Zondagmiddag

Ik heb de halve middag in bed gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar omdat het lekker was. Lekker, warm, gezellig. TV aan, koffie en broodje en aspirines. Dat laatste was wel nodig want ik had nogal een kater. Claudia, die eerder in de week nogal boos op me was omdat ik haar slippertje “wereldkundig” had gemaakt, kwam gisteravond bij langs en we besloten om een uur of tien nog even een borrel te halen in de stad. Dat liep een beetje uit. Zeg maar gerust dat het gierend uit de klauwen liep. Maar het was dan ook erg gezellig.

Het gekke was, het ging ons helemaal niet om het drinken, maar ongemerkt ging er blijkbaar toch heel alcohol naar binnen. En het ging onstellend lang door. Normaal heb ik het na een paar uur wel gezien in een kroeg en wil ik gewoon weer naar huis, maar we kwamen allemaal oude bekenden en leuke en wonderlijke mensen tegen. Ik heb uren met iemand gepraat die net een paar weken terug was van een fietstocht rond de wereld. Zomaar. Om niks. Niet om geld in te zamelen of voor een goed doel of publiciteit. Hij was een paar geleden begonnen aan een fietsvakantie naar Griekenland, hij zag het bordje Istanboel en besloot verder te gaan. En die vakantie duurde dus bijna 4 jaar.
Hij had hele mooie verhalen en bij elk verhaal was er iemand anders in ons gezelschap die ook weer een verhaal had. En zo ging het maar door…

Maar nu ben ik dus een beetje moe.

Wintersport

Joke belde me gisteravond. Dat is niet zo ongebruikelijk, we bellen een paar keer per week om te kletsen, maar ze kwam gisteren met een wel ongebruikelijk voorstel. Zomaar midden in ons geroddel kwam ze met de vraag of ik zin had om met hun mee te gaan op de wintersport.
“Wintersport? Ik?”
- “Ja, wij hebben een chalet geboekt voor zes personen, ruimte zat”
“Ik kan helemaal niet skiën!”
- “Dat hoeft toch ook helemaal niet? Als je niet wil skiën dan ski je niet”
“Wanneer dan? Ik bedoel ik zal dan wel vrij moeten nemen enzo…”
Dat is een beetje een onzin-argument want ik heb geen vast contract, ik ben vrijwilliger met een onkostenvergoeding en maak nota bene zelf de werk-roosters, maar goed, je moet soms ook een beetje gewichtig doen.
- “Tweede week van Januari, Zondag de 6^e weg, Maandag de 14^e weer terug.”
“En waar dan? Ik bedoel maar zo, toch niet zo’n Oostenrijks holadihee-skihut-jongerendorp met disco’s en gedoe? Dat is niks voor mij hoor!”
- “Welnee, we gaan naar Seelisberg, Zwitserland. Heel mooi.”

Nou het overviel me allemaal nogal. Ik ben dol op de bergen en de alpen maar dan toch vooral in de zomer. Al die sneeuwtroep hoeft niet van me.
- “Het gaat ook niet om skiën, het gaat om vakantie. Een weekje ertussen uit, lekker uit eten, beetje zuipen, gezelligheid enzovoorts”, zei Joke.
“Oh, ok… enne… wie gaan er nog meer mee allemaal?”
Ik vermoedde een addertje onder het gras, een zoveelste koppel-poging van mijn lieve maar bemoeizuchtige vriendin.

- “Gerard en Willemijn.”
“Oh ja. Daar zijn jij en Harry nog al dik mee de laatste tijd hè?”
- “Nou ja… ’t Zijn goede vrienden, daar kun je best mee op reis.
“En verder niemand? Dan ben ik nogal een vijfde wiel aan de wagen…”
- “Nog niet, maar als jij mee gaat dan is er nog 1 plek over. Als jij iemand weet die ook wel trek heeft in een weekje Zwisterland en die wel bij ons past…Het zou wel schelen in de kosten enzo…”

Ik moet er nog even nadenken. Ik vind het heel lief dat ze aan me gedacht heeft, maar ik weet het zo net nog niet. En zeker niet met twee stellen. Dan wil ik een goede vriend of vriendin mee, zodat ik niet aldoor het buitenbeentje ben. Ik heb nog geen “ja” gezegd, maar het lijkt me eigenlijk wel heel leuk.

Armistice Day

In Groot-Brittannië zie je ze in Oktober al op de revers verschijnen, de klaprozen voor het goede doel, de oplettende kijker naar de BBC is dat ongetwijfeld al eens opgevallen. Dat is allemaal in de aanloop naar vandaag, 11 november, Armistice Day, om te gedenken dat op deze dag in 1918 om 11 minuten over 11 de wapens na 4 jaar eindelijk werden neergelegd. Wij, in Nederland, maken ons er niet druk om, wij waren neutraal in die oorlog en hebben niet geleden. De historische impact van ’14-’18 is hier nihil. Wij maken ons druk over de Tweede Wereldoorlog. Terecht, maar het lijkt er hier soms op alsof die Eerste, The Great War, nooit is gebeurd, alsof er geen miljoenen jonge jongens zinloos over de kling zijn gejaagd op de slagvelden van Vlaanderen, in de Dardanellen en aan het Oostfront.

Ik moet bekennen dat ik er zelf ook nooit wat mee had, hoor. Je hoorde er op school wel wat over, want als er een Tweede Wereldoorlog was dan moet er ook een Eerste geweest zijn en dus werd er bij geschiedenis wel iets over verteld. Al was het maar omdat het mede een oorzaak van de Tweede was. Het kwam pas werkelijk bij me binnen, rauw en hard, toen ik met Ron ooit op vakantie was in België en Frankrijk en we de Somme hebben gezien. De nog steeds doorploegde aarde, de loopgraven die nog steeds te herkennen zijn, de bergen verroeste granaathulzen, de eindeloze oorlogskerkhoven, de vele musea en de indrukwekkende dagelijkse Last Post ceremonie bij de Menin-poort in Yper.

Het heeft me sindsdien nooit losgelaten, de verhalen, de gruwelen, de pijn, de dood en vooruit de nutteloosheid van dat alles. En ik begreep de rest van de wereld, of liever de rest van Europa, daardoor ook een stuk beter. In Nederland heeft het geen impact, maar in België, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland des te meer. Natuurlijk was ‘40-‘45 óók verschrikkelijk, maar de horror en de zinloosheid van ’14-’18 hebben diepere wonden geslagen, denk ik.

Het blijkt ook uit de cultuur. De talloze boeken, de poëzie, schilderkunst, films en TV-drama’s erover spreken voor zich. Ik ben me er sindsdien in gaan verdiepen, want het liet me niet los. Ik las Pat Barker’s Regeneration trilogie over Siegfried Sassoon, Robert Graves en Wilfred Owen, ik bekeek alle films en documentaires die er op TV over gingen. Het gaat me niet om de militaire kant van de geschiedenis, maar om de menselijke. Ach, ik kan er zoveel over schrijven, maar dat laat ik over aan een tweetal dichters (van beide kanten).

Almere

Wat ik altijd heel raar vind en ook heel stom: Almere. Niet zozeer het stadje zelf, dat boeit me verder niet, maar vooral de benamingen van alle stadsdelen. Als je over de A6 richting Amsterdam rijdt begint het gesodemieter vlak na Lelystad al en gaat door tot aan de brug naar Muiderberg. Niet alleen is het verwarrend, ik vind het ook lelijk en irritant. Almere-Dorp, Almere-Stad, Almere-Buiten, Almere-Buiten-West(en), Almere Hout, Almere Haven, Almere Dit-en-Dat, Almere-Binnen, Almere-Tussenin, Eremla (Almere-Achterstevoren)… Alwere…

Toen in 1942 die Noordoostpolder droogviel hebben ze dat nog een beetje aardig ingericht met leuke historische aandoende plaatsnamen. Dat kon toch voor Almere ook? Dan wordt zo kunstmatige stad meteen een beetje ingebed in een historische aandoende omgeving, zoals dat voor alle Nederlandse steden geldt. Ze hadden best een stel taalkundigen en historici een hele reeks namen kunnen laten verzinnen en die voorleggen aan het volk.

Er lagen ongetwijfeld zandbanken en andere markeringspunten in het water. Of noem het naar schepen die daar voor de inpoldering zijn gezonken. Wat dan ook, maar gebruik je fantasie en máák er wat van. Al was het maar voor mijn gemoedsrust als ik er langs rij. Het is landschappelijk al zo’n troosteloze bende, verzin dan in elk geval wat leuke naampjes. Daar wordt het wellicht iets minder triest van.

Benzine

Soms vergeet ik wel eens dat een auto niet vanzelf rijdt. Dat is natuurlijk een beetje idioot van me, want ik wéét het verder best, maar het boeit me niet, ik kan me er niet druk om maken. Dat gebeurt pas als er iets mis gaat. En er ging iets mis. Ik ging naar m’n broer, een ritje van ca. 50 kilometer. Ik was de stad nog niet uit of er ging een lampje op het dashboard branden. Maar ik ben dan zo praktisch ingesteld: zolang hij rijdt dan rij ik door, ik zie wel waar het schip strandt.

Het schip strandde op ongeveer 10 kilometer van m’n broer. En ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik belde Erik en vertelde hem waar ik ongeveer stond. Een half uurtje later was hij bij me. Hij probeerde te starten en zag onmiddellijk wat er aan de hand was. “Je staat zonder benzine, domme muts!”
Hij had gelijk. Heel dom van me. Gelukkig is Erik zo’n praktisch ingestelde vent, altijd een jerrycan benzine achterin –ik verdenk hem ervan dat hij ook altijd een overlevingspakket en lichtpijlen en zomeer bij zich heeft- en ik kon even later achter hem aan rijden naar zijn huis.

Verder hebben we een vreselijk gezellige avond gehad, met veel drank, foto’s kijken van hun vakantie, babbelen en roddelen. Ik ben blijven slapen en pas laat ’s middags weer naar huis getuft. Ik was halverwege en de auto sputterde. Ik heb de wagen snel aan de kant gezet, pakte m’n mobiele telefoon en belde m’n broer. “Eh Erik… ik ben vergeten te tanken…”

Zopf

Laatst had ik een ansichtkaartje uit Mittenwald, van mijn broer en schoonzusje in de brievenbus. Ze waren op vakantie in Beieren. Hij wilde er weer eens kijken, zoals vroeger, toen we als gezinnetje daar naar toe gingen. Ik kan ’t me nog zo voor de geest halen, de lange ritten over de autobahn op de achterbank in die bruine Opel Senator, en terwijl papa stuurde deelde mama constant snoep en fruit en pakjes drinken uit de koeltas. En dan Cindy & Bert, Rex Gildo en allerlei andere schlagers uit de radio.

Dat ene kaartje deed me weer terugverlangen naar toen, naar de vakanties op de boerderij van Stanglmaier. Ik moest ook denken aan Zopf, het typische brood voor de zondag, als de bakkerij dicht was en de boerin op zaterdag een speciaal zondagsbrood met rozijnen bakte. Het is een soort brioche, en Frau Stanglmaier bestreek het altijd met glazuur. Ik ben niet zo’n held met bakken, en zelf brood bakken vind ik eigenlijk al helemaal niks, maar toch heb ik het recept opgezocht en ik heb het afgelopen weekend geprobeerd. Het is heel makkelijk eigenlijk. Er zit alleen behoorlijk wat tijd in.

1 blokje of 2 zakjes gist (24 g)
1 eetlepel suiker
5 eetlepels (warme) melk
500 g meel
80 g boter
100 g suiker
¼ liter melk
snufje zout
100 g rozijnen
1 ei
glazuur.

De gist in ongeveer 5 eetlepels warme melk oplossen en een eetlepel suiker toevoegen. Meel in een grote schaal, kuiltje erin en de melk met opgeloste gist en suiker er in doen. Beetje toedekken met meel, vochtige theedoek erover en rustig een half uurtje laten staan. Da’s om de gist wakker te laten worden en aan het werk te zetten. Dan de rest van de melk, boter in stukjes, suiker, zout, rozijnen en ei erbij, en dan kneden maar. Is het een soepel brooddeeg geworden, weer afdekken en weer half uurtje laten rijzen. Dan nogmaals kneden en in een 3 of 4 lange strengen maken. Die deegstrengen vlechten tot een brood (vandaar “zopf” ) en op een ingevet bakblik leggen. Nogmaals doek erover en nog 20 minuten laten rijzen. Valk voor het bakken met eigeel bestrijken. Dan in een voorverwarmde oven op 180 tot 200 graden in ca. 30-40 minuten bakken. Na het afkoelen met glazuur bestrijken.

Heerlijk, met alleen een laag boter. Het liefst de zelfgekarnde boter van Frau Stanglmaier, maar ik moet het helaas ook gewoon doen met boter van de supermarkt. Maar ik was erg trots op mezelf dat ik zomaar in één keer helemaal goed deed.

Treinkaartje

Er rolt een bonnetje uit de automaat. “Betaal op een andere wijze” staat erop. Daar sta je dan met je pinpas.

“Betaal op een andere wijze”. Hoe komen ze er op! Ik heb een briefje van € 20,-. Geen biljetten-gleuf in de kaartjesautomaat. Wat denken ze nou bij de NS, dat iedereen met een zak vol munten naar het station gaat? Affijn, het kaartje kost € 24,50, dus toch geen geld genoeg in de portemonnee. De dichtsbijzijnde pin-automaat opgezocht.
“Deze automaat is buiten werking”.
Bedankt weer. Trein inmiddels gemist, de volgende komt pas over een uur. De stad in, naar een pin-automaat die het wel doet. Terug naar het station, bij het loket. Kost een kaartje wel meer dan uit de automaat.
En je blijkt bij het loket gewoon te kunnen pinnen.

Ben je anderhalf uur verder en geen kilometer opgeschoten. Maar wel al doodop.

Trouwdag op Terschelling

Het was al druk op de haven toen we aankwamen. De stoep voor de terminal stond tjokvol mensen met hun bagage in het zonnetje te wachten op de boot naar Terschelling of Vlieland. En er bleven mensen komen; met de bus, met auto’s en op de fiets en allemaal in opperbeste stemming en vol verwachtingen over het komende weekeinde. Er was één uitzondering. En dat was ik.

Waarom weet ik niet, maar ik heb een hekel aan mensenmassa’s. Ik vind mensen erg leuk en ook groepen kan ik best aan, maar al dat gekrioel vind ik helemaal niks. Ik word er altijd somber van. Het is teveel, er zijn teveel gesprekken, teveel geschreeuw, teveel gedoe. Ik vind het heerlijk om naar Terschelling te gaan en ik vind bijna niets leuker dan op de boot te staren over het wad en naar de eilanden die dichterbij komen, maar die drukte voor vertrek? Nee, dat hoef ik niet.

Eenmaal op de boot was ik die somberheid kwijt, ook al was het op de boot ook druk. Maar dan heeft iedereen z’n plekje gevonden, is de onrust van het inschepen voorbij en kan ik van de mensen genieten. We zaten bovenop het dek van de boot. Naast ons zat een hele familie. Opa en oma met hun kinderen en kleinkinderen. Ik kreeg een snoepje van de oma en we raakten in gesprek. Het bleek dat ze de volgende dag 50 jaar getrouwd waren en dat gingen vieren op het eiland.

De volgende dag wandelden we over het strand bij Paal 8 en kwam ik haar weer tegen. “Gefeliciteerd met uw trouwdag!” zei ik enthousiast. Ze kende me nog van de boot en we kletsten wat over het mooie weer en de zee en het strand en hun kleinkinderen die speelden in het zand.

“Ken je haar?”, vroeg één van mijn vriendinnen later.

“Nee… moet dat dan?”

Ik glimlachte en deed er het zwijgen toe. De uitdrukking op haar gezicht was onbetaalbaar. Later heb ik het natuurlijk wel uitgelegd.