Spleen

Vandaag een gedichtje van Herman Brusselmans. Er hoeft geen uitleg bij, het zegt genoeg. Je snapt het of je snapt het niet, er is geen tussenweg. Er valt niks over intellectualiseren, te duiden of te interpreteren. Het is zo als het is. Spleen.

 

Ik hou van jou (een liefdesgedicht)

Ik hou van de
poëzie van Charles Baudelaire
En van de zekerheid
dat niemand die begrijpt
Mij zelf op kop

Ik hou van de drumtechniek
in ‘Just like heaven’
van The Cure

Ik hou van
de balletjes in tomatensaus
van Zwan
met als vervaldatum
januari ‘94.
Of ‘95,
daar wil ik vanaf zijn.

Ik hou van mijn
motorfiets 150 cc
MZ
Oostduitse rotzooi
Uit de tijd dat de Oostduitsers
tenminste nog uniek mochten zijn
in het maken van charmante rotzooi
Zoals mijn MZ 150 cc
dat prachtige lelijke machien
met ronde wielen, een heuse
kilometerteller, en
startproblemen

En ik hou van
De Koning der Dierenstraat
in Gent
Want daar is een
nonnenklooster
En een schoenlapper
En een coiffeusesalon met een
te hoog gegrepen naam
En daar is een zelfbedieningszaakje
met de typische grapjas
achter de kassa en zijn
vrouw heeft vermoeide ogen
maar dat is van te veel
glimlachen
En op de koop toe woon
ik zelf in die
Koning der Dierenstraat
En altijd weer probeer ik
te houden van
de plaats waar ik woon
Want hoe triest moet het zijn
om niet te houden van
de plaats waar je woont

En ik hou van de
ouwe huwelijksfoto
van mijn ouders
Want daar moet ik nu
ineens aan denken
Mijn zwartwitte moeder
met een zwartwit geluksboeket
dat lijkt op
een zwartwitte bloemkool

En mijn vader…
Nou ja, mijn vader…
En ik hou van bloemkool
Of nee,
Ik hou niet van bloemkool

En ik hou van
whisky, en ik hou van
sigaretten
En ik hou van, al klinkt het lullig,
van nog meer whisky
En ik hou van nog meer sigaretten

En ik hou nog wel ergens
van

Maar vooral… Vooral hou ik
van jou

Al zal ik het daar vandaag maar
beter niet over hebben

Niet vandaag

Want ik hou van gisteren
En ik hou misschien van morgen

Maar wat daar tussen
ligt… Dat is iets anders…

Want weet je wat het is?

- En noem mij een
pathetische zak, noem mij
een vat vol zelfmedelijden,
noem mij een troosteloos
wrak…

Het is mij om het even -

Want weet je wat het is?

Ik hou van jou en van nog van alles
Maar ik hou niet van dit leven

uit: Het mooie kotsende meisje. – Amsterdam, 1992

Kut-kunst

Ik voelde het al een paar dagen aankomen, zoals gebruikelijk en vannacht gingen de sluisdeuren weer eens open. Meestal draag ik, als braaf opgevoed meisje, wanneer ik het voel aankomen en weet dat de kalender een maand verder is, uit voorzorg wel een maandverbandje, maar gisteravond had ik immers visite en na een paar flessen wijn denk ik niet zo helder meer en ben ik gewoontegetrouw poedelnaakt in bed gaan liggen. Maar dat betekende vanochtend dus vlekken in de lakens. Nou ja, het bed moest toch al wel hoognodig verschoond dus dat was een goede aanleiding.

Wat me echter opviel was de schoonheid van het patroon die de vlek had gemaakt. Echte vaginale kunst, om Maud Lebowski uit de film The Big Lebowski te parafraseren. Als het me nog eens gebeurt maak ik er een foto van, ik had het nu al in de wasmachine gedaan voor ik had bedacht dat het een stukje voor vandaag zou opleveren. Ter compensatie dan maar een linkje naar andere voorbeeldjes, want ik dacht (naïef als ik ben) dat ik een compleet nieuwe kunstvorm had ontdekt, maar dat is dus helemaal niet zo.

Ach ja, het staat al in de bijbel… Prediker 1 gedeeld door 10: Is er enig ding, waarvan men zou kunnen zeggen: Ziet dat, het is nieuw? Het is alreeds geweest in de eeuwen, die vóór ons geweest zijn.
Er zijn zelfs kunstenaressen die hun kut gebruiken om mee te schilderen. Dankzij dit internet gaat er een wereld voor me open.

Ophiuchus

Ik was op zoek naar een nieuw sterrenbeeld en ik heb er eentje gevonden geloof ik. Iedereen altijd maar denken dat de zodiac twaalf sterren heeft, maar het schijnen er dertien te zijn. Die 13^e wordt gewoon vergeten in de astrologie. Nou, dat komt mij heel goed uit, die adopteer ik gewoon. En hoort ook een prachtig liedje en CD bij die vandaag heb gekregen. Nou ja, gekregen… gekocht. Maar ik had ‘m vandaag in de brievenbus. Ik heb er al eerder een keer de tekst van een liedje op dit blog gezet, maar deze is zo mogelijk nog mooier.

13th star

With a heart full of sky, your eyes full of moon
I left you dying, I heard you cry
Just a fool to myself, there could be nobody else
I was lying, to even think I could survive without our love,
I can’t deny it
Then you showed me the way, and I will follow
To the end of my days, and you know I will follow
The thirteenth star

There’s a point in your life you got to reach
and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
Let me show you the way, to the end of our days
Will you follow me to the thirteenth star… ?

There’s a point in your life you got to reach and when you do you know it, and now I’m here
If I held out my heart and offered my hand
would you take it, if I showed you the stars would you follow
let me show you the way to the thirteenth star.

I will follow the thirteenth star.

© Fish

Zondagmiddag

Ik heb de halve middag in bed gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar omdat het lekker was. Lekker, warm, gezellig. TV aan, koffie en broodje en aspirines. Dat laatste was wel nodig want ik had nogal een kater. Claudia, die eerder in de week nogal boos op me was omdat ik haar slippertje “wereldkundig” had gemaakt, kwam gisteravond bij langs en we besloten om een uur of tien nog even een borrel te halen in de stad. Dat liep een beetje uit. Zeg maar gerust dat het gierend uit de klauwen liep. Maar het was dan ook erg gezellig.

Het gekke was, het ging ons helemaal niet om het drinken, maar ongemerkt ging er blijkbaar toch heel alcohol naar binnen. En het ging onstellend lang door. Normaal heb ik het na een paar uur wel gezien in een kroeg en wil ik gewoon weer naar huis, maar we kwamen allemaal oude bekenden en leuke en wonderlijke mensen tegen. Ik heb uren met iemand gepraat die net een paar weken terug was van een fietstocht rond de wereld. Zomaar. Om niks. Niet om geld in te zamelen of voor een goed doel of publiciteit. Hij was een paar geleden begonnen aan een fietsvakantie naar Griekenland, hij zag het bordje Istanboel en besloot verder te gaan. En die vakantie duurde dus bijna 4 jaar.
Hij had hele mooie verhalen en bij elk verhaal was er iemand anders in ons gezelschap die ook weer een verhaal had. En zo ging het maar door…

Maar nu ben ik dus een beetje moe.

Ede Staal

Ik las in de krant dat de actie van het Dagblad van het Noorden om Ede Staal in de Top 2000 te krijgen is geblokkeerd door radio 2. Dat is raar. Ik kan me van vroeger, van de top 100 aller tijden herinneren dat er allerlei oproepjes van fanclubs waren om bepaalde nummers in de top 100 te krijgen en dat dat allemaal kon. Wat maakt het ook uit? Als er genoeg mensen zijn die aan zo’n oproep gehoor geven is dat toch ook een democratische stemming?

En daarbij doet het Dagblad van het Noorden dat in alle openheid en eerlijkheid. Er zijn ook organisaties die het geniepig doen en met waardeloze nummers alleen omwille van een christelijke boodschap. Dat bericht heeft mij doen besluiten om in elk geval te stemmen voor Sympathy for the Devil van de Rolling Stones.
En voor Ede Staal. Die man heeft tenminste mooie luisterliedjes gemaakt met een meer “christelijke” boodschap dan enig gospel-liedje ooit zou kunnen…

November

Er is geen maand zo poëtisch als November. Ik fietste gisteravond in weer en wind naar de sportschool, het was nat, donker en koud en ik dacht bij mezelf: Waar ben ik mee bezig? Ik wil alleen maar bij de kachel zitten met een mok warme chocolademelk met een fikse scheut rum. En dat heb ik dan ook onmiddellijk na het steppen en de sauna gedaan. Lekker op de bank een boekje lezen en een CD’tje van Tom Waits spelen… En melancholisch zijn.

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem
uit: Media Vita, 1931

Klassefoto

Gisteren kreeg ik totaal onverwacht een briefje van m’n moeder. Ze had er niks van gezegd toen ik haar eerder van de week aan de telefoon had. In het dorp waar ze woont was ze een de moeder van een oud-klasgenootje tegengekomen. Als grapje had die jongen vroeger op school een keer de klassefoto’s van iedereen gestolen. Wat daar precies toen de bedoeling van was vertelt het verhaal niet. In elk geval was die jongen bij een verhuizing die stapel foto’s weer tegengekomen en hij had spijt en wroeging gekregen en via zijn moeder wilde hij de foto’s weer teruggeven aan iedereen. Ze mocht er niet bij vertellen wie het was en ik mocht er ook niet naar vragen.

Bijgesloten was de klassefoto van de 4^e klas van de lagere school die niemand had gehad en niemand ooit had gezien. Een schok van herkenning van het schoolplein en het klimrek ging door me heen. Ik kon me elk gezicht herinneren, wist van iedereen de naam en andere bijzonderheden. Ik kon me zelfs de dag van die foto herinneren.

Wat ik extra bijzonder vond was dat die foto aan m’n moeder is teruggegeven op de dag dat ik zelf bezig was met het netjes opbergen van mijn oude fotoalbums uit een oude verhuisdoos. Alsof er een soort telepathische energie rondhing deze week die mij met foto’s in de weer deed gaan en een ontbrekend puzzelstukje op z’n plaats moest vallen.

Wilma in Spiegelland

Ik zat er al een hele tijd tegenaan te hikken, maar gisteren moest het toch maar. Als je elke dag opstaat in de spiegel kijkt en er is geen land mee te bezeilen, ook niet na handen vol shampoo, crème-spoeling en conditioner dan is het toch echt tijd voor de kapper. Op zich heb ik geen hekel aan de kapper, maar er gaat zoveel tijd in zitten en het ruikt er altijd zo raar naar chemische haarlak, gel en andersmans haar. Het is geen hobby van me.

Het belangrijkste is altijd de afspraak maken, als die is gemaakt dan moet je wel, dus dan ga je ook. Het is eigenlijk net als bij de tandarts, alhoewel die natuurlijk een veel hogere drempel heeft. Daar heb je een keukentrapje bij nodig. Maar goed, ik kwam bij de kapsalon en wist niet wat ik zag. Ze hadden de hele tent verbouwd, allemaal met strakke, nieuwe kaptafels en accessoires, witte leren stoelen en vrij fel licht. Ik werd er een beetje naar van. Niet leuk. Ik hou daar niet van. Het moet een beetje gezellig zijn, vind ik.

Het ergste waren wel die spiegels. Overal, van ‘t plafond tot de vloer: spiegels. En hoe je ook kijkt, je wordt aldoor, de godganse tijd met jezelf geconfronteerd vanuit de meest vreemde hoeken. En dan ook nog met zo’n verdwijnend Droste-effect. Vreselijk. Ik kreeg ook heel erg medelijden met het personeel dat zichzelf de hele dag moet bekijken. Vooral dat ene meiske met die iets te dikke kont.

Allerzielen

Over 9 dagen herdenken we de doden van de Somme, van Yper en Verdun en overal waar ze vielen, de mannen van ’14-’18. Op 4 mei herdenken wij de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Op 7 september zij die ons in ontvielen in Indië. Maar vandaag is het Allerzielen en gedenken we onze eigen, persoonlijke geliefden, maar feitelijk en nog veel meer gedenken we onze eigen dood… alvast.
Omdat het straks niet meer kan.

Ik heb niks met enig geloof, niks met een kerk, niks met een dogma of doctrine van een god of profeet, maar de dood vervult met ontzag en een dag om daarbij te stil te staan kan niet verkeerd zijn. Vandaar een een gedichtje van wijlen Willem Wilmink, speciaal voor vandaag.

ALLERZIELEN

Soms loopt er door een drukke straat
ineens een oude kameraad
of reisgenoot.
Je weet zodra je hem begroet:
het kan niet dat ik hem ontmoet,
want hij is dood.

Eerst ben je nog een tijd verbaasd
omdat die levende toch haast
die dode was.
Heb je de zaak dan afgedaan,
dan komt er weer zo’n dode aan,
met flinke pas.

Thuis van het dodencarnaval
zie je de spiegel in de hal,
je schrik is groot:
de man daar in het spiegelglas,
met die bekende regenjas,
was die niet dood?

Beltonen

Gisteren heb ik zo ontzettend gelachen nadat ik me zo ontzettend had geërgerd. Het is een pracht verhaal. Na het werk zouden we gaan borrelen. Dat doen we wel vaker maar nu was het in het kader van halloween. Ik heb verder niks met dat semi-katholieke, uit Amerika overgewaaide middenstandsfeestje maar voor een borrel ben ik altijd wel te porren, dus ik ging gezellig mee naar de kroeg. Elke aanleiding is dan van secundair belang.

Het was heel leuk met de collega’s en er werden prachtige verhalen verteld onderling over allerlei onzinnige voorvallen met klanten en zo meer. Op een gegeven moment kwam de vriend van Mirjam ook bij ons. Ik vind partners bij een werk-gerelateerd feestje nooit zo’n succes, maar ik wil er ook niks van zeggen verder. Hij heette Werner en is een vreselijke yup. Strak in het pak en vreselijk arrogant (althans zo scheen het mij toe, in eerste instantie). Bovendien had hij zo’n hypermoderne telefoon/palm-top geval waar hij om de haverklap iets mee moest, en waarop hij tot vervelens toe werd gebeld. Dat is op zich nog wel te begrijpen, maar voor elk contact heeft hij ook een aparte beltoon. Achter elkaar kwamen de meest walgelijke riedeltjes uit z’n jaszak. En ik ergerde me kapot aan hem en zijn speelgoedje. En aan Mirjam dat ze hem ook had uitgenodigd.

Maar alles veranderde in één klap. We waren midden in een gesprek over ex-relaties en moeilijkheden, omgangsregelingen met kinderen en vage afspraken toen Werner’s jaszak weer afging, met de Toccata en Fuga in D, van J.S. Bach.
“O jee…” zei hij, “da’s ook toevallig… mijn ex!”
Op dat moment had ik het niet meer. Ik gilde het uit van ‘t lachen. Dat archetypische horror orgel-geluidje als beltoon voor je ex! Hoe verzin je het!
“Och”, zei hij, “da’s nog niks… dit is het geluidje voor m’n ex-schoonmoeder…”, en hij liet het horen.
En toen vond ik het opeens geen oetlul meer en snapte ik precies wat Mirjam in hem zag.