Planten

Het kantoor van de thuiszorg zit in een modern woon-zorg-complex, een nieuw soort term voor een flat met aanleunwoningen. Waar het op neer komt is dat het appartementen voor 55+’ers zijn, met op de begane grond allerlei voorzieningen als een dokterspraktijk, maatschappelijk werk, apotheek, een winkeltje, een koffieshop en wat gemeenschappelijke ruimten voor divers gebruik. En wij van de thuiszorg dus.

Het kantoor is niet zo groot, hooguit 2 ruime woonkamers. Er staat een grote vergadertafel in het midden en een drietal bureaus. In de hoek is een keukenblokje met daarachter een toiletruimte. En er staan overal grote plantenbakken. Heel mooi en groen. In de vensterbanken staan ook wat planten die we gekregen hebben van cliënten of die we zelf ooit eens gekocht hebben.

Gisteren was Annemarie een beetje aan het klooien en schoonmaken, ze had blijkbaar net zoveel te doen, en ze ging ook de plantjes water geven. Dat doet ze anders nooit want meestal doe ik dat even. Het is maar een kleinigheidje, maar heel veel mensen vergeten het. Maar Annemarie pakte het groots aan. Met een grote koffiekan vol water ging ze vensterbank langs en later ook de grote plantenbakken. Ik kon m’n lachen nauwelijks inhouden.

“Eh… Annemarie… Wat doe je?”
- “Ik geef de planten water, dat zie je toch?”
“Ja… maar eh… Annemarie, voel eens aan die bladeren…”
Ze keek me aan alsof ik gek was, zette de kan op tafel en voelde aan de planten in de bak. Toen schoot ze zelf ook in de lach.
- “Verrek, ze zijn nep!”
“Tja, hoe kan het toch dat ze altijd zo mooi groen blijven… ach, ook zijde-planten mogen wel eens wat aandacht.”

Ede Staal

Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?

En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…

Foutparkeerders

Het parkeerterrein bij het winkelcentrum van de buurt is heel groot. Er kunnen minimaal een paar honderd auto’s staan. Eigenlijk idioot groot voor die paar winkels maar goed, de gemeente zit blijkbaar goed in de ruimte. En zo’n plein is altijd handig voor festiviteiten, kermis en ’t wordt ook gebruikt door een aantal truck-chauffeurs. Plek genoeg.

Heel soms, als het druk is, op koopavonden bijvoorbeeld, dan is het parkeerterrein vrij vol. Vooral aan de kant van de winkels, want iedereen wil blijkbaar zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkels parkeren. Dat snap ik wel, die behoefte heb ik zelf ook, maar als dat niet lukt dan zoek ik een plekje verderop. Niet iedereen denkt zo. Gisteravond was het koopavond en weer behoorlijk druk. En ja, je kunt erop wachten, dan zijn er weer van die asocialen die op de stoep voor de winkels gaan parkeren, een dikke gele streep op de trottoirband ten spijt. Ik kan me daar heel kwaad om maken, vooral omdat er aan de achterkant van het parkeerterrein nog plek zat is.

Ik zag het weer gebeuren en siste de uitsteppende automobilist die zo parkeerde toe: “Aso! Te beroerd om een paar meter te lopen…”
Nou dat heb ik geweten…
Zonder wat te zeggen haalde hij uit en gaf me een klap op m’n gezicht. Ik was totaal verbouwereerd. Het deed niet zozeer pijn want zo hard sloeg hij niet, maar ik was figuurlijk eventjes helemaal lamgeslagen. Hij wou me nog meer klappen geven maar hij werd tegengehouden door een toevallige voorbijganger. Het werd een heel tumult en ik heb me als een viswijf gedragen. Schreeuwen en schelden terwijl die vent werd tegengehouden door die andere man. Nou ja, het was een scene van jewelste.

Ik heb vanmiddag aangifte gedaan. Daarbij kwam me mijn geheugen voor nummerborden goed van pas. Vroeger op vakantie deed ik met mijn broer op de achterbank altijd nummerbord-spelletjes op de Duitse autobahn. En ik heb ook even bij de politie uitgelegd dat ik ontzettend tegen verkeersboetes ben, maar dat soort foutparkeerders een boete van € 1000 verdienen.

Klantenservice

Gisteren lag mijn internetverbinding eruit. Ik roem me altijd om mijn zelfredzaamheid en dus is het eerste wat ik deed het probleem met een handleiding zelf proberen op te lossen. Wie schrijft die dingen? Het is allemaal abracadabra voor me. Behalve alle technische termen in het Engels waar ik niks van snap, is het Nederlands ook niet om over huis te schrijven. Vooral daar waar het allerlei interessant-doenerige Engelse terminologie vernederlandst. Dan krijg je een jaar soort steenkolen-engels. Dunglish (Dutch-English) heet dat. Slecht Engels én slecht Nederlands. Helemaal grappig is dat de handleiding bij problemen verwijst naar een internet-pagina en een e-mail adres. Ja duh! Hoe kom je daar als je probleem is dat je geen verbinding hebt?

Ondanks mijn grote weerzin tegen bellen ontkom je er dan niet aan. Je moet bellen met de hulplijn (helpdesk, noemen ze dat.). Ik toetste het nummer.
Vrouwenstem 1: “Dit informatienummer kost het lokale tarief plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon.”
Vrouwenstem 2: “Welkom bij de klantenservice van èt hoom
Wilt u informatie over internet en bellen van èt hoom of u aanmelden als abonnee? Toets 1. Wilt u een storing doorgeven of technische assistentie? Toets 2. Heeft u vragen of uw factuur of wilt u een wijziging of verhuizing doorgeven? Toets 3.”
Ik toets 2, want dat wil ik.
Vrouwenstem 2: “Heeft u internet plus bellen van èt hoom? Toets 1. Heeft u alleen internet van èt hoom. Toets 2. Wilt u terug naar het hoofdmenu, toets 9.”
Ik toets 2, want dat heb ik. (Hoeveel menu’s moet ik nog? denk ik ondertussen…)
Vrouwenstem 2: “Toets nu de 4 cijfers van uw postcode in. “
Ik toets braaf de 4 cijfers in.
Er zijn geen storingen bij u in de regio gemeld. Wilt u terug naar het hoofdmenu kies 9. Wilt u de verbinding verbreken toets sterretje. Wilt u technische hulp blijft u dan aan de lijn, u wordt doorverbonden.”

Hèhè… het duurt even maar dan ben je waar je wezen moet.
Vrouwenstem 3: “Op dit moment zijn al onze medewerkers in gesprek, blijft u aan de lijn, u wordt zo snel mogelijk geholpen”. En toen begon een muziekje….
Na 3 minuten kwam vrouwenstem 3 dezelfde boodschap herhalen.
Het duurde nog even en toen ging de telefoon over. Vrouwenstem 4: “Met de helpdesk van èt hoom, heeft u nog één momentje?”
“Nou, eigenlijk niet…” mompelde ik, in de veronderstelling dat dit ook een bandopname was.
“Nou, dan hangt u toch weer op?” zei ze.
“Oh sorry, ik dacht u een bandje was”, zei ik en ik moest vreselijk lachen… oh wat stom was dat…
Hoe dan ook, ze vroeg me van alles, abonnementsgegevens en postcode. “Postcode? Die heb ik toch al gegeven aan het begin van de hele telefoonsessie?”
“Ja, maar die krijgen wij niet te zien mevrouw”, zei ze.
Nou, enfin… heel gedoe met instellingen en stekkertjes en zooi… Maar we kwamen eruit en na een halve middag was ik terug “online”. Gelukkig maar.

Betrapt!

Ik heb lang geaarzeld of ik dit wel moet opschrijven, want Claudia leest dit ook, maar ze mag best weten waarom ik gisteravond nogal chagrijnig was. Ik zal het even vanuit mijn perspectief vertellen. Zoals al mijn stukjes zijn namen en plaatsen veranderd, maar het gebeurde is absoluut waar. Enfin, gisteravond was het sportschoolavond. We waren uitgehuppeld, we hadden lekker in de sauna gezeten, gedoucht en we zouden nog even wat drinken in de kantine. Ik had me al aangekleed, tas ingepakt en zat aan de bar te wachten op Claudia die wat langer werk had. Ik had mijn eerste wijntje al op en vroeg me af waar ze bleef. Het duurt wel vaker wat langer met haar want ze wil zich meestal nog wat optutten enzo. Dat is niks voor mij, ik heb sowieso nooit veel make-up op, maar Claudia is een beetje een tutje wat dat betreft. Maar het duurde nu wel heel lang. Ik ging dus even terug naar de kleedkamer om te kijken waar ze bleef.

In de kleedkamer was niemand en nietsvermoedend deed ik de deur naar de douches open. Ook daar leek in eerste instantie niemand te zijn. Maar uit één van de douchecabines klonk gekreun. Herkenbaar gekreun. Neukgekreun. En ik herkende Claudia’s stemgeluid. Ik voelde dat ik een kop als een boei kreeg, alsof ik mij zou moeten generen voor haar gedrag. Ik heb geen idee met wie ze bezig was, ik wil het niet weten ook. Ze hebben me niet gehoord of opgemerkt, geloof ik en ik ben stilletjes weer naar de kantine gegaan. Ik voelde me weer het het pubermeisje dat samen met een vriendin naar de disco gaat en alleen naar huis moet omdat de vriendin een vriendje aan de haak heeft geslagen. Een vreemde mengeling van verraad, jaloezie en in de steek gelaten.

Nou weet ik best dat Claudia het niet zo nauw neemt met monogame trouw. En ik vind seks om de seks ook helemaal niet erg en iedereen moet vooral doen wat hij of zij lekker vindt, maar toch vind ik het niet in orde. Als ze alleen was geweest dan doet ze maar wat ze wil, maar ze is met mij op stap. Het is dus eigenlijk puur egoïsme waarom ik het niet vind deugen, maar het is wel haar schuld. Ik voelde me heel raar en opgelaten toen ze uiteindelijk aangekleed, bevredigd en wel bij me kwam zitten. Seks van je beste beste vriendinnen is als seks van je ouders. Je weet wel dat het gebeurt, maar je wilt het niet horen of zien. Dat is raar.

Zoektermen

arc of the curve / armistice day blog wordpress / chocoladeletters / foto van m’n ex meisje / eten bij glasbak almere / wat is anijsmelk / waxinelichtjes albert heijn / england sportschool / rode vuilniszakken / armistice 14-18 / menin poort / foto’s van stamppot boerenkool / zopf brood / ONDERZOEK DOKTER UITKLEDEN / een wijntje is dat nou zo erg / eventjes pijpen / etiquette ontmoetingen / stamppot boerenkool oma / boerenkool schoonmaken / Frau stanglmaier / herfstblaadjes / neuken met wilma / vuilniszakken onder de mayonaise / stop doorgeslagen / anijsblokjes kind / sneetjes heel brood / onderzoekstafel “benen wijd” / wilma put / eekhoorntjesbrood / schoonheid vroeger / films van m`n ex / wilma de 15 beste van / etiquette thee / wilma stoel / meel rijzen / neukende dieren / vlechten 4 strengen / springbalsemien / wilma de 15 beste van wilma / wilma,s kapsalon / neukende weduwen / huurhuisjes in mekka / bijlmer massage / gist drinken / ochtendjas tijgerprint / recept bapao vietnamees.

Zomaar een selectie zoektermen in google en andere zoekmachines waarmee dit weblog zijn gevonden. WordPress houdt dat blijkbaar allemaal bij. Maarten liet het me zien en ik heb onder de tafel gelegen van het lachen. Van sommige zoektermen snap je heel goed waar de zoekers naar hebben gezocht en is het ook begrijpelijk dat zij hier uitkwamen. Van andere zoektermen snap je het totaal niet… en eerlijk gezegd wil je ook niet weten wat ze dan eigenlijk wél zochten. Ik heb alle woordjes in de zoektermen wel gebruikt in m’n stukjes, maar ik begrijp bijvoorbeeld absoluut niet wat ik me moet voorstellen bij “eten bij glasbak Almere”.

Nou ja, dit stukje is niet bedoeld om iemand belachelijk te maken, maar om de rare manier waarop zoekmachines zoekopdrachten verwerken te laten zien. De mens zoekt voornamelijk intuitief en associatief, de machine ratelt gewoon logisch de zoektermen af. Die discrepantie vind ik toch heel spannend en grappig om te zien.

Chocoladeletters (II)

Een paar dagen nadat ik had geschreven over mijn Sinterklaas ergernisje in supermarkten en vertelde dat ik een stil protest had achtergelaten met chocoladeletters, was er een stukje op het populaire weblog Geen Stijl met precies hetzelfde onderwerp. Ik wist daar niks van, maar ik werd er op attent gemaakt door Maarten. Een lezer van dit blog had mijn stukje weer daar gelinkt zodat ik ineens duizend ‘hits’ op één dag had. Dat is best geinig natuurlijk. Ik heb stukje daar bekeken en ik heb ontzettend gelachen. Exact datgene had ik een paar dagen eerder al gedaan!

Het grappige is ook dat de lezers werd opgeroepen iets creatiefs met chocoladeletters te doen en daar foto’s van op te sturen. Dat had ik dus eigenlijk ook moeten doen. Gewoon even een fotootje maken van mijn creatieve werk. Volgende keer beter. Maar gelukkig werd mijn ideetje door iemand ingestuurd en is te bewonderen. En er zijn nog meer ingestuurd. Niet altijd even smaakvol en een beetje grof soms, maar ik vind het hilarisch.

Sommige van m’n vrienden hebben me afgeraden om dit stukje te schrijven en geen aandacht aan Geen Stijl te geven omdat zij nogal berucht schijnen te zijn. “Je wordt vast in de zeik genomen en krijgt allerlei onzinnige reacties en debielen die je stukjes belachelijk maken”, zei Joke tegen me. Nou, als dat het ergste is… Ik heb die website inmiddels bij m’n favorieten staan en lees het vrijwel dagelijks. Sommige stukjes daar zijn gewoon echt leuk. Dat kunnen ze me toch moeilijk kwalijk nemen, lijkt me.

Vloeken

Sinds kort is er bij de thuiszorg een nieuwe collega. Ze is niet zo vaak op kantoor, maar zoals iedereen huppelt ze regelmatig even binnen voor ’t een of ander, tussen de klanten door. Yvonne heet ze. ’t Is best wel een leuk meisje om te zien en ze werkt heus heel hard. Ze heeft maar 1 nadeel, ze is heel erg christelijk. Dat is op zich niet erg, maar ze slaat er nogal in door. Er is aan de buitenkant niets van te zien, ze kleedt zich heel modern; geen lange rokken en zwarte kousen, alleen een klein kruisje om een ketting.

Dat ze nogal streng in de leer is viel ons op kantoor op bij de lunch toen ze vroeg om stilte en ging bidden voor haar boterhamzakje met plakje brood. Dat is apart, maar vooruit, dat mag allemaal. Gisteren kwam ze naar me toe toen ik druk bezig was met de roosters voor December. Een heel gepuzzel altijd want juist in December met die feestdagen wil eigenlijk iedereen vrij en is er ook een grote vraag om extra hulp. Ik ben er al een tijdje mee bezig en dat gaat af en toe niet zonder gevloek. Juist daarover viel ze.

Of ik niet zoveel wilde vloeken wat dat kwetste haar heel erg. Ik was in eerste instantie nogal verbouwereerd. Ik weet wel dat ik af en toe even hartgrondig vloek uit frustratie, maar ik kan me niet indenken dat iemand daarover valt. Het zijn maar woordjes. Gelukkig ben ik niet op m’n mondje gevallen dus ik diende haar wel van repliek en plotseling hadden we een hele discussie over geloof enzo. En ik kon dat allemaal wel onzin vinden, maar Yvonne vond dat ik haar moest respecteren en dat ik moest ophouden met al dat gevloek. Annemarie, onze baas, had het van een afstandje allemaal glimlachend aangehoord en toen bemoeide ze zich ermee.
“Ja Wilma… hou godverdomme eens op met al dat gevloek! Jezus… niet normaal af en toe.”

Almere

Wat ik altijd heel raar vind en ook heel stom: Almere. Niet zozeer het stadje zelf, dat boeit me verder niet, maar vooral de benamingen van alle stadsdelen. Als je over de A6 richting Amsterdam rijdt begint het gesodemieter vlak na Lelystad al en gaat door tot aan de brug naar Muiderberg. Niet alleen is het verwarrend, ik vind het ook lelijk en irritant. Almere-Dorp, Almere-Stad, Almere-Buiten, Almere-Buiten-West(en), Almere Hout, Almere Haven, Almere Dit-en-Dat, Almere-Binnen, Almere-Tussenin, Eremla (Almere-Achterstevoren)… Alwere…

Toen in 1942 die Noordoostpolder droogviel hebben ze dat nog een beetje aardig ingericht met leuke historische aandoende plaatsnamen. Dat kon toch voor Almere ook? Dan wordt zo kunstmatige stad meteen een beetje ingebed in een historische aandoende omgeving, zoals dat voor alle Nederlandse steden geldt. Ze hadden best een stel taalkundigen en historici een hele reeks namen kunnen laten verzinnen en die voorleggen aan het volk.

Er lagen ongetwijfeld zandbanken en andere markeringspunten in het water. Of noem het naar schepen die daar voor de inpoldering zijn gezonken. Wat dan ook, maar gebruik je fantasie en máák er wat van. Al was het maar voor mijn gemoedsrust als ik er langs rij. Het is landschappelijk al zo’n troosteloze bende, verzin dan in elk geval wat leuke naampjes. Daar wordt het wellicht iets minder triest van.

Parkeerkaartje

Zoals bijna overal in Nederland kun je hier in de stad bijna nergens vrij parkeren. In het centrum moet je naar zo’n automaat en dan een kaartje kopen en die achter je voorruit leggen. En ze zijn hier vreselijk streng met controle. Ik heb al regelmatig een parkeerboete gehad. Dat is één van de redenen waarom ik bijna nooit met de auto naar de stad ga. Doe ik dat wel dan ga ik bij voorkeur naar de parkeergarage, maar als ik aan de andere kant van de stad moet zijn dan kost dat meer tijd dan de boodschap die ik moet doen, dus dan gaat dat niet.

Toen ik laatst weer eens parkeerde in zo’n zone met automaat-kaartjes was de dichtstbijzijnde automaat kapot en de volgende stond honderd meter verderop. Het gevolg was ook dat het nogal druk bij die automaat was. Ben je de auto uit, sta je nog in de file. Maar goed, ik ben wel geduldig. Helaas zijn de parkeerwachten hier dat niet en ik zag dat parkeerbeheer al bezig was in de buurt. Toen ik eindelijk aan de beurt was en mijn kaartje had zag ik ze al bij mijn autootje staan. “NEEEE” dacht ik… En ik schreeuwde het volgens mij ook.

Met het wisselgeld en het kaartje in de hand holde ik naar m’n auto. “Ho wacht, ik heb een kaartje hoor!” riep ik en zwaaide ermee door de lucht. Maar in m’n hand zat nog een Euro van het wisselgeld en door mijn zwaaien wierp ik die recht in het gezicht van de parkeerwacht. Als je erop mikt dan gooi je mis, maar per ongeluk lukt het altijd. Wonderlijk.