Electriciteit

Gisteren stond ik in de keuken, spaghetti carbonara klaar te maken toen plotsing het keukenlicht uitging en koelkast ophield met zachtjes zoemen. Geen idee wat er wat gebeurde. Ook het licht in de gang was uit. In de woonkamer brandde nog wel licht. Er was dus een stop doorgeslagen, concludeerde ik en het klamme zweet brak me uit want ik vind alles met electriciteit doodeng. Ik kan het allemaal wel, en ik weet hoe het werkt… stekkertje aanzetten, lampje installeren en al die klusjes doe ik allemaal wel, maar ik vind het doodeng.

Gelukkig staat in de meterkast in de gang een zaklantaarn. Dat heeft m’n vader me geleerd juist in dit soort gevallen, maar dit was voor het eerst dat ik het nodig had. Nou, ik ontbrandde de zaklamp, keek naar de stoppen en dacht: maar welke is nu kapot dan? Ik was bijna in staat om m’n vader te bellen: “Help!”… Maar dat vond ik ook zo’n onzin.

Enfin ik keek nog eens goed en zag bij één stop een heel klein beetje gruis tegen glaasje. Dat leek me niet normaal, dus dat moest hem wel zijn. Ik draaide die stop er voorzichtig uit… Er gebeurde niks. Nu een nieuwe erin. Maar waar waren de nieuwe? Ze zouden toch in de meterkast moeten liggen, dat was me ook geleerd. Altijd een voorraadje nieuwe stoppen in de meterkast… Maar nee, ik zag ze nergens. En ondertussen stond m’n pasta te verpieteren in de keuken. Dus ik ben eerst gaan eten en heb toen een nieuwe stop bij de buren geleend. Met trillende vingers draaide ik de nieuwe stop in de kast, hopend dat hij niet meteen weer zou doorslaan. Maar gelukkig: het licht in de keuken floepte weer aan en alles was weer gewoon.

Geschiedenis (II)

Toen de wet van Isaac Newton weer werd bewezen in Lockerbie door een vliegtuig en een bom was ik 21.
Toen gezond verstand en een ongedeeld volk sterker bleken dan een muur, prikkeldraad en Schießbefehl was ik 22.
Toen Sadam Hoessein vond dat Irak geen olie genoeg had en ook dat van Koeweit wilde hebben was ik 23.
Toen de Sovjet-Unie plotseling geen unie meer was maar aparte landjes was ik 24.
Toen een Boeing 747 van El Al een mislukte noodlanding maakte in de Bijlmermeer was ik 25.
Toen de Hubble ruimte-telescoop een brilletje kreeg was ik 26.
Toen ik zomaar, plotseling de liefde van mijn leven ontmoette en altijd bij hem wilde blijven was ik 27.
Toen in Srebrenica overste Karremans een schemerlamp cadeau kreeg van massamoordenaar Mladic was ik 28.
Toen er een bommetje afging op de Coca-Cola sportwedstrijden in Atlanta en ik trouwde met mijn lief was ik 29.
Toen China niet langer Brits kon blijven en Hong-Kong aan Beijing werd weggegeven was ik 30.
Toen duidelijk werd dat Bill Clinton pijpen geen sexuele relatie vond was ik 31.
Toen een nieuwe eeuw en een nieuw millennium begon was ik 32.
Toen Al Gore de Amerikaanse presidentsverkiezingen won maar toch geen president werd was ik 33.
Toen de skyline van New York voor altijd veranderde en het mij niks kon schelen omdat ik bang was voor mijn lief die later overleed was ik 34.
Toen ik rouwde om mijn verlies en nog meer levens werden genomen op Bali was ik 35.
Toen Michael Jackson niet langer Peter Pan kon spelen op zijn kinderboerderij was ik 36.
Toen de tevreden roker voorgoed daarmee stopte door een mes van een moslim-idioot op straat in Amsterdam en de oceaan schudde in Azië was ik 37.
Toen de oude Poolse paus ging ontdekken of hij daadwerkelijk iemands plek had bekleed was ik 38
Toen we alweer een nieuw kabinet Balkenende kregen en ik mijn leven als schrijfster begon was ik 39.

Benieuwd wat er komend jaar allemaal gaat gebeuren…

Geschiedenis (I)

Toen Jackie Kennedy en Aristoteles Onassis de nagedachtenis van JFK bezoedelden en Maria Callas een zelfmoordmotief gaven was ik 1.
Toen de aantrekkingskracht van de maan best groot bleek en Neil Armstrong als de eerste aap op de maan liep was ik 2.
Toen Pol Pot met het planten van lijken in plaats van rijst zijn boerenrepubliek begon was ik 3.
Toen Groot-Britannië besloot dat ze toch een beetje bij Europa hoorden was ik 4.
Toen Israel niet aan de Olympische Spelen van München mee mocht doen van de Palestijnen was ik 5.
Toen de democratie in Chili eindigde en Salvador Allende zichzelf vermoordde was ik 6.
Toen Richard Nixon zei dat hij geen schurk was maar wel vaarwel zei tegen het presidentschap was ik 7.
Toen Suriname van Paramaribo naar de Bijlmer werd verplaatst was ik 8.
Toen er toch wat losgeld in de broekzak van Prins Bernhard werd gevonden dat hij van Lockheed had gekregen was ik 9.
Toen Groningen onbereikbaar was per spoor omdat er weer een trein was gekaapt was ik 10.
Toen er in één jaar 3 pausen waren waarvan er eentje werd vermoord was ik 11.
Toen in Iran de ayatollah aan de macht kwam en niet zo diplomatiek bleek was ik 12.
Toen John Lennon er achter kwam dat de boodschap “love & peace” niet bij Mark Chapham was aangekomen was ik 13.
Toen Charles en Camilla met Diana trouwden was ik 14.
Toen Argentinië en Engeland besloten om gezamenlijk de Falklands op de kaart te zetten was ik 15.
Toen de Russen 269 Koreaanse spionnen in een passagiersvliegtuig neerschoten was ik 16.
Toen Stefan van den Berg op een plank met een zeil een gouden medaille won was ik 17.
Toen mosterd na de maaltijd voor Ethopië werd bezongen op een groots Live Aid concert was ik 18.
Toen sla werd verboden omdat er een kerncentrale in de Oekraïne was ontploft was ik 19.
Toen in Zeebrugge een bootje zonk omdat de iemand vergeten was de deuren dicht te doen was ik 20.

 

(wordt vervolgd…)

Eekhoorntjesbrood

Omdat het gisteren (en vandaag alweer!) zulk mooi weer was ben ik gewoon een heel stuk gaan fietsen. Heerlijk. Ik had geen bestemming, gewoon peddelen… De stad uit, de weilanden in en uiteindelijk kwam ik uit bij het bos en daar ben ik afgestapt om een stukje te wandelen. Lopend zie je toch meer van de natuur. Er waren meer mensen er op uit. Het was eigenlijk heel erg druk in het bos met al die gezinnetjes met kinderen en honden. Niet erg verder, maar het leidt wel af.

Maar ik ken in dat bos gelukkig ook achteraf-paadjes en stukjes waar verder nooit iemand komt. Achter de zandverstuiving, ver weg van de doorlopende bospaden komen niet zoveel mensen. En daar zag ik een heel stuk bodem dat helemaal vol stond met eekhoorntjesbrood. Onaangevreten nog, helemaal gaaf. Ik heb er een aantal geplukt en mee naar huisgenomen. Ze zijn heerlijk bij een biefstukje of in een pastasaus. Nu ben ik helemaal niet zo’n paddestoelenkenner, dus als ik morgen ziek of dood ben dan heb ik de verkeerde geplukt. Maar dat risico wil ik wel lopen. Nu eerst naar de slager voor een mooie biefstuk.

Uitstrijkje

Het was weer eens zover. Ik zie er altijd als een berg tegenop om het te laten doen, ondanks dat ik weet dat erg belangrijk is en dat eigenlijk ook gewoon moet, maar het blijft een genant onderzoek, het 5-jaarlijkse uitstrijkje. Het stond weer eens gepland afgelopen week. Het begint er al mee dat je daar beneden superschoon wilt zijn. Ik ben werkelijk een week van te voren al aan het schrobben. En dan scheren. Normaal doe ik daar niet zo aan, ik vind het toch teveel gedoe, en wat groeit dat groeit, maar je wilt voor je dokter toch een beetje verzorgd zijn dus je gaat in elk geval de boel netjes maken.

Dan moet kiezen wat je aan doet. Ook al kun je je privé uitkleden, de dokter ziet toch wat je draagt. Sexy lingerie is niet aan de orde, maar een ordinaire Wibra-onderbroek kan ook niet. En het stelt niks voor, op zich… Maar toch.
Je ligt toch op de onderzoekstafel, met de benen wijd op die achterlijke steuntjes, in de meest kwetsbare positie denkbaar en de dokter gaat in je meest intieme lichaamsdeel zitten roeren. Het is niet niks. Het ergste is nog wel…. ik vind die eendebek eigenlijk ook gewoon wel een beetje lekker. Het glijdt naar binnen als een enorme pik… Ik kan er niks aan doen, maar ik word er toch een beetje geil van. Heb ik ook altijd al gehad bij inwendige onderzoeken. En dat vind ik zo stom van mezelf. Ik vind het ook zo erg voor de vrouw van de dokter. Ik ga toch heel eventjes vreemd met haar kerel, ook al blijft hij professioneel en doet hij gewoon wat hij moet doen.

Fanmail

Na een maandje webloggen kreeg ik m’n eerste fanmail! Joepie! Ik had al wel begrepen dat ik elke dag een vaste schare bezoekers had, maar mail naar aanleiding van het “webblok” had ik nog niet gehad. Ik ga het niet publiceren want het is privé maar ik was wel blij met de aanmoediging en de opbouwende kritiek. Er stond ook een vraag in die voor iedereen wel interessant is. Die luidt: “waarom heb je bij elk stukje een plaatje van parende insecten?” De vraag is makkelijk, het antwoord moeilijk. Het is eigenlijk heel toevallig zo ontstaan.

Toen mij de vraag werd gesteld waarom ik niet ging webloggen en alles een beetje werd bedacht kwam de vraag al snel op hoe het eruit moest komen te zien, grafisch enzo. Ik weet er verder niet zoveel van, maar ik vond dat het zo simpel en strak mogelijk moest en in 1 consequente stijl. Plaatjes hadden van mij niet echt gehoeven, maar ik werd overtuigd dat plaatjes toch wel leuk zouden zijn. Als eerste hadden we (Maarten, de weblogbeheerder en ik) bedacht dat we een vriendin die kunstenares is zouden vragen om dagelijks een tekeningetje te maken, maar die wilde de verplichting niet aan. Toen moesten we iets anders verzinnen. Het was zomer toen we onder het genot van een wijntje buiten op het terras zaten te praten over ditjes en datjes, en dit weblog en op een gegeven moment werd Maarten geprikt door een mug.

Nu heeft hij een aantal jaar in Ierland gewoond en hij vloekt nog steeds veel in het Engels. “Fucking bugs!” riep hij. En ik kreeg een idee. Neukende beestjes! Jaaaaa! Ik dacht aan neukende insecten en ik wist zeker dat er vast heel veel foto’s van te vinden zouden zijn. Maarten ging zoeken op internet en er waren heel veel… Toen hadden we ons thema. Het slaat eigenlijk verder nergens op, maar het is zoooo mooi, al die instinctmatig parende beestjes. De natuur in die details is zo prachtig. Ontroerend, zoals ik eerder al eens geschreven heb.

Vandaar bij elk stukje: neukende beestjes. Een andere reden is er niet.

Ziekenhuis

Mijn vader moest vandaag naar het ziekenhuis om poliklinisch iets aan zijn oog te laten te doen, want hij zag zo slecht de laatste tijd. M’n moeder belde of ik hun wel even wilde brengen. Normaal belt ze altijd mijn broer voor dat soort toestanden, maar Erik is nog steeds op vakantie. Dus, of ik het wel wilde doen. Op zich heb ik er geen enkel bezwaar tegen, ware het niet dat ik zo’n gigantische aversie tegen ziekenhuizen in het algemeen en dát ziekenhuis in het bijzonder heb ontwikkeld. Daar is Ron immers uiteindelijk overleden. En ik weet wel dat het onzin is, maar in mijn hoofd heeft zich ingeprent dat je in ziekenhuizen doodgaat. Sterfhuizen.
Uiteraard zei ik gewoon “ja, natuurlijk, ik breng jullie”, tegen mams… Er is niks met mij aan de hand, ik heb alle tijd en al had ik het niet dan máákte ik wel tijd, mijn autootje rijdt prima, en er is geen enkel beletsel, behalve die psychologische barrière van pijnlijke herinneringen. Toen ik me realiseerde dat ze naar datzelfde hospitaal moesten kreeg ik het toch eventjes Spaans benauwd. Zomaar.

Heel stom, en ik moest mezelf bijna echt schoppen. “Stel je niet aan trut, hoe lang geleden is het nu al…”, maar toch kon ik mezelf niet overtuigen. Gisteravond heb ik, na een halve fles wijn, gewoon de auto gestart en ben er naar toe gereden, met een bonzend hart in m’n keel. Vooral dat laatste stukje, dat ik al zovaak had gereden… Brrr… Koud zweet enzo. Maar goed, ik heb er een tijdje op de parkeerplaats gestaan, een beetje nagedacht over eigenlijk niks en ik ben toen weer terug naar huis gereden. Vanmorgen heb ik gewoon mijn ouders zonder enig probleem naar het ziekenhuis gebracht. Maar ik ging niet mee naar binnen. Dat ging me net 1 stap te ver.

Markt

Elke dinsdag en vrijdag is het markt in de stad. Als het even kan ga ik er heen. Niet alleen staat er een hele goede viskraam (met altijd de meest exotische, verse vissen) en groenteboeren met prachtige groente en fruit dat er 10x smakelijker uitziet dan in welke supermarkt dan ook, ik ga vooral voor de mensen. Op de één of andere manier zie je op de markt toch altijd mensen die je anders eigenlijk nooit op straat of in de winkel ziet. Of ze vallen daar minder op, dat kan ook. Die ene oude man die altijd op de fiets leunt bij de viskraam, met z’n bakje gebakken vis. Vrouwen, die mede door overgewicht een beetje moeilijk lopen, gehuld in kleding die 5 jaar geleden in de mode was. Gepensioneerde echtparen die gearmd langs de kramen lopen en met iedereen een praatje maken. En dan die leuke mannen die om allerlei ingewikkelde kruiden vragen, waarschijnlijk om een recept na te koken dat ze op TV van Jamie Oliver hebben gezien.

Op het uiterste hoekje van de markt staat de Vietnamees met z’n loempiaatjes en bapao’s. Al koop ik verder niks op de markt, zo’n loempiaatje neem ik bijna altijd. Vietnamese loempia-bakkers hebben m’n onvoorwaardelijke sympathie, ik weet niet waarom. Gewoon omdat ze wat maken van hun leven. Al is het maar loempiaatjes verkopen. En met zo’n loempiaatje slenter ik terug over de markt. Want mensen kijken is toch één van de leukste hobbies die er is.
En het kost niks.

Kerkhof

Een boze schoonmoeder aan de telefoon. Of ik wel gezien had dat het graf van Ron een chaos was; dat er allemaal verrotte bloemstukken op lagen en dat het helemaal smerig was. Nee. Dat had ik niet gezien, want ik kom daar nooit. Wat moet ik daar ook? Ron woont in m’n hart en niet op een paadje achteraf op de Algemene Begraafplaats. Zij vond het niet kunnen, sprak schande van m’n laksheid en was zeer ontdaan. En ik hoefde er niks meer aan te doen, want dat had zij al gedaan.

Nou, daar kon ik het dan mee doen. Niet eventjes informeren hoe het gaat, of ik het wel naar m’n zin had in de nieuwe buurt, of ik nog wat leuks had meegemaakt, of gewoon wat geroddel over de familie. Nou ja, dat gaat ook moeilijk na zo’n uitbarsting van woede en frustratie, dat snap ik ook wel, maar ik begrijp werkelijk niet waar ze zo’n punt van maakt. Alsof Ron er nog mee zit dat de plek waar z’n botten liggen er niet zo netjes uitziet. Hij was bij leven ook een sloddervos, dus wat dat betreft past het prima bij hem.

Ik ben de volgende dag toch even gaan kijken op het kerkhof. Het was alweer een tijdje geleden dat ik er was geweest en ik moest tot m’n schande bekennen dat ik Ron’s graf niet eens in één keer kon vinden. Ik heb ook het richtingsgevoel van een demente postduif en al die kerkhofpaadjes lijken op elkaar, maar je zou van een weduwe mogen verwachten dat ze het graf van haar man wel kan vinden. Nou, ik niet. Waarom hebben ze die paadjes net als op Père-La-Chaise in Parijs niet gewoon genummerd en benoemd? Een stratenplan met adres zou mij wel helpen. Uiteindelijk heb ik het natuurlijk wel gevonden. Ik zag het graf, las z’n naam op de steen en zag dat het graf keurig was opgeruimd.
“Tsja…”, dacht ik, “en nu?”

Ik ben maar naar huis gegaan en heb zitten bladeren in een oud foto-album van een tripje samen naar Parijs.

Sportschool

Zo af en toe ga ik eens de sportschool. Mijn vriendin Claudia heeft me vorig jaar een abonnementje cadeau gedaan voor m’n verjaardag. Ze is zelf nogal fanatiek met spinning, pumping, steps en aerobics en hoe die ongein allemaal heten mag en ze vond het wel leuk als ik dat met haar ging doen. Althans dat zei ze. Stiekem vind ze me natuurlijk gewoon een ongezond vet varken maar durft ze me dat niet recht in m’n gezicht te zeggen.

Dat sportschool-gedoe is niet aan mij besteed. Ik ga liever een rondje fietsen of wandelen, da’s lichaamsbeweging genoeg denk ik, maar om haar een plezier te doen ga ik wel eens met haar mee. Het is best gezellig hoor, een beetje kletsen en huppelen met zo’n klasje meiden maar uit mezelf was ik er nooit naar toe gegaan. Maar, en da’s het aardige van die sportschool, je hoeft niet te huppelen en te spinnen of steppen. Je kunt daar ook naar de sauna en in het bubbelbad. Dat is wel weer lekker. En dan na afloop een wijntje in de kantine. Na thuiskomst nog een glaasje en een lekker stuk volvette kaas of leverworst erbij. Je bent immers naar de sportschool geweest dus dan mag het.