Herfstblaadjes

Vroeger, toen Erik en ik nog klein waren, gingen we in de herfstvakanties vaak logeren bij opa en oma op de Veluwe. Dan gingen we in het bos wandelen en herfstblaadjes verzamelen. Vooral de blaadjes van beuken waren vaak heel mooi met verschillende verkleuringen. De allermooiste namen we dan mee naar huis, legden ze tussen keukenpapier en dan in een boek om te drogen. Het boek ging onderop een stapel. Als we dan rond de kerst weer bij opa en oma kwamen haalden we dat boek tevoorschijn, de blaadjes eruit en gingen we die inplakken in een fotoboek. Op zich natuurlijk een vrij nutteloze hobby maar je kon je er als kind blijkbaar toch dagen mee vermaken.

Waar die albums allemaal gebleven zijn? Geen idee. Ik moest er vandaag aan denken toen ik een boek van mijn inmiddels overleden oma uit de kast pakte en er een gedroogd beukenblad uit dwarrelde. Die zijn we dus ooit vergeten. Maar gelukkig heb ik daardoor de herinnering aan opa en oma en de logeerpartijtjes weer terug.

Turks Fruit

Jan Wolkers is dood. Ik weet nog goed dat ik hem las, als maagdelijke puber op de middelbare school, met rode konen van opwinding als hij de seks tussen de Erik en Olga beschrijft. Maar ook de pijn van een verloren relatie en de ellende van de een ziekte, en de tederheid van liefde. Wat het mij vertelde leek zo echt, zo spannend en zo mooi. Dat wou ik ook beleven.

Ik ontmoette leuke jongens, ik ging met ze naar bed, maar elke keer leek het meer alsof ik voor die mannen niet veel meer was dan een gebruiksartikel. Ik vervloekte Jan Wolkers omdat hij het mooier had voorgesteld dan het was. Toen ik Ron ontmoette was het plotseling anders. Hij was er voor mij, hij neukte me niet maar beminde me. Mijn eerdere minnaars waren als Erik in Turks Fruit, die ook neukte voor ’t vergeten van Olga. De jongens wilden mij niet en in gedachten waren ze bij iemand anders. Bij Ron wist ik eindelijk dat Jan Wolkers gelijk had.

En toen werd hij ziek. Hij werd bestraald en zijn tanden werden broos. Gelijk Olga kon en wilde ook Ron geen harde dingen meer eten. En ik was verliefder en bezorgder dan ooit. Ik wilde Turks Fruit beleven en ik heb het beleefd.

Jan Wolkers is dood. Hij leerde me lezen en leven. En hij leerde me ook de dood van een geliefde te accepteren en te beseffen dat de liefde die was voor altijd is, ook al is de ander er niet meer. Ik blijf ook van Wolkers houden.

Dank je wel en rust zacht Jan.

Eekhoorntjesbrood

Omdat het gisteren (en vandaag alweer!) zulk mooi weer was ben ik gewoon een heel stuk gaan fietsen. Heerlijk. Ik had geen bestemming, gewoon peddelen… De stad uit, de weilanden in en uiteindelijk kwam ik uit bij het bos en daar ben ik afgestapt om een stukje te wandelen. Lopend zie je toch meer van de natuur. Er waren meer mensen er op uit. Het was eigenlijk heel erg druk in het bos met al die gezinnetjes met kinderen en honden. Niet erg verder, maar het leidt wel af.

Maar ik ken in dat bos gelukkig ook achteraf-paadjes en stukjes waar verder nooit iemand komt. Achter de zandverstuiving, ver weg van de doorlopende bospaden komen niet zoveel mensen. En daar zag ik een heel stuk bodem dat helemaal vol stond met eekhoorntjesbrood. Onaangevreten nog, helemaal gaaf. Ik heb er een aantal geplukt en mee naar huisgenomen. Ze zijn heerlijk bij een biefstukje of in een pastasaus. Nu ben ik helemaal niet zo’n paddestoelenkenner, dus als ik morgen ziek of dood ben dan heb ik de verkeerde geplukt. Maar dat risico wil ik wel lopen. Nu eerst naar de slager voor een mooie biefstuk.

Lama

Aan de andere kant van de ringweg ligt het park met een hertenkamp annex kinderboerderij. Het stelt verder niet zo vreselijk voor, maar er loopt wat kleinvee, er is een volière met sierkippen, een eendenvijver, een speeltuintje en een theeschenkerij. Het is altijd een leuk loopje en ik breng er bijna wekelijks mijn oud brood naar toe.

Zo soms strooi ik het uit bij de eendenvijver maar meestal geef ik het aan de hertjes. Die eenden krijgen vaak genoeg en de bokjes, geitjes en schapen waar de kinderen bij mogen, worden ook de hele dag door al verwend, denk ik dan. Sinds kort hebben de hertjes in hun weide ook een kleine alpaca en een grote zwarte lama lopen. Het is een heel mooi beest hoor, met hele grote ogen en mooie dikke vacht. De hertjes schijnen hun medebewoners niet erg te vinden, maar ik wel. Want wat gebeurt er als ik kom met mijn zak oud brood? Die lama komt vooraan staan, duwt alle hertjes weg en claimt alles. Dat vind ik niet eerlijk.

Dus tegenwoordig doe ik het zo: ik snij het meeste oude brood in kleine stukjes en laat een paar plakken heel. Die grote stukken zijn voor de lama en de die kleine stukjes strooi ik ver weg van de lama zodat ook alle hertjes tenminste een beetje krijgen. Anders is het zielig.

Arc of the curve

Van een vriend heb ik een nieuw liedje gekregen en die vind ik zo mooi, dat ik de hele dag niets anders in m’n kop heb. Het kriebelt gewoon in m’n buik. En de tekst is ook zo prachtig…

 

Do you remember the magic of the moment,
when forever was only words away
When we believed everything was certain,
all we had to do was fulfull promises we’d made
Cherish hope between us and our dreams were always safe
We’d always be together and in that I had my faith
I put a ring upon your finger and that smile upon your face
And I told you that I couldn’t love you more
And we longed for the arc of the curve
We launched on the arc of the curve
We touched the stars

The fairy tale, the breathless rush of romance,
If love is blind then I will never see again
When we awoke the spell remained unbroken
Our souls entwined, in afterglow, you held my beating heart
Blew away my shadows, you kissed the tears from my eyes
And you told me that you couldn’t love me more
We sailed on the arc of the curve
We flew on the arc of the curve
And touched the stars

The days are long the nights are longer,
In every minute there’s a thought of you,
I can’t forget the magic of the moments,
I stare into the mirror to pretend I’m not alone
It takes everything I have not to call you on the phone,
Just to tell you that I couldn’t love you more,
That I’m lost on the arc of the curve
Careering on the arc of the curve
Crashing on the arc of the curve
This arc of the curve

I could never contemplate that you would ever walk away

© Fish

Fanmail

Na een maandje webloggen kreeg ik m’n eerste fanmail! Joepie! Ik had al wel begrepen dat ik elke dag een vaste schare bezoekers had, maar mail naar aanleiding van het “webblok” had ik nog niet gehad. Ik ga het niet publiceren want het is privé maar ik was wel blij met de aanmoediging en de opbouwende kritiek. Er stond ook een vraag in die voor iedereen wel interessant is. Die luidt: “waarom heb je bij elk stukje een plaatje van parende insecten?” De vraag is makkelijk, het antwoord moeilijk. Het is eigenlijk heel toevallig zo ontstaan.

Toen mij de vraag werd gesteld waarom ik niet ging webloggen en alles een beetje werd bedacht kwam de vraag al snel op hoe het eruit moest komen te zien, grafisch enzo. Ik weet er verder niet zoveel van, maar ik vond dat het zo simpel en strak mogelijk moest en in 1 consequente stijl. Plaatjes hadden van mij niet echt gehoeven, maar ik werd overtuigd dat plaatjes toch wel leuk zouden zijn. Als eerste hadden we (Maarten, de weblogbeheerder en ik) bedacht dat we een vriendin die kunstenares is zouden vragen om dagelijks een tekeningetje te maken, maar die wilde de verplichting niet aan. Toen moesten we iets anders verzinnen. Het was zomer toen we onder het genot van een wijntje buiten op het terras zaten te praten over ditjes en datjes, en dit weblog en op een gegeven moment werd Maarten geprikt door een mug.

Nu heeft hij een aantal jaar in Ierland gewoond en hij vloekt nog steeds veel in het Engels. “Fucking bugs!” riep hij. En ik kreeg een idee. Neukende beestjes! Jaaaaa! Ik dacht aan neukende insecten en ik wist zeker dat er vast heel veel foto’s van te vinden zouden zijn. Maarten ging zoeken op internet en er waren heel veel… Toen hadden we ons thema. Het slaat eigenlijk verder nergens op, maar het is zoooo mooi, al die instinctmatig parende beestjes. De natuur in die details is zo prachtig. Ontroerend, zoals ik eerder al eens geschreven heb.

Vandaar bij elk stukje: neukende beestjes. Een andere reden is er niet.

Markt

Elke dinsdag en vrijdag is het markt in de stad. Als het even kan ga ik er heen. Niet alleen staat er een hele goede viskraam (met altijd de meest exotische, verse vissen) en groenteboeren met prachtige groente en fruit dat er 10x smakelijker uitziet dan in welke supermarkt dan ook, ik ga vooral voor de mensen. Op de één of andere manier zie je op de markt toch altijd mensen die je anders eigenlijk nooit op straat of in de winkel ziet. Of ze vallen daar minder op, dat kan ook. Die ene oude man die altijd op de fiets leunt bij de viskraam, met z’n bakje gebakken vis. Vrouwen, die mede door overgewicht een beetje moeilijk lopen, gehuld in kleding die 5 jaar geleden in de mode was. Gepensioneerde echtparen die gearmd langs de kramen lopen en met iedereen een praatje maken. En dan die leuke mannen die om allerlei ingewikkelde kruiden vragen, waarschijnlijk om een recept na te koken dat ze op TV van Jamie Oliver hebben gezien.

Op het uiterste hoekje van de markt staat de Vietnamees met z’n loempiaatjes en bapao’s. Al koop ik verder niks op de markt, zo’n loempiaatje neem ik bijna altijd. Vietnamese loempia-bakkers hebben m’n onvoorwaardelijke sympathie, ik weet niet waarom. Gewoon omdat ze wat maken van hun leven. Al is het maar loempiaatjes verkopen. En met zo’n loempiaatje slenter ik terug over de markt. Want mensen kijken is toch één van de leukste hobbies die er is.
En het kost niks.

Uitgelezen

“Je moet het echt lezen”, zei Joke, “echt, het geeft je zoveel verbazingwekkende inzichten”. Het was heus oprecht bedoeld, maar ik hoefde geen adviezen of leestips, ik wou gewoon maar even klagen en zeuren aan de telefoon zoals vroeger. Gewoon vriendinnen onder elkaar, roddelen, kletsen, klagen en zeuren over mannen, buren, kennissen en al die andere onzin. Gewoon omdat het leuk is. Maar in plaats van gewoon gezellig kletsen krijg je daar tegenwoordig een therapie en een stel boekentips bij. Dat is er zo een beetje sluipenderwijs ingekomen. Toen Ron net dood was had ik er geen erg in, maar gaandeweg viel het me op. Ze doen het allemaal, die vriendinnen van me, maar Joke is de ergste van het stel. Allemaal goedbedoelde adviezen en zo. Misschien omdat ze zelf verder ook niks meemaakt en schijnbaar volmaakt gelukkig is met die vent van d’r en die geweldige baan en leuke collega’s en fijne vrienden. Nou ja, het zal wel. Maar goed, toen ik dus in bieb voor de kast stond om een boek uit te zoeken moest ik er aan denken en heb ik het toch maar gepakt, “De Alchemist” van Paulo Coelho.

Het zei me helemaal niks, die schrijver niet en die titel niet, maar het was echt wereldberoemd en steengoed volgens Joke. Affijn, ik ben er voor gaan zitten. Zacht muziekje aangezet, leeslamp aan, grote pot thee op tafel en lezen maar. Nou… het viel me niet mee. Ik begreep wel dat ik allemaal niet te letterlijk moest nemen en voor symbolisch en overdrachtelijk moest lezen, maar het verhaal was nogal ongeloofwaardig allemaal. Een herdersjongen die verliefd is op een meisje uit een ander dorp en daar niks aan doet en dan op reis wordt gestuurd om een schat te zoeken… En dan gaat ‘t honderd pagina’s over woestijnen, kameelcaravanen en meer van die onzin om uiteindelijk bij kloosters en pyramides te komen. Ik was nog niet eens halverwege en dacht bij mezelf: “Waar gáát dit over?!” en: “Wat moet ik ermee?”.

Het deed me een beetje denken aan de meisjesboeken van vroeger. Joop ter Heul en die flauwekul. Allemaal van die verhalen waar verder niks in gebeurt maar met veel zogenaamd diepzinnige gesprekken en gedachten. Meisjesboeken zijn ook wel heel erg. Ofwel gaan ze over ponies en paarden, ofwel over vriendinnenclubjes en onzinnig rozige toekomstdromerij. In jongensboeken gebeurde tenminste nog wat. Mijn broer had de hele Bob-Evers-reeks in zijn kast… en Arendsoog. Die las ik heel wat liever dan Afke’s Tiental, Stijfkopje of, nog erger: De Olijke Tweeling.

Dat soort geneuzel deed je mij geen plezier mee. En toch kreeg ik elke verjaardag of Sinterklaas wel zo’n duf meisjesboek. Ik heb ze, toen ik op kamers ging wonen allemaal bij De Slegte gedumpt. Volgens mij heb ik er niet eens geld voor gevraagd. Weg met die rotzooi. Voor mij is Paulo Coelho hetzelfde, maar dan voor iets grotere meisjes. Ik heb het wel uitgelezen, overigens. Om Joke een plezier te doen. En nu weet ik tenminste waar al die vriendinnen het over hebben als ze met nog zo’n titel aankomen.

Vuilniszakken

Voor m’n verjaardag had ik een prachtige design vuilnisbak gekregen. Eentje met gaten waar je de vuilniszak in ziet zitten. Nu is die bak prachtig, maar doe je er zo’n orinaire grijze vuilniszak in dan lijkt het meteen niks meer. Mijn keuken is namelijk voornamelijk rood en die grijze zak is werkelijk geen gezicht. ’t Is maar een kleingheid, maar toch… En ik vroeg me toen af: waarom zijn er geen verschillende kleuren vuilniszak? Je hebt wel van die blauwe, maar die wil ik niet. Ik wil een rode vuilniszak, die past bij het rolgordijn en de keukenkastjes.

Dat schijnt dus niet te kunnen. Ik ben bij tien winkels geweest om er naar te vragen. “Waarom zijn vuilniszakken maar in één kleur?”
De wanhoop en verbazing op het gezicht van de verkoper op die vraag is eigenlijk schitterend. Het is misschien ook wel een idiote vraag, maar aan de andere kant: waarom ook eigenlijk niet? Waarom zijn vuilniszakken alleen maar grijs of blauw? Ik wil een rode zak! En ik ben dan zo’n trut die dat dan ook gaat uitleggen. Dat het niet in het interieur past en dat ik gewoon de keuze wil hebben. Ik ben consument, ik heb een vraag, moet er dan niet aanbod komen? Dat is toch kapitalisme?

Maar in alle winkels waar ik kwam keken ze me aan alsof ik knettergek was. Na een vruchteloze speurtocht naar rode vuilniszakken bedacht ik me later dat die vuilnisbak wellicht helemaal geen vuilnisbak was maar een wasmand. Hij staat dus nu in de badkamer, zonder zak, visueel te dissoneren met het badkamer interieur.

Springbalsemien

Vroeger hadden we het in de tuin. Het overwoekerde alles. Echt alles. Waar het ene jaar nog zorgvuldig gecultiveerde astilbes stonden was het volgende jaar helemaal overgenomen door de springbalsmientjes. Ik was er dol op als kind. Vooral als de zaaddoosjes rijp waren. Een klein tikje ertegen en huppakee daar patste het open en sprongen de zaadjes weg. Prachtig.

Vorig jaar zag ik ze staan in de berm van een landweggetje. Ik was fietsend op weg naar een vriendin om een kopje koffie te doen. Ik zag ze staan en moest stoppen. Gewoon omdat ik ze zo lang niet had gezien. Even weer kind zijn, even weer met je vinger tegen de zaaddoosjes tikken. Leuk. Toen ik daar op m’n hurken in de berm zat, zag ik 2 kleine lieveheersbeestjes op een blaadje. Ze waren aan het neuken. Het bewoog nauwelijks, maar toch sprong er spontaan een zaaddoosje van de springbalsemien.

Het was zo mooi. Ik heb de rest van de weg naar m’n vriendin een beetje gehuild. Van pure schoonheid. Toen ik weer thuiskwam moeten er zaadjes van de springbalsemien van mijn fiets in mijn tuin gekomen zijn. Dit jaar zag ik ze voor het eerst in m’n border waar ik normaal de fiets stal. Ik weet zeker dat het 1 van de zaadjes was die door de trilling van 2 neukende lieveheersbeestjes op m’n fiets waren gekomen. En ik heb er weer een traantje om gelaten.