Glasbak

Het blijft een gênant tochtje. De gang naar de glasbak… Allereerst de bepaling van wanneer je precies gaat. Ga je elke dag, dan hoor je de roddeltantes in de buurt al praten.
“Die gaat elke dag naar de glasbak, elke dag lege flessen… die is zwaar aan de zuip hoor!”
Ga je elke week heb je hele volle tassen en hoor je ze in gedachten ook:
“Ach ja, wat wil je ook, zo’n vrouwtje alleen…. het licht is er ook altijd tot diep in de nacht op”.
“Ja, als wij thuiskomen van iets dan is de hele straat donker behalve bij haar”
“Dan zit ze zeker in d’r eentje te zuipen”
“Als je alleen bent dan doe je dat natuurlijk. Ik zie ook nooit iemand daar… nooit eens een vriendje of zo”
“ ’t Is ook wel zielig natuurlijk. Ik heb gehoord dat d’r man is overleden enzo…”

Dus ik spaar de flessen op en ga onregelmatig de flessen wegbrengen. De ene keer voor het weekend, de andere keer na het weekend. Wat voor de rest van het leven zo belangrijk is, te weten “regelmaat”, is voor de gang naar de glasbak niet echt sociaal wenselijk.
Laatst had ik weer een tasje vol op het terras staan en ik besloot het weg te brengen. Bij de glasbak zag ik Mo al staan. Mohammed heet hij voluit en hij woont twee huizen verderop. Het is een Marokkaan, maar dat merk je aan niks. Hij heeft een blonde Nederlandse vrouw en er schalt altijd iets van top40 muziek uit het huis.
“Ha, buurman… alwéér een feestje gehad?”, grapte ik.
“Nee hoor buurvrouw, wij zuipen altijd zoveel… Jij hebt wel weer een feestje gehad?”, vroeg hij.
“Ja, ik heb een feestje gehad…”, loog ik, “maar eh… moslims mogen toch helemaal niet drinken?”, plaagde ik.
“Christenen mogen toch helemaal niet liegen?”, zei hij.
Ik was heel eventjes verbouwereerd. Toen schoot ik in de lach. En hij ook.
“Komen jullie eens een keer borrel bij me halen?”, vroeg ik.
Ze komen volgende week bij me langs. Ik heb de drank al in huis en de volgende gênante gang naar de glasbak dus ook.

Tijgerprint

Op een van die spaarzame mooie dagen van dit jaar besloot ik eens een dagje naar het strand te gaan. Boekje mee, een fles water en wat perziken. Ik hou helemaal niet zo van het strand en van zonnen, maar het was me gewoon te warm op het terras thuis en ik bedacht me dat het op het strand wellicht wat koeler zou zijn.

Op het strand gekomen had ik me geïnstalleerd onder het duin, ver van de strandtenten, daar waar het nog een beetje rustig was. Na een uurtje kwam er een gezinnetje op 20 meter van me zitten. Het ging met nogal wat lawaai zodat ik me niet op m’n boek kon concentreren, dus ik bekeek het tafereel een beetje.

De man had een gebruind lichaam met een bierbuik, witte benen en wat slordig geplaatste tattoeages her en der. Zij was helblond (tien tegen één gebleekt) en had een bikini aan, maar ze was eigenlijk al jaren de bikini-leeftijd voorbij. Iets teveel vetrollen en de 3 zwangerschappen die te enthousiast in het zand speelden hadden hadden ook huisgehouden in haar lichaam.

Ik deed net of ik nog steeds m’n boek las. Ik had immers een donkere zonnebril op en waande mijn bespieden onbespied. Dat bleek niet het geval. Ik had de zon in m’n gezicht en mijn ogen waren blijkbaar zichtbaar voor de buitenwereld, want na een minuut of 10 staren zei die vrouw opeens:
“Heb ik wat van je an soms?”
“Eh nee. Ik zat te kijken naar dat badlaken” (met een kop als een boei waarschijnlijk.)
“Wat is daar mee?”
“Tijgerprint. Waar háál je zoiets nou? En is het ook in poema-print?”

Ze keek me aan alsof ik knettergek was.

Trouwdag op Terschelling

Het was al druk op de haven toen we aankwamen. De stoep voor de terminal stond tjokvol mensen met hun bagage in het zonnetje te wachten op de boot naar Terschelling of Vlieland. En er bleven mensen komen; met de bus, met auto’s en op de fiets en allemaal in opperbeste stemming en vol verwachtingen over het komende weekeinde. Er was één uitzondering. En dat was ik.

Waarom weet ik niet, maar ik heb een hekel aan mensenmassa’s. Ik vind mensen erg leuk en ook groepen kan ik best aan, maar al dat gekrioel vind ik helemaal niks. Ik word er altijd somber van. Het is teveel, er zijn teveel gesprekken, teveel geschreeuw, teveel gedoe. Ik vind het heerlijk om naar Terschelling te gaan en ik vind bijna niets leuker dan op de boot te staren over het wad en naar de eilanden die dichterbij komen, maar die drukte voor vertrek? Nee, dat hoef ik niet.

Eenmaal op de boot was ik die somberheid kwijt, ook al was het op de boot ook druk. Maar dan heeft iedereen z’n plekje gevonden, is de onrust van het inschepen voorbij en kan ik van de mensen genieten. We zaten bovenop het dek van de boot. Naast ons zat een hele familie. Opa en oma met hun kinderen en kleinkinderen. Ik kreeg een snoepje van de oma en we raakten in gesprek. Het bleek dat ze de volgende dag 50 jaar getrouwd waren en dat gingen vieren op het eiland.

De volgende dag wandelden we over het strand bij Paal 8 en kwam ik haar weer tegen. “Gefeliciteerd met uw trouwdag!” zei ik enthousiast. Ze kende me nog van de boot en we kletsten wat over het mooie weer en de zee en het strand en hun kleinkinderen die speelden in het zand.

“Ken je haar?”, vroeg één van mijn vriendinnen later.

“Nee… moet dat dan?”

Ik glimlachte en deed er het zwijgen toe. De uitdrukking op haar gezicht was onbetaalbaar. Later heb ik het natuurlijk wel uitgelegd.