Politiebureau

Vanmorgen ging de telefoon. Het was de politie. Of ik vanmiddag even op het bureau wilde komen om de man die mij had geslagen wilde identificeren. Ze hadden hem vanmorgen aangehouden en verhoord. Het enige wat ze nu nog even zeker moesten weten van mij was of het inderdaad de dader was. Het klonk allemaal vreselijk gewichtig en officieel, dus ik naar het bureau.

Ik had me allerlei scenario’s in het hoofd gehaald met beelden uit Amerikaanse politie-series in m’n hoofd van zo’n line-up en dat ik dan de verkeerde koos en ik maakte me dus vreselijk nerveus. Het ging allemaal heel anders. Ik kwam aan bij het bureau, meldde me bij de receptie en mocht meelopen naar een kamertje. Ik kreeg meteen koffie (vieze automatenkoffie, maar ik kréég iets van de politie, anders dan een bekeuring!) en na vijf minuten kwam een politieman om nog even de aangifte door te nemen. De dader had bekend en wilde mij spreken om z’n excuses aan te bieden. Daar schrok ik nogal van. Geen idee waarom, maar ik had er eigenlijk geen behoefte aan. Ik dacht dat ik hem alleen hoefde te identificeren. Dat was op zich ook wel zo, maar als het voorval in de minne geschikt kon worden was dat voor alle betrokkenen beter, volgens de politie.
Jaja… minder werk voor jullie, dacht ik. Enfin, ik ben toch maar akkoord gegaan en even later werd de man die me had geslagen binnengeleid. Hij leek wel een meter kleiner dan vorige week op straat en hij was ook vrij timide.

Hij vertelde me een heel verhaal met veel omhaal van woorden dat hij nogal opgefokt was geweest door problemen thuis en dat zijn vrouw moeilijk deed en heel veel blabla… allemaal om duidelijk te maken dat hij het echt niet zo bedoeld had maar dat er iets knapte en zo.
“Ja maar dat is geen reden om iemand zo maar te slaan”, zei ik. “Had gewoon gezegd: ‘Hou je bek, kutwijf’ en dan was je het ook kwijt geweest”
Nou, er volgde weer een heel verhaal van ADHD en moeilijke jeugd en uit een gezin met met veel agressie en dat hij niet zo sterk in z’n schoenen stond enzovoorts enzovoorts. Voor iemand die zich moeilijk kan beheersen en zegt niet zo taalvaardig te zijn kwamen de excuses en de smoesjes heel vlot z’n mond uit. Ik geloofde er allemaal niks van.

Na een tijdje kwam de aap uit de mouw. Hij was al eerder veroordeeld voor een geweldsmisdrijf en als het nog een keer gebeurde werd de straf hoger en dat kon hij zich niet veroorloven want dan raakte hij z’n baan kwijt, en als hij zijn baan kwijtraakte dan kon hij zijn gezin niet onderhouden en dan draaide het uit op een scheiding en meer van die doemverhalen. Dus waar het op neer kwam was eigenlijk de vraag of ik alsjeblieft de aangifte wilde intrekken. Ik zei hem dat ik er even alleen over na wilde denken. Toen hij weer weggeleid werd vroeg ik de agent: “Waarvoor is hij eerder veroordeeld?”, ook al kon ik het antwoord wel raden. “Ik mag het eigenlijk niet vertellen”, zei de agent. “Wat jullie eufemistisch huiselijk geweld noemen zeker?”, vroeg ik. Er volgde een veelbetekend en bevestigend knikje. Ik heb de aangifte niet ingetrokken.
“Moet ik nu ook getuigen bij de rechtszitting?” vroeg ik.
Dat schijnt niet te hoeven. De aangifte en de getuigenverklaringen zijn voldoende. Ik mag wel naar de zitting als ik zou willen en mag ook mijn verhaal doen, maar het is niet nodig. Ik zit er niet op te wachten, dus voor mij is de kous nu af.

Zondagmiddag

Ik heb de halve middag in bed gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar omdat het lekker was. Lekker, warm, gezellig. TV aan, koffie en broodje en aspirines. Dat laatste was wel nodig want ik had nogal een kater. Claudia, die eerder in de week nogal boos op me was omdat ik haar slippertje “wereldkundig” had gemaakt, kwam gisteravond bij langs en we besloten om een uur of tien nog even een borrel te halen in de stad. Dat liep een beetje uit. Zeg maar gerust dat het gierend uit de klauwen liep. Maar het was dan ook erg gezellig.

Het gekke was, het ging ons helemaal niet om het drinken, maar ongemerkt ging er blijkbaar toch heel alcohol naar binnen. En het ging onstellend lang door. Normaal heb ik het na een paar uur wel gezien in een kroeg en wil ik gewoon weer naar huis, maar we kwamen allemaal oude bekenden en leuke en wonderlijke mensen tegen. Ik heb uren met iemand gepraat die net een paar weken terug was van een fietstocht rond de wereld. Zomaar. Om niks. Niet om geld in te zamelen of voor een goed doel of publiciteit. Hij was een paar geleden begonnen aan een fietsvakantie naar Griekenland, hij zag het bordje Istanboel en besloot verder te gaan. En die vakantie duurde dus bijna 4 jaar.
Hij had hele mooie verhalen en bij elk verhaal was er iemand anders in ons gezelschap die ook weer een verhaal had. En zo ging het maar door…

Maar nu ben ik dus een beetje moe.

Naamloos

Gisteravond liep ik even naar de supermarkt voor een flesje wijn en wat lekkers bij de borrel. Niet echt nodig, want ik had van alles in huis, maar het was droog en ik wilde eigenlijk gewoon wat frisse lucht. De hele dag binnen zitten is ook niet gezond. In de winkel liep ik gewoon wat rond te neuzen en schonk mezelf een gratis bakje koffie in, toen ik de overbuurvrouw tegenkwam. Die had ik al een hele tijd niet meer opgemerkt. Ik knikte haar toe en nodigde haar uit om ook even een bakkie leut te doen. Ik ken haar verder helemaal niet, ik weet niet eens hoe ze heet, maar toch voel ik een vreemd soort verbondenheid met haar. Ze accepteerde m’n uitnodiging en ik vroeg haar hoe het ging.

“Naar omstandigheden redelijk…” antwoordde ze.
“Omstandigheden?”, vroeg ik quasi-onnozel, verwachtend dat ze een heel verhaal zou gaan ophangen over zwangerschap, ochtendziekte, humeur, hormonen en wat dies meer zij… kortom, het normale verhaal van een zwangere vrouw.
“Nou ja…”, zei ze, ”we hadden het zo leuk gepland allemaal, maar ja… je kunt een miskraam niet plannen”.
Ik stond even helemaal perplex en bijna letterlijk met m’n bek vol tanden. Ze keek heel beteuterd en het enige wat ik wilde was haar in m’n armen sluiten. Ik voelde me ook heel erg opgelaten. Want ze vertelde het op een manier alsof ik het als vanzelfsprekend al wist, en ik wist van niks. Ik wist feitelijk niet eens dat ze zwanger was; dat wist ik ook alleen maar door de Prénatal doos van hun aankoop een paar maanden geleden.
“Tja… je wilt het allemaal zo goed… “, zei ik uiteindelijk, “maar over sommige dingen heb je niks te willen”.

We hebben doorgepraat, tijdens de resterende boodschapjes, tijdens het afrekenen en we liepen samen naar onze huizen. Ik heb haar en haar man uitgenodigd, want ik weet dat gezelschap en gesprek het beste medicijn is tegen het gevoel van verlies, zelfs als je denkt dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt. Maar het meest gekke is wel: ik weet nog steeds niet hoe ze heten.

Klantenkaart

Er zijn twee soorten klantenkaarten. Albert Heijn heeft de bonuskaart en daarmee krijg je korting op bepaalde dingen. Bij Super de Boer heb je de rocks-pas en daarmee spaar je voor je gratis spul. Beiden zijn ze alleen maar lokkertjes om je vaste klant te maken en ik doe er niet aan mee. Het heeft iets oer-hollands graaierigs en proleterigs en ik vind het niet chic. Dan maar een karretje vol huismerken, dat scheelt ook in de portemonnee.

Hoe dan ook, gisteren stond ik bij Super de Boer bij de kassa en een vrouw voor me had een hele kar vol. “Heeft u ook een rocks-pas?”, vroeg de caissière. “Ja, die heb ik wel maar ik ben ‘m vergeten…” zei de vrouw beteuterd. Ze was van het type mens dat er uitzag alsof elk voordeeltje goed kon gebruiken en dat vond ik dan ook wel weer een beetje zielig. Een beetje want ik kon het ook niet laten een geintje van de situatie van te maken.
“Ach”, zei ik, “u mag de mijne wel gebruiken”…
Haar gezicht fleurde op… “Echt?”
Het duurde even tot het 20 cent-stuk viel. Toen realiseerde ze zich dat de rocks-pas een spaarkaart is en dat zij zelf niets aan de spaarpunten zou hebben.
“Ja maar… daar heb ik dan toch niets aan?!”, zei ze verwonderd.
“Ja… eh… het hóeft niet”, zei ik lachend.
De caissière wist ook niet goed waar ze moest kijken.

Beltonen

Gisteren heb ik zo ontzettend gelachen nadat ik me zo ontzettend had geërgerd. Het is een pracht verhaal. Na het werk zouden we gaan borrelen. Dat doen we wel vaker maar nu was het in het kader van halloween. Ik heb verder niks met dat semi-katholieke, uit Amerika overgewaaide middenstandsfeestje maar voor een borrel ben ik altijd wel te porren, dus ik ging gezellig mee naar de kroeg. Elke aanleiding is dan van secundair belang.

Het was heel leuk met de collega’s en er werden prachtige verhalen verteld onderling over allerlei onzinnige voorvallen met klanten en zo meer. Op een gegeven moment kwam de vriend van Mirjam ook bij ons. Ik vind partners bij een werk-gerelateerd feestje nooit zo’n succes, maar ik wil er ook niks van zeggen verder. Hij heette Werner en is een vreselijke yup. Strak in het pak en vreselijk arrogant (althans zo scheen het mij toe, in eerste instantie). Bovendien had hij zo’n hypermoderne telefoon/palm-top geval waar hij om de haverklap iets mee moest, en waarop hij tot vervelens toe werd gebeld. Dat is op zich nog wel te begrijpen, maar voor elk contact heeft hij ook een aparte beltoon. Achter elkaar kwamen de meest walgelijke riedeltjes uit z’n jaszak. En ik ergerde me kapot aan hem en zijn speelgoedje. En aan Mirjam dat ze hem ook had uitgenodigd.

Maar alles veranderde in één klap. We waren midden in een gesprek over ex-relaties en moeilijkheden, omgangsregelingen met kinderen en vage afspraken toen Werner’s jaszak weer afging, met de Toccata en Fuga in D, van J.S. Bach.
“O jee…” zei hij, “da’s ook toevallig… mijn ex!”
Op dat moment had ik het niet meer. Ik gilde het uit van ‘t lachen. Dat archetypische horror orgel-geluidje als beltoon voor je ex! Hoe verzin je het!
“Och”, zei hij, “da’s nog niks… dit is het geluidje voor m’n ex-schoonmoeder…”, en hij liet het horen.
En toen vond ik het opeens geen oetlul meer en snapte ik precies wat Mirjam in hem zag.

Anijsmelk

Voor de thuiszorg doe ik voornamelijk administratief werk. Ik zou wel als alfahulp kunnen werken, maar dat mag ik eigenlijk niet want daar moet je papieren voor hebben. Ik snap niet goed waarom, want het gaat dan feitelijk slechts om bejaarden wassen, aardappels schillen, thee zetten, plee schoonmaken en bed verschonen en zo’n probleem kan dat niet zijn, maar regels zijn regels, dus ik hou me meestal bezig met planning, rekeningen en administratieve hand- en span diensten. Maar zo af en toe, als er iemand onverwacht ziek wordt dan mag ik invallen. Laatst moest ik invallen bij meneer en mevrouw de Jong, een bejaarde echtpaar. Zij is erg slecht ter been en hij dementeert een beetje.

Ze wonen in een aanleunwoninkje en ze zijn heus heel flink, maar sommige dingen gaan niet meer. Ze kan nog prima zichzelf wassen en aankleden… dat wil zeggen: er staat een stoel in de douche. En hij kan van alles voor haar doen, maar soms vergeet hij wat hij ook alweer moest in de keuken als zij hem om iets had gevraagd. Nou ja, allemaal niet zo erg, maar sommige dingen gaan echt niet meer. Schoonmaken, de was, boodschapjes doen en dat soort dingen. Een gewone particuliere werkster zou al genoeg zijn, maar ze hebben slechts AOW dus zijn ze aangewezen op thuiszorg. Enfin, toen ik daar gisteren was en ik de badkamer had schoongemaakt, de was netjes opgeruimd en een kopje thee voor ze had gezet zei meneer de Jong, die rustig op de bank zat TV te kijken, opeens, zomaar: “Anijsmelk! Ik wil anijsmelk!”

“Heeft u anijsblokjes in huis, mevrouw de Jong, dan wil ik het wel even maken?” vroeg ik.
“Geen aandacht aan geven,” zei ze, “hij roept wel vaker wat”.
“Maar als hij dat graag wil…?”
“Ach, hij wil het niet eens, hij herinnert zich iets van vroeger”, zei ze.
“Nee… ik wil anijsmelk”, zei meneer de Jong, “ik heb er gewoon zin in.”
Ik ging naar de keuken op zoek naar anijsblokjes. Ik kon ze nergens vinden.
“Er zijn geen anijsblokjes in huis, meneer de Jong”, zei ik. Dus u zult het moeten doen met een kopje thee. De teleurstelling viel van z’n gezicht te lezen. Ik vond het zo zielig dat ik ’s avonds anijsblokjes had gehaald en de volgende dag een mok lekkere warme anijsmelk voor hem had gemaakt.
“Wat is dat?” vroeg hij wantrouwend
“Anijsmelk… daar vroeg u gisteren om”, zei ik nog…
“Gatverdamme, ik háát anijsmelk, ik moest het vroeger ook altijd van mijn moeder drinken. Haal weg!”

Lie back & think of England

Nou, het was zover gisteren… DE DATE … met Mark… We gingen naar de bioscoop. Ik mocht de film uitkiezen, het maakte hem niks uit. Ik koos de film en het maakte mij ook niks uit. Twee uur lang zaten we in het donker naast elkaar, met een voelbare spanning. De film deed er niks toe. Af en toe raakten onze knieëen elkaar, maar verder niks… Ik had gedacht dat hij me wel zou proberen te zoenen ofzo, maar dat is waarschijnlijk ook alleen meisjesromantiek.

Na de film gingen we nog even een drankje doen in het aangrenzende café. Reuze gezellig, zoals vorige week al. Kletsen over van alles en nog wat en Mark werd leuker en leuker. Na een paar biertjes besloten we te gaan. Hij bracht me naar huis. Voor m’n huis zette hij de motor af. “Nou, ik vond het leuk, dat moeten we vaker doen”, zei hij… Hij boog zich naar me toe en gaf me een zoen op de wang. Ik weet niet wat er over me heen kwam, maar ik pakte z’n hoofd en drukte zijn mond op de mijne. Tongworstelen. Niet te zuinig.
“Kom mee”, zei ik en stapte uit de auto.
Ik sleepte hem gelijk mee naar boven. Niks drankje of wat dan ook. Vrijen! Meteen! In de slaapkamer gelijk verder met zoenen. Eerlijk is eerlijk, dat deed hij best goed. Heel goed.

Toen kwam het moment: de kleren uit. Hij streelde me overal. Dat was nog lekker. Hij had tenminste lekker warme handen. Daarna ging hij met z’n handen tussen m’n benen. Dat was een afknapper. Hij deed alleen maar wat schuren en wrijven en met z’n vinger in en uit. “En dit is het? Dit moet ik lekker vinden?” dacht ik nog. Daarna kwam hij bovenop me en deed z’n ding. Hij deed vreselijk z’n best en ik was ook echt wel geil, maar het voelde niet goed. Ik zag mezelf liggen met hem bovenop me. Voor de vorm kreunde en zuchtte ik wat, maar de magie die er eerder in de auto hing, was helemaal weg.

Gelukkig bleef hij niet slapen. Hij moest vandaag nog werken. Blij toe, want ik had niet geweten wat ik vanochtend met hem aan had gemoeten. Hij bedankte me wel heel lief. “Tot morgen in de sportschool”, zei hij nog. Maar ik denk niet dat ik vanavond ga. ‘t Is niet dat ik hem helemaal niet meer wil zien, maar ik wil zijn hoop op “iets meer” ook niet aanmoedigen.

Nou ja, het was weer eens een keertje seks. Maar de volgende keer toch maar weer gewoon met m’n vertrouwde rubberen vriend.

Date

Vrijdagavond ging ik weer eens met Klauwtje mee naar de sportschool. Een half uurtje steppen en daarna een uur in het bubbelbad. Heerlijk. In de kantine even samen een fris wit wijntje en een sigaretje en we zouden net weer weggaan toen we een wijntje kregen aangeboden van een man aan de bar. Leuke vent wel. Hij bleek Mark te heten. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: of we nog even meewilden naar de Minstreel, een café in de stad waar regelmatig blues/folk-achtige bandjes spelen. Er kwam vanavond een aardig bandje volgens hem.
Van mij hoefde het niet, maar Claudia leek het wel leuk. Om geen spelbreker te zijn ben ik maar meegegaan. En ook een beetje om haar in de gaten te houden, want ze heeft een hele lieve vriend en ze is al eens eerder vreemdgegaan met alle sores van dien.

Eenmaal in de kroeg bleek het Mark helemaal niet om Claudia te doen, maar om mij. Een aparte ervaring, want Claudia is veel sportiever, slanker en mooier (vind ik) en ze trekt altijd meer aandacht van het manvolk, maar ik was er wel van gecharmeerd. Aandacht van een leuke man is altijd wel geinig. Zelfs zijn handtastelijkheidjes, waar ik normaal eigenlijk niks van moet hebben, vond ik op dat moment helemaal niet zo erg.
“Ik vind je leuk”, zei hij toen we weggingen, “zullen we eens afspreken?”
Tot mijn eigen verbazing zei ik: “Is goed, bel me maar”, en ik gaf ‘m m’n telefoonnummer.

Hij belde me meteen de volgende dag. Ik heb een date.

Collecteren

Om een beetje bezig te blijven doe ik van allerlei vrijwilligerswerk. Het leukste is wel de collecte van het kankerfonds organiseren en collecteren. Collecteren deed ik al voordat Ron ziek werd, maar daarna heb ik me er wat meer voor ingezet en op een gegeven moment toen ik was verhuisd werd ik de plaatselijk coordinator van de collecte. Ik heb meteen mijn hele nieuwe wijk zelf gedaan om eens te kijken wie en wat er allemaal in de buurt woont. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Ik dacht ik heel wat gewend was maar het was een behoorlijke eye-opener. In mijn oude wijk waren het toch veelal keurige mensen, beetje op stand, keurige ambtenaren enzo, maar in elk geval niks buitensporigs.

Dat is hier wel anders. Aan de ene kant van de wijk heb je nieuwbouw rijtjeshuizen. Daar wonen veel starters, jonge mensen met dromen en ambities, allemaal met gloednieuwe Ikea-meubeltjes enzo. Maar heel keurig allemaal. In het midden van de wijk, waar ik woon, staan oudere rijtjeshuizen en wonen behoorlijk veel wat oudere gezinnetjes die het niet helemaal hebben gered op de carrière-ladder, het type bouwvakker, toch nog vrij veel allochtonen alhoewel dat op straat eigenlijk niet opvalt. “Volks”, zo zou je het kunnen omschrijven.

Aan de andere kant van de wijk staan een paar flats met appartementen en daar woont echt van alles door elkaar. Prachtig. Vrij veel ouderen, maar ook werklozen, alleenstaanden, jonge stellen, een paar studenten zelfs. Ik heb m’n ogen uitgekeken bij die eerste keer collecteren. Mannen met bierbuiken die met ontbloot bovenlijf de deur openden, oude vrouwtjes die ’s avonds om 5 uur nog in een ochtendjas rondscharrelden. Op de benedenverdieping van die flats waren aangepaste woningen dus daar kreeg ik de meest aparte handicaps in soms buitensporige invalidenkarretjes te aanschouwen. Wonderlijk.

Het meest merkwaardige vond ik echter wel de opbrengst van de collecte. In mijn oude wijk, met vele mensen in goede doen, had ik zo’n gemiddelde van € 1,- per adres. Toen ik dat in mijn nieuwe wijk uitrekende was dat bijna het dubbele.
Toen wist ik zeker dat hier goede mensen wonen.

Liedje

Ik loop over straat naar huis. Het is mooi weer. Op de één of andere manier ben ik in een prima humeur en ik fluit een liedje. Zomaar een deuntje, ik denk er niet bij na. Er komt een man met een hond aan de lijn voorbij. Hij kijkt me lachend aan. Ik stop even met fluiten en lach vriendelijk terug en buk me om zijn hondje te aaien. Ik heb niks met honden, maar deze is niet zo groot en ziet er lief uit. Als hij voorbij is fluit ik door.

Opeens word ik op de rug getikt. Ik schrik me een ongeluk. Het is diezelfde vent.
“Hoe heet dat voor liedje?”
“Liedje?”
“Dat liedje dat je fluit…”
“Geen idee, ik fluit maar wat”
“Neeneenee, ik ken het, ik heb het eerder gehoord maar ik kan niet op de naam komen”

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Totaal onbewust dat ik iets floot dat al bestond.
“Nee, ik heb geen idee”
Hij begint te neuriën wat ik zo’n beetje floot. Ik kijk ‘m niet begrijpend aan.
“Jawel”, zegt ‘ie, “toe nou… hoe heet het… het is heel bekend”
“Ik heb echt geen idee”
“Weet je wat, we gaan nu naar de platenwinkel en gaan het vragen. Die jongen daar, die weet alles. Heb je tijd?”

O jeetje, denk ik… dit is wel de meest suffe versiertruc die ik in tijden heb meegemaakt. Maar hij ziet er wel aardig uit en ik heb geen haast. Hij loopt met me mee naar het winkelcentrum en we gaan de winkel binnen. Hij vraagt bij de balie of hij weet wat het liedje is en begint het melodietje te zingen. Hij vraagt me om mee te doen. Maar ik weet toch óók niet wat het is? Ik lach wat schamper en doe voorzichtigjes mee. De jongen van de platenwinkel weet het ook niet. De man probeert het nog een keer. Nu harder. Hij heeft wel een mooie stem. Op het laatst galmt hij bijna door de winkel. Ik doe mee en we moeten vreselijk lachen. Maar we komen er niet uit.

“Nou jammer” zegt hij, “we komen er niet achter en zit de hele dag met dit liedje in m’n kop. Wat erg.”
“Tsja”, zeg ik.
Hij pakt een pen uit z’n zak en schrijft z’n telefoonnummer op een briefje. “Zullen we telefoonnummers uitwisselen? Als 1 van ons weet hoe het liedje heet, dan kunnen we dat elkaar tenminste vertellen”.

Nou ja, ik heb hem m’n telefoonnummer ook gegeven. Het mag dan een versiertruc zijn, ik vind het wel leuk.