankomen, zoals gebruikelijk en vannacht gingen de sluisdeuren weer eens open. Meestal draag ik, als braaf opgevoed meisje, wanneer ik het voel aankomen en weet dat de kalender een maand verder is, uit voorzorg wel een maandverbandje, maar gisteravond had ik immers visite en na een paar flessen wijn denk ik niet zo helder meer en ben ik gewoontegetrouw poedelnaakt in bed gaan liggen. Maar dat betekende vanochtend dus vlekken in de lakens. Nou ja, het bed moest toch al wel hoognodig verschoond dus dat was een goede aanleiding.

Wat me echter opviel was de schoonheid van het patroon die de vlek had gemaakt. Echte vaginale kunst, om Maud Lebowski uit de film The Big Lebowski te parafraseren. Als het me nog eens gebeurt maak ik er een foto van, ik had het nu al in de wasmachine gedaan voor ik had bedacht dat het een stukje voor vandaag zou opleveren. Ter compensatie dan maar een linkje naar andere voorbeeldjes, want ik dacht (naïef als ik ben) dat ik een compleet nieuwe kunstvorm had ontdekt, maar dat is dus helemaal niet zo.

Ach ja, het staat al in de bijbel… Prediker 1 gedeeld door 10: Is er enig ding, waarvan men zou kunnen zeggen: Ziet dat, het is nieuw? Het is alreeds geweest in de eeuwen, die vóór ons geweest zijn.
Er zijn zelfs kunstenaressen die hun kut gebruiken om mee te schilderen. Dankzij dit internet gaat er een wereld voor me open.

Ede Staal

Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?

En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…

Post

Met sommige dingen ben ik zo’n trut. Voor de rest van de wereld ben ik heel flink, heel slim en erg bijdehand, maar er zijn dingen waar ik heel dom in ben. Sommige zaken die ik niet wil, niet doe en niet kan. Dat wil zeggen, ik kan ze wel… als ik er voor ga zitten dan lukt het me allemaal wel, maar ik heb er gewoon geen zin in, ik wil het niet en ik ben er geestelijk allergisch voor. Het klamme zweet breekt me uit als ik er alleen al denk. Komt ook een beetje omdat Ron dat vroeger allemaal deed, ik had er geen omkijken naar.

Post is één van die dingen. Alle narigheid van de boze buitenwereld komt binnen via de brievenbus. Als ik weet wat het is, of het verwacht, dan heb ik er geen probleem mee, maar brieven van instanties en bedrijven die ik niet verwacht of waarvan ik niet weet wat het is, daar ben ik als de dood voor. Erger nog, want voor de dood ben ik een stuk minder bang. Die post verzamel ik in ongeopend in een grote doos en hoop dan dat er geen vervolg op komt. Dat komt dan uiteraard wel. Dan staat er weer eens een deurwaarder voor de deur.

En ik vind dat vreselijk genant van mezelf. Wat ik ook vreselijk vind is telefoon. Ik ben een ontzettende kwekdoos voor de telefoon met vriendinnen en familie; ik kan uren ouwehoeren, maar is het iets officieels, een bedrijf of instantie, dan durf ik helemaal niks meer. “Laat maar zitten”, denk ik dan. Als ik ooit nog een keer een nieuwe relatie wil, dan alleen al daarom. Het gekke is, op ‘t werk doe ik weinig anders dan correspondentie, archiveren, bellen en regelen. Maar voor mezelf? Wat een ramp…

Betrapt!

Ik heb lang geaarzeld of ik dit wel moet opschrijven, want Claudia leest dit ook, maar ze mag best weten waarom ik gisteravond nogal chagrijnig was. Ik zal het even vanuit mijn perspectief vertellen. Zoals al mijn stukjes zijn namen en plaatsen veranderd, maar het gebeurde is absoluut waar. Enfin, gisteravond was het sportschoolavond. We waren uitgehuppeld, we hadden lekker in de sauna gezeten, gedoucht en we zouden nog even wat drinken in de kantine. Ik had me al aangekleed, tas ingepakt en zat aan de bar te wachten op Claudia die wat langer werk had. Ik had mijn eerste wijntje al op en vroeg me af waar ze bleef. Het duurt wel vaker wat langer met haar want ze wil zich meestal nog wat optutten enzo. Dat is niks voor mij, ik heb sowieso nooit veel make-up op, maar Claudia is een beetje een tutje wat dat betreft. Maar het duurde nu wel heel lang. Ik ging dus even terug naar de kleedkamer om te kijken waar ze bleef.

In de kleedkamer was niemand en nietsvermoedend deed ik de deur naar de douches open. Ook daar leek in eerste instantie niemand te zijn. Maar uit één van de douchecabines klonk gekreun. Herkenbaar gekreun. Neukgekreun. En ik herkende Claudia’s stemgeluid. Ik voelde dat ik een kop als een boei kreeg, alsof ik mij zou moeten generen voor haar gedrag. Ik heb geen idee met wie ze bezig was, ik wil het niet weten ook. Ze hebben me niet gehoord of opgemerkt, geloof ik en ik ben stilletjes weer naar de kantine gegaan. Ik voelde me weer het het pubermeisje dat samen met een vriendin naar de disco gaat en alleen naar huis moet omdat de vriendin een vriendje aan de haak heeft geslagen. Een vreemde mengeling van verraad, jaloezie en in de steek gelaten.

Nou weet ik best dat Claudia het niet zo nauw neemt met monogame trouw. En ik vind seks om de seks ook helemaal niet erg en iedereen moet vooral doen wat hij of zij lekker vindt, maar toch vind ik het niet in orde. Als ze alleen was geweest dan doet ze maar wat ze wil, maar ze is met mij op stap. Het is dus eigenlijk puur egoïsme waarom ik het niet vind deugen, maar het is wel haar schuld. Ik voelde me heel raar en opgelaten toen ze uiteindelijk aangekleed, bevredigd en wel bij me kwam zitten. Seks van je beste beste vriendinnen is als seks van je ouders. Je weet wel dat het gebeurt, maar je wilt het niet horen of zien. Dat is raar.

Armistice Day

In Groot-Brittannië zie je ze in Oktober al op de revers verschijnen, de klaprozen voor het goede doel, de oplettende kijker naar de BBC is dat ongetwijfeld al eens opgevallen. Dat is allemaal in de aanloop naar vandaag, 11 november, Armistice Day, om te gedenken dat op deze dag in 1918 om 11 minuten over 11 de wapens na 4 jaar eindelijk werden neergelegd. Wij, in Nederland, maken ons er niet druk om, wij waren neutraal in die oorlog en hebben niet geleden. De historische impact van ’14-’18 is hier nihil. Wij maken ons druk over de Tweede Wereldoorlog. Terecht, maar het lijkt er hier soms op alsof die Eerste, The Great War, nooit is gebeurd, alsof er geen miljoenen jonge jongens zinloos over de kling zijn gejaagd op de slagvelden van Vlaanderen, in de Dardanellen en aan het Oostfront.

Ik moet bekennen dat ik er zelf ook nooit wat mee had, hoor. Je hoorde er op school wel wat over, want als er een Tweede Wereldoorlog was dan moet er ook een Eerste geweest zijn en dus werd er bij geschiedenis wel iets over verteld. Al was het maar omdat het mede een oorzaak van de Tweede was. Het kwam pas werkelijk bij me binnen, rauw en hard, toen ik met Ron ooit op vakantie was in België en Frankrijk en we de Somme hebben gezien. De nog steeds doorploegde aarde, de loopgraven die nog steeds te herkennen zijn, de bergen verroeste granaathulzen, de eindeloze oorlogskerkhoven, de vele musea en de indrukwekkende dagelijkse Last Post ceremonie bij de Menin-poort in Yper.

Het heeft me sindsdien nooit losgelaten, de verhalen, de gruwelen, de pijn, de dood en vooruit de nutteloosheid van dat alles. En ik begreep de rest van de wereld, of liever de rest van Europa, daardoor ook een stuk beter. In Nederland heeft het geen impact, maar in België, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland des te meer. Natuurlijk was ‘40-‘45 óók verschrikkelijk, maar de horror en de zinloosheid van ’14-’18 hebben diepere wonden geslagen, denk ik.

Het blijkt ook uit de cultuur. De talloze boeken, de poëzie, schilderkunst, films en TV-drama’s erover spreken voor zich. Ik ben me er sindsdien in gaan verdiepen, want het liet me niet los. Ik las Pat Barker’s Regeneration trilogie over Siegfried Sassoon, Robert Graves en Wilfred Owen, ik bekeek alle films en documentaires die er op TV over gingen. Het gaat me niet om de militaire kant van de geschiedenis, maar om de menselijke. Ach, ik kan er zoveel over schrijven, maar dat laat ik over aan een tweetal dichters (van beide kanten).

Bladzijden

Op de logeerkamer stonden sinds de verhuizing nog steeds dozen vol met boeken, fotoalbums en allerlei archiefmappen en zooi. Ik zou er nog altijd kasten voor kopen en dat spul uitpakken. Een paar weken geleden had ik die kasten al gekocht, maar altijd te lui om in elkaar te zetten. Ik dacht, daar strik wel een vriend voor… Vrouw alleen, hopeloos en hulpeloos; er zijn altijd wel vrienden die het even voor me willen doen. Een schandelijke gedachte van me, maar ja… soms ben ik een echt nuffig wijfje. En inderdaad, ik heb Maarten ervoor weten te strikken. (Nog bedankt!)

Maar toen moesten die kasten worden ingepakt. Ook niet erg, maar je bent er snel een dag mee bezig. Het ging allemaal prima tot ik een oud fotoalbum pakte dat uit elkaar viel van ellende en het plotseling foto’s regende. Het was mijn eigen geboortealbum. Heel erg. Er zat niets anders op dan een nieuw album te kopen en de foto’s opnieuw in te plakken. Ik had de bladen van het album geteld en kocht een nieuw fotoalbum.

Gisteravond heb ik de hele avond de oude foto’s opnieuw ingeplakt. Het is eigenlijk best een leuk werkje. Allemaal oude herinneringen ophalen. Maar toen was ik bijna bij het eind van het nieuwe album en had ik nog een hele grote stapel foto’s over. Ik begreep er niks van. Ik had de bladzijden toch geteld? Ik pakte het oude album nog eens en telde de bladen… 36 stuks. Dat klopte. Ik telde de bladen van het nieuwe album. 20 stuks. Dat klopte niet! Nog een keer tellen… ‘t Bleef hetzelfde.

Ik keek op de verpakking van het Esveha album die ik gelukkig nog niet had weggegooid. “40 bladzijden” stond erop. Toen begreep ik waar ik fout zat. En ik vloekte heel hard. En toen moest ik lachen. Nog harder dan ik vloekte.

Klantenkaart

Er zijn twee soorten klantenkaarten. Albert Heijn heeft de bonuskaart en daarmee krijg je korting op bepaalde dingen. Bij Super de Boer heb je de rocks-pas en daarmee spaar je voor je gratis spul. Beiden zijn ze alleen maar lokkertjes om je vaste klant te maken en ik doe er niet aan mee. Het heeft iets oer-hollands graaierigs en proleterigs en ik vind het niet chic. Dan maar een karretje vol huismerken, dat scheelt ook in de portemonnee.

Hoe dan ook, gisteren stond ik bij Super de Boer bij de kassa en een vrouw voor me had een hele kar vol. “Heeft u ook een rocks-pas?”, vroeg de caissière. “Ja, die heb ik wel maar ik ben ‘m vergeten…” zei de vrouw beteuterd. Ze was van het type mens dat er uitzag alsof elk voordeeltje goed kon gebruiken en dat vond ik dan ook wel weer een beetje zielig. Een beetje want ik kon het ook niet laten een geintje van de situatie van te maken.
“Ach”, zei ik, “u mag de mijne wel gebruiken”…
Haar gezicht fleurde op… “Echt?”
Het duurde even tot het 20 cent-stuk viel. Toen realiseerde ze zich dat de rocks-pas een spaarkaart is en dat zij zelf niets aan de spaarpunten zou hebben.
“Ja maar… daar heb ik dan toch niets aan?!”, zei ze verwonderd.
“Ja… eh… het hóeft niet”, zei ik lachend.
De caissière wist ook niet goed waar ze moest kijken.

Allerzielen

Over 9 dagen herdenken we de doden van de Somme, van Yper en Verdun en overal waar ze vielen, de mannen van ’14-’18. Op 4 mei herdenken wij de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Op 7 september zij die ons in ontvielen in Indië. Maar vandaag is het Allerzielen en gedenken we onze eigen, persoonlijke geliefden, maar feitelijk en nog veel meer gedenken we onze eigen dood… alvast.
Omdat het straks niet meer kan.

Ik heb niks met enig geloof, niks met een kerk, niks met een dogma of doctrine van een god of profeet, maar de dood vervult met ontzag en een dag om daarbij te stil te staan kan niet verkeerd zijn. Vandaar een een gedichtje van wijlen Willem Wilmink, speciaal voor vandaag.

ALLERZIELEN

Soms loopt er door een drukke straat
ineens een oude kameraad
of reisgenoot.
Je weet zodra je hem begroet:
het kan niet dat ik hem ontmoet,
want hij is dood.

Eerst ben je nog een tijd verbaasd
omdat die levende toch haast
die dode was.
Heb je de zaak dan afgedaan,
dan komt er weer zo’n dode aan,
met flinke pas.

Thuis van het dodencarnaval
zie je de spiegel in de hal,
je schrik is groot:
de man daar in het spiegelglas,
met die bekende regenjas,
was die niet dood?

Electriciteit (II)

Was ik zaterdag blij en tevreden dat ik helemaal zelf een stop had vervangen, ging het maandag weer helemaal mis. Ik had het natuurlijk moeten weten want als er een apparaat kortsluiting heeft dan moet je dat eerst onderzoeken en kun je pas dan na uitschakeling en afkoppeling van dat apparaat weer helemaal zeker zijn dat het geen 2^e keer gebeurt. Is me heus wel verteld, ooit…. Maar goed, ik had er niet bij nagedacht verder. Dus ik ging gisteravond gewoon even een kopje thee maken. Kopje water in de magnetron, 2 minuten instellen, klik… Pats-boem!

Ah! Dus de kortsluiting zat in de magnetron. Fijn zo. Ook weer duidelijk. Maar wel met de consequentie dat deze keer alle stroom uitviel. Er viel niets aan te doen. Ik durfde ook zelf niks meer. Ik ben naar de buren gegaan en heb een electriciën gebeld. Die kon pas vanmorgen komen, dus ik heb een nacht doorgebracht in een heel donker en stil huis, slechts verlicht met waxinelichtjes. En nu moet ik nog een nieuwe magnetron kopen ook. Allemaal niet zo erg, maar je wordt je op zo’n moment wel bewust hoe compleet afhankelijk je van stroom bent en hoe hulpeloos en machteloos je kan zijn zonder. Ik denk dat ik naast een nieuwe magnetron ook maar op zoek ga naar een ouderwets petroleumstelletje, een paar olielampen en een houtkacheltje.

Chocoladeletters

Eind september of begin oktober verschenen ze al voorzichtig in schappen. Een beetje verborgen nog, niet helemaal in het volle zicht. Toen ergerde ik me er al aan, maar de laatste tijd word ik er helemaal gek van. Al die opdringerige sinterklaas-zooi in de winkels. Het is nog oktober! Het moet nog eerst nog Sint Maarten worden! Ik kan er niet tegen. In sommige winkels kun je al kerstkaarten, kerstverlichting, kerstballen en slingers kopen. Het moet toch niet veel gekker worden. En je zult zien: in januari liggen de eerste paas-eitjes alweer in het schap. Het is niet leuk meer. Ik wil nog helemaal geen taai-taai, strooigoed, marsepein en banketletters. Rot op met die meuk tot na 11 november!

Afgelopen zaterdag had ik het opeens op de heupen. Ik werd baldadig in de winkel en heb de chocoladeletters een beetje herschikt. Ik deed net of ik aan het zoeken was, maar ondertussen verplaatste ik alles. Een K… en toen een U en een T, vervolgens de S en de I, een N en weer een T. Allemaal op een rijtje in het schap. Ik was erg trots op het resultaat. Al heeft de boodschap er maar kort gestaan, het was mijn stil protest.