Kwel en kommer

Suiker en boter. Moeder en vader. Vuur en water. Bie en Koot. Peren en appels. Nu en hier. Serge en Saskia. Weer en heen. De Jong en Waardenberg. Knippen en wassen. Neer en op. Hardy & Laurel. Blauw en bont. Waarachtig en wis. Thee en koffie. Roll & rock. Bianca en Plien. Wegen en wikken. Obelix en Asterix. Wit-zwart. Nacht en dag. Bed en tafel. Wiske en Suske. Boog en pijl. Drinken en eten. Honing en melk. Janneke en Jip. Witteman en Pauw. Oud en jong. Meisjes en jongens. Heren en dames. Sien en Ot. Sjansen en dansen. Costello & Abbott. Goed en geld. Maan en zon. Tina & Ike. Uit en in. IJs en sneeuw. Zussen en broers. Vuur en water. Schrijven en lezen. McCartney & Lennon. Uit en over.

Zo. Weer een stukje voor bonen en spek.

Film

Soms zijn er van die dagen, dan kijk je in de TV gids en dan zie je alweer dezelfde programma’s staan, kun je alweer geen keuze maken en heb je geen zin in wat de omroepen je willen voorschotelen. Dan is er een uitkomst, te weten: de videotheek. Gewoon even een paar filmpjes huren om je avond te vullen. Gezellig op de bank, kaarsje aan, wijntje en knabbeltje erbij, filmpje kijken en nergens aan denken. Alleen of in gezelschap, dat doet er verder niet toe. Er is genoeg keuze in de videotheek, ook titels waar je nog nooit van gehoord hebt. Het is best even leuk neuzen altijd. Nou, ik had uiteindelijk een tweetal filmpjes gevonden en meegenomen.

Ik begon met The Dangerous Lives of Altar Boys. Ik had er nooit van gehoord, maar Jodie Foster speelt er in, dus dan is het vast goed. Inderdaad was het een aardige film. Niet super, maar het verhaal was best aardig en het er werd goed in geacteerd. De tweede die ik had uitgekozen was Mission Impossible II. Deel 1 had ik wel eens gezien, maar deel 2 nog nooit. Niet dat ik deel 1 zo briljant vond, maar het was wel aardig amusement en ik wilde ook niet al te veel zware kost of zogenaamd “verantwoorde” films. ‘t Moet wel leuk blijven!

Blijkbaar was er iets misgegaan bij het verpakken van de DVD’s in de videotheek, want toen ik het schijfje afspeelde was het iets heel anders. Nou ja… ik kon het foutje ook wel weer begrijpen. De titel leek er wel veel op. En ik heb me er ook best mee vermaakt, eigenlijk.

Bommelding bij massagebed

Het heet een homograaf. Een woord dat twee betekenissen heeft en op verschillende manieren wordt uitgesproken, maar toch op dezelfde manier geschreven wordt. Niet te verwarren met een schrijver van homo-literatuur of een adellijk persoon die toevallig homoseksueel is. Gisteren kwam ik er weer eentje tegen bij een stukje over de hadj naar Mekka. Ik was op bezoek bij Monique en Mohammed die, hoewel hij geen praktiserend moslim is, toch wat boekjes heeft over de islam. Nu duik ik bij iedereen altijd in de boekenkast om te kijken wat ze allemaal lezen. Ik vind boeken gewoon mooi en ik blader bij iedereen door zijn/haar literatuur.

Enfin, ik bladerde door een boekje over Mekka en ik kwam de zin “De muezzin roept op tot het massagebed” tegen. Ik heb het wel 10x overgelezen. Wat moeten die moslims nou met een massage-bed? Ik begreep er niks van. Ik kon er niet mee overweg. Pas toen ik in de volgende zin het woord “gebed” las begreep ik mijn vergissing. Massa-gebed tegenover massage-bed. Veel contrastrijker kan het niet. Contrast-rijker bedoel ik dus; hoewel een massage-bed bij de hadj mogelijk het werk is van een contra-strijker. Zoals een bommelding. Maar ik weet niet welke misdadiger misdadiger is.

Horoscoop

U bent sterk gericht op uw intellectuele ontwikkeling. Innerlijk voelt u dat u gemaakt bent voor alle soorten werk waarin u uw hersens moet gebruiken. Uw geest is veelzijdig en veranderlijk en tegelijkertijd krachtig en positief ingesteld.

Uw ware aard sluit niet zonder meer aan bij deze karaktereigenschappen. Op subtiele wijze dwingt het lot u deel te nemen aan activiteiten die niet helemaal passen bij uw mogelijkheden.
U bent vrij meegaand en daarom wellicht wat onduidelijk over bepaalde dingen. Uw ambities blijven steken in uw gedachten, woorden worden wellicht niet omgezet in daden. U redt zich uitstekend zonder materiële rijkdom.

U zet graag dingen naar uw hand. Als u negatieve trekken leert compenseren met uw aangeboren hulpvaardigheid en sympathieke houding, zult u andermans problemen kunnen oplossen en een uitstekend adviseur zijn. Daarmee bereikt u uw hoogste spirituele doel. Het zal uw bewustzijn vergroten en uw blik verruimen.
U bent niet bang om aan te pakken, maar u doet het liefst dingen waarbij u uw verstand kunt gebruiken, dus niet zomaar lukraak routinewerk. U bent vrij zelfstandig, maar uw natuurlijke aard is bij voorkeur ondergeschikt. Laat belangrijke beslissingen maar over aan de autoriteiten en machthebbers.

Nou, wat een fijne algemene wijsheidjes allemaal over mezelf. Daar kan ik het dan mee doen. Mooi hoor. Maar ik denk dat ik maar van sterrebeeld verander.
Grote Beer of Orion ofzo…

Lama

Aan de andere kant van de ringweg ligt het park met een hertenkamp annex kinderboerderij. Het stelt verder niet zo vreselijk voor, maar er loopt wat kleinvee, er is een volière met sierkippen, een eendenvijver, een speeltuintje en een theeschenkerij. Het is altijd een leuk loopje en ik breng er bijna wekelijks mijn oud brood naar toe.

Zo soms strooi ik het uit bij de eendenvijver maar meestal geef ik het aan de hertjes. Die eenden krijgen vaak genoeg en de bokjes, geitjes en schapen waar de kinderen bij mogen, worden ook de hele dag door al verwend, denk ik dan. Sinds kort hebben de hertjes in hun weide ook een kleine alpaca en een grote zwarte lama lopen. Het is een heel mooi beest hoor, met hele grote ogen en mooie dikke vacht. De hertjes schijnen hun medebewoners niet erg te vinden, maar ik wel. Want wat gebeurt er als ik kom met mijn zak oud brood? Die lama komt vooraan staan, duwt alle hertjes weg en claimt alles. Dat vind ik niet eerlijk.

Dus tegenwoordig doe ik het zo: ik snij het meeste oude brood in kleine stukjes en laat een paar plakken heel. Die grote stukken zijn voor de lama en de die kleine stukjes strooi ik ver weg van de lama zodat ook alle hertjes tenminste een beetje krijgen. Anders is het zielig.

Uitstrijkje

Het was weer eens zover. Ik zie er altijd als een berg tegenop om het te laten doen, ondanks dat ik weet dat erg belangrijk is en dat eigenlijk ook gewoon moet, maar het blijft een genant onderzoek, het 5-jaarlijkse uitstrijkje. Het stond weer eens gepland afgelopen week. Het begint er al mee dat je daar beneden superschoon wilt zijn. Ik ben werkelijk een week van te voren al aan het schrobben. En dan scheren. Normaal doe ik daar niet zo aan, ik vind het toch teveel gedoe, en wat groeit dat groeit, maar je wilt voor je dokter toch een beetje verzorgd zijn dus je gaat in elk geval de boel netjes maken.

Dan moet kiezen wat je aan doet. Ook al kun je je privé uitkleden, de dokter ziet toch wat je draagt. Sexy lingerie is niet aan de orde, maar een ordinaire Wibra-onderbroek kan ook niet. En het stelt niks voor, op zich… Maar toch.
Je ligt toch op de onderzoekstafel, met de benen wijd op die achterlijke steuntjes, in de meest kwetsbare positie denkbaar en de dokter gaat in je meest intieme lichaamsdeel zitten roeren. Het is niet niks. Het ergste is nog wel…. ik vind die eendebek eigenlijk ook gewoon wel een beetje lekker. Het glijdt naar binnen als een enorme pik… Ik kan er niks aan doen, maar ik word er toch een beetje geil van. Heb ik ook altijd al gehad bij inwendige onderzoeken. En dat vind ik zo stom van mezelf. Ik vind het ook zo erg voor de vrouw van de dokter. Ik ga toch heel eventjes vreemd met haar kerel, ook al blijft hij professioneel en doet hij gewoon wat hij moet doen.

Skybox

Ze stonden om half twaalf al op de stoep. Ik was amper wakker. “Waarom zo vroeg? Het begint toch pas om half 3?”
“Ja, maar we gaan eerst lunchen…”
“Lunchen? Ontbijten zul je bedoelen!”
Affijn, ik met Joke en Harry mee naar het stadion. Het werd een aparte ervaring. Nadat we de auto hadden geparkeerd liepen we naar het plein voor het stadion. Het was nog rustig.

In de skybox van de supermarktketen waren al een aantal van Harry’s collega’s en de tafel stond gedekt. Bijna alle mannen waren in pak en de vrouwen waren ook allemaal vrij netjes aangekleed en opgemaakt. Ik voelde me meteen al hopeloos underdressed. Joke had me best mogen vertellen dat het zo’n luxueuze bedoening was.

Een kwartiertje nadat we binnen waren en alle gasten blijkbaar waren gearriveerd, gingen we aan tafel. Het gezelschap van ongeveer 25 mensen deed zich te goed aan de mosterdsoep met zalm, ovenverse broodjes met licht gezouten boter, gevolgd door een salade met gerookte kip, vele soorten brood met allerlei beleg en sateh, het kon niet op. Toen we uitgegeten waren bleek het stadion ongemerkt al volgestroomd te zijn, en er schalde muziek, maar op het veld gebeurde weinig. Pas toen de stadionspeaker begon te spreken gingen de mannen naar de tribune.

“Gaan wij niet?” vroeg ik Joke.
“Jij wil echt voetbal kijken?”
“Eh ja… daarvoor zijn we toch hier?”
Met zichtbare tegenzin ging Joke naast me zitten op de tribune. In de rust ging iedereen weer naar binnen om iets te drinken. Meteen weer allerlei hapjes erbij. Bitterballen, kipdingetjes met sausjes en andere zooi.

De tweede helft begon en ik wilde weer naar de tribune maar Joke had geen zin. We hebben toen maar binnen gezeten en wijntjes naar binnen gegoten tot de wedstrijd klaar was. “We” hadden blijkbaar verloren, maar dat kon je aan de heren helemaal niet merken want met lachende gezichten werd er weer geborreld met allerlei hapjes. En maar netwerken. Het was een wonderlijke middag om mee te maken. Nu snap ik eindelijk wat die boodschappen zo duur maakt.

Hek

Ik heb hele lieve buren. Echt. Het zijn geen vervelende mensen. Hij is een potige kerel, blond, helblauwe ogen waar hij een beetje simpel uitkijkt, maar hij is heus goudeerlijk. Zij is een Surinaamse en een beetje mollig, maar erg modieus en verzorgd. Ze zijn een jaar of 40 ofzo, ik heb er nooit echt naar gevraagd. Zij is eerder getrouwd geweest en heeft uit dat huwelijk een zoon van 18 die niet meer thuis woont. Samen hebben ze twee jongere kinderen, een jongetje en een meisje. Prachtige bruine kindjes. Zijn ouders waren schijnbaar niet zo heel blij toen hij met een donkere mevrouw thuis kwam, maar tegenwoordig komen ze heel vaak langs voor de kleinkinderen.

Hoe dan ook, afgelopen zomer waren ze op vakantie naar Spanje ofzo. Maakt ook verder niet uit, eigenlijk. Tijdens hun vakantie paste haar oudere zoon Wesley op het huis en de daar aanwezige planten en katten. Dat was niet het allerslimste wat ze hadden kunnen doen. Een jongen van 18 alleen op een huis laten passen die daar niet woont is niet verstandig. Dat heeft verder niets met huidskleur te maken, maar met z’n leeftijd. Wij hebben het als buurt geweten. Elke dag tot diep in de nacht feest met hele harde muziek (nou ja, muziek…), heel veel luidruchtige vrienden en vriendinnen en ga zo maar door.

Toen ze terugkwamen van vakantie heb ik er voorzichtig wat van gezegd. Nou, dat is niet helemaal goed overgekomen denk ik. Weliswaar heb ik niks gezegd van alle roddels in de buurt, dat er drugs zouden worden gedeald en weet ik wat voor onzin, maar gewoon dat het elke avond prijs was. Het viel niet helemaal in goede aarde. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om Wesley te beschuldigen van allerlei fout gedrag en meer van die dingen… Ze zijn blijkbaar nog steeds boos op me, want sinds kort is er namelijk in plaats van de oorspronkelijke heg van 1 meter 80 een houten hek van 2,5 meter om onze tuinen te scheiden.

Uitgelezen

“Je moet het echt lezen”, zei Joke, “echt, het geeft je zoveel verbazingwekkende inzichten”. Het was heus oprecht bedoeld, maar ik hoefde geen adviezen of leestips, ik wou gewoon maar even klagen en zeuren aan de telefoon zoals vroeger. Gewoon vriendinnen onder elkaar, roddelen, kletsen, klagen en zeuren over mannen, buren, kennissen en al die andere onzin. Gewoon omdat het leuk is. Maar in plaats van gewoon gezellig kletsen krijg je daar tegenwoordig een therapie en een stel boekentips bij. Dat is er zo een beetje sluipenderwijs ingekomen. Toen Ron net dood was had ik er geen erg in, maar gaandeweg viel het me op. Ze doen het allemaal, die vriendinnen van me, maar Joke is de ergste van het stel. Allemaal goedbedoelde adviezen en zo. Misschien omdat ze zelf verder ook niks meemaakt en schijnbaar volmaakt gelukkig is met die vent van d’r en die geweldige baan en leuke collega’s en fijne vrienden. Nou ja, het zal wel. Maar goed, toen ik dus in bieb voor de kast stond om een boek uit te zoeken moest ik er aan denken en heb ik het toch maar gepakt, “De Alchemist” van Paulo Coelho.

Het zei me helemaal niks, die schrijver niet en die titel niet, maar het was echt wereldberoemd en steengoed volgens Joke. Affijn, ik ben er voor gaan zitten. Zacht muziekje aangezet, leeslamp aan, grote pot thee op tafel en lezen maar. Nou… het viel me niet mee. Ik begreep wel dat ik allemaal niet te letterlijk moest nemen en voor symbolisch en overdrachtelijk moest lezen, maar het verhaal was nogal ongeloofwaardig allemaal. Een herdersjongen die verliefd is op een meisje uit een ander dorp en daar niks aan doet en dan op reis wordt gestuurd om een schat te zoeken… En dan gaat ‘t honderd pagina’s over woestijnen, kameelcaravanen en meer van die onzin om uiteindelijk bij kloosters en pyramides te komen. Ik was nog niet eens halverwege en dacht bij mezelf: “Waar gáát dit over?!” en: “Wat moet ik ermee?”.

Het deed me een beetje denken aan de meisjesboeken van vroeger. Joop ter Heul en die flauwekul. Allemaal van die verhalen waar verder niks in gebeurt maar met veel zogenaamd diepzinnige gesprekken en gedachten. Meisjesboeken zijn ook wel heel erg. Ofwel gaan ze over ponies en paarden, ofwel over vriendinnenclubjes en onzinnig rozige toekomstdromerij. In jongensboeken gebeurde tenminste nog wat. Mijn broer had de hele Bob-Evers-reeks in zijn kast… en Arendsoog. Die las ik heel wat liever dan Afke’s Tiental, Stijfkopje of, nog erger: De Olijke Tweeling.

Dat soort geneuzel deed je mij geen plezier mee. En toch kreeg ik elke verjaardag of Sinterklaas wel zo’n duf meisjesboek. Ik heb ze, toen ik op kamers ging wonen allemaal bij De Slegte gedumpt. Volgens mij heb ik er niet eens geld voor gevraagd. Weg met die rotzooi. Voor mij is Paulo Coelho hetzelfde, maar dan voor iets grotere meisjes. Ik heb het wel uitgelezen, overigens. Om Joke een plezier te doen. En nu weet ik tenminste waar al die vriendinnen het over hebben als ze met nog zo’n titel aankomen.

Dr. Pandit Shriva

Alweer had ik zo’n briefje in de bus. “Problemen met geld, gezondheid, liefde, realties, vriendscappen? Dr. Pandit Shriva weet raad! Doctor Shriva is helderziende, magnetisuer en alternatieve genezer. Hij lost al uw problemen op. Nooit meer zorgen hebben! Bel voor een gratis consult: 06-etc..”

Bijzonder. Als Dr. Pandit Shriva werkelijk zo goed is, dan weet hij toch dat ik geen problemen met geld heb, elke maand krijg ik een ruim weduwenpensioen en ik heb geld van de verkoop van ons huis. Ik heb geen problemen met m’n gezondheid, anders dan een verkoudheidje af en toe. Een relatie heb ik niet en hoef ik ook niet. Mijn vriendschappen gaan allemaal uitstekend. Als Dr. Pandit Shriva echt helderziend is dan had hij dat inmiddels toch wel geweten en stopte hij niet om de zoveel tijd een briefje in mijn bus.

Ik vind het allemaal niet zo erg, het briefje gaat toch gelijk bij het oud papier, maar ik heb wel medelijden met de stumperds die wél problemen hebben en in deze oplichterij trappen.