Post

Met sommige dingen ben ik zo’n trut. Voor de rest van de wereld ben ik heel flink, heel slim en erg bijdehand, maar er zijn dingen waar ik heel dom in ben. Sommige zaken die ik niet wil, niet doe en niet kan. Dat wil zeggen, ik kan ze wel… als ik er voor ga zitten dan lukt het me allemaal wel, maar ik heb er gewoon geen zin in, ik wil het niet en ik ben er geestelijk allergisch voor. Het klamme zweet breekt me uit als ik er alleen al denk. Komt ook een beetje omdat Ron dat vroeger allemaal deed, ik had er geen omkijken naar.

Post is één van die dingen. Alle narigheid van de boze buitenwereld komt binnen via de brievenbus. Als ik weet wat het is, of het verwacht, dan heb ik er geen probleem mee, maar brieven van instanties en bedrijven die ik niet verwacht of waarvan ik niet weet wat het is, daar ben ik als de dood voor. Erger nog, want voor de dood ben ik een stuk minder bang. Die post verzamel ik in ongeopend in een grote doos en hoop dan dat er geen vervolg op komt. Dat komt dan uiteraard wel. Dan staat er weer eens een deurwaarder voor de deur.

En ik vind dat vreselijk genant van mezelf. Wat ik ook vreselijk vind is telefoon. Ik ben een ontzettende kwekdoos voor de telefoon met vriendinnen en familie; ik kan uren ouwehoeren, maar is het iets officieels, een bedrijf of instantie, dan durf ik helemaal niks meer. “Laat maar zitten”, denk ik dan. Als ik ooit nog een keer een nieuwe relatie wil, dan alleen al daarom. Het gekke is, op ‘t werk doe ik weinig anders dan correspondentie, archiveren, bellen en regelen. Maar voor mezelf? Wat een ramp…

Betrapt!

Ik heb lang geaarzeld of ik dit wel moet opschrijven, want Claudia leest dit ook, maar ze mag best weten waarom ik gisteravond nogal chagrijnig was. Ik zal het even vanuit mijn perspectief vertellen. Zoals al mijn stukjes zijn namen en plaatsen veranderd, maar het gebeurde is absoluut waar. Enfin, gisteravond was het sportschoolavond. We waren uitgehuppeld, we hadden lekker in de sauna gezeten, gedoucht en we zouden nog even wat drinken in de kantine. Ik had me al aangekleed, tas ingepakt en zat aan de bar te wachten op Claudia die wat langer werk had. Ik had mijn eerste wijntje al op en vroeg me af waar ze bleef. Het duurt wel vaker wat langer met haar want ze wil zich meestal nog wat optutten enzo. Dat is niks voor mij, ik heb sowieso nooit veel make-up op, maar Claudia is een beetje een tutje wat dat betreft. Maar het duurde nu wel heel lang. Ik ging dus even terug naar de kleedkamer om te kijken waar ze bleef.

In de kleedkamer was niemand en nietsvermoedend deed ik de deur naar de douches open. Ook daar leek in eerste instantie niemand te zijn. Maar uit één van de douchecabines klonk gekreun. Herkenbaar gekreun. Neukgekreun. En ik herkende Claudia’s stemgeluid. Ik voelde dat ik een kop als een boei kreeg, alsof ik mij zou moeten generen voor haar gedrag. Ik heb geen idee met wie ze bezig was, ik wil het niet weten ook. Ze hebben me niet gehoord of opgemerkt, geloof ik en ik ben stilletjes weer naar de kantine gegaan. Ik voelde me weer het het pubermeisje dat samen met een vriendin naar de disco gaat en alleen naar huis moet omdat de vriendin een vriendje aan de haak heeft geslagen. Een vreemde mengeling van verraad, jaloezie en in de steek gelaten.

Nou weet ik best dat Claudia het niet zo nauw neemt met monogame trouw. En ik vind seks om de seks ook helemaal niet erg en iedereen moet vooral doen wat hij of zij lekker vindt, maar toch vind ik het niet in orde. Als ze alleen was geweest dan doet ze maar wat ze wil, maar ze is met mij op stap. Het is dus eigenlijk puur egoïsme waarom ik het niet vind deugen, maar het is wel haar schuld. Ik voelde me heel raar en opgelaten toen ze uiteindelijk aangekleed, bevredigd en wel bij me kwam zitten. Seks van je beste beste vriendinnen is als seks van je ouders. Je weet wel dat het gebeurt, maar je wilt het niet horen of zien. Dat is raar.

Bladzijden

Op de logeerkamer stonden sinds de verhuizing nog steeds dozen vol met boeken, fotoalbums en allerlei archiefmappen en zooi. Ik zou er nog altijd kasten voor kopen en dat spul uitpakken. Een paar weken geleden had ik die kasten al gekocht, maar altijd te lui om in elkaar te zetten. Ik dacht, daar strik wel een vriend voor… Vrouw alleen, hopeloos en hulpeloos; er zijn altijd wel vrienden die het even voor me willen doen. Een schandelijke gedachte van me, maar ja… soms ben ik een echt nuffig wijfje. En inderdaad, ik heb Maarten ervoor weten te strikken. (Nog bedankt!)

Maar toen moesten die kasten worden ingepakt. Ook niet erg, maar je bent er snel een dag mee bezig. Het ging allemaal prima tot ik een oud fotoalbum pakte dat uit elkaar viel van ellende en het plotseling foto’s regende. Het was mijn eigen geboortealbum. Heel erg. Er zat niets anders op dan een nieuw album te kopen en de foto’s opnieuw in te plakken. Ik had de bladen van het album geteld en kocht een nieuw fotoalbum.

Gisteravond heb ik de hele avond de oude foto’s opnieuw ingeplakt. Het is eigenlijk best een leuk werkje. Allemaal oude herinneringen ophalen. Maar toen was ik bijna bij het eind van het nieuwe album en had ik nog een hele grote stapel foto’s over. Ik begreep er niks van. Ik had de bladzijden toch geteld? Ik pakte het oude album nog eens en telde de bladen… 36 stuks. Dat klopte. Ik telde de bladen van het nieuwe album. 20 stuks. Dat klopte niet! Nog een keer tellen… ‘t Bleef hetzelfde.

Ik keek op de verpakking van het Esveha album die ik gelukkig nog niet had weggegooid. “40 bladzijden” stond erop. Toen begreep ik waar ik fout zat. En ik vloekte heel hard. En toen moest ik lachen. Nog harder dan ik vloekte.

Benzine

Soms vergeet ik wel eens dat een auto niet vanzelf rijdt. Dat is natuurlijk een beetje idioot van me, want ik wéét het verder best, maar het boeit me niet, ik kan me er niet druk om maken. Dat gebeurt pas als er iets mis gaat. En er ging iets mis. Ik ging naar m’n broer, een ritje van ca. 50 kilometer. Ik was de stad nog niet uit of er ging een lampje op het dashboard branden. Maar ik ben dan zo praktisch ingesteld: zolang hij rijdt dan rij ik door, ik zie wel waar het schip strandt.

Het schip strandde op ongeveer 10 kilometer van m’n broer. En ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik belde Erik en vertelde hem waar ik ongeveer stond. Een half uurtje later was hij bij me. Hij probeerde te starten en zag onmiddellijk wat er aan de hand was. “Je staat zonder benzine, domme muts!”
Hij had gelijk. Heel dom van me. Gelukkig is Erik zo’n praktisch ingestelde vent, altijd een jerrycan benzine achterin –ik verdenk hem ervan dat hij ook altijd een overlevingspakket en lichtpijlen en zomeer bij zich heeft- en ik kon even later achter hem aan rijden naar zijn huis.

Verder hebben we een vreselijk gezellige avond gehad, met veel drank, foto’s kijken van hun vakantie, babbelen en roddelen. Ik ben blijven slapen en pas laat ’s middags weer naar huis getuft. Ik was halverwege en de auto sputterde. Ik heb de wagen snel aan de kant gezet, pakte m’n mobiele telefoon en belde m’n broer. “Eh Erik… ik ben vergeten te tanken…”

Parkeerkaartje

Zoals bijna overal in Nederland kun je hier in de stad bijna nergens vrij parkeren. In het centrum moet je naar zo’n automaat en dan een kaartje kopen en die achter je voorruit leggen. En ze zijn hier vreselijk streng met controle. Ik heb al regelmatig een parkeerboete gehad. Dat is één van de redenen waarom ik bijna nooit met de auto naar de stad ga. Doe ik dat wel dan ga ik bij voorkeur naar de parkeergarage, maar als ik aan de andere kant van de stad moet zijn dan kost dat meer tijd dan de boodschap die ik moet doen, dus dan gaat dat niet.

Toen ik laatst weer eens parkeerde in zo’n zone met automaat-kaartjes was de dichtstbijzijnde automaat kapot en de volgende stond honderd meter verderop. Het gevolg was ook dat het nogal druk bij die automaat was. Ben je de auto uit, sta je nog in de file. Maar goed, ik ben wel geduldig. Helaas zijn de parkeerwachten hier dat niet en ik zag dat parkeerbeheer al bezig was in de buurt. Toen ik eindelijk aan de beurt was en mijn kaartje had zag ik ze al bij mijn autootje staan. “NEEEE” dacht ik… En ik schreeuwde het volgens mij ook.

Met het wisselgeld en het kaartje in de hand holde ik naar m’n auto. “Ho wacht, ik heb een kaartje hoor!” riep ik en zwaaide ermee door de lucht. Maar in m’n hand zat nog een Euro van het wisselgeld en door mijn zwaaien wierp ik die recht in het gezicht van de parkeerwacht. Als je erop mikt dan gooi je mis, maar per ongeluk lukt het altijd. Wonderlijk.

Film

Soms zijn er van die dagen, dan kijk je in de TV gids en dan zie je alweer dezelfde programma’s staan, kun je alweer geen keuze maken en heb je geen zin in wat de omroepen je willen voorschotelen. Dan is er een uitkomst, te weten: de videotheek. Gewoon even een paar filmpjes huren om je avond te vullen. Gezellig op de bank, kaarsje aan, wijntje en knabbeltje erbij, filmpje kijken en nergens aan denken. Alleen of in gezelschap, dat doet er verder niet toe. Er is genoeg keuze in de videotheek, ook titels waar je nog nooit van gehoord hebt. Het is best even leuk neuzen altijd. Nou, ik had uiteindelijk een tweetal filmpjes gevonden en meegenomen.

Ik begon met The Dangerous Lives of Altar Boys. Ik had er nooit van gehoord, maar Jodie Foster speelt er in, dus dan is het vast goed. Inderdaad was het een aardige film. Niet super, maar het verhaal was best aardig en het er werd goed in geacteerd. De tweede die ik had uitgekozen was Mission Impossible II. Deel 1 had ik wel eens gezien, maar deel 2 nog nooit. Niet dat ik deel 1 zo briljant vond, maar het was wel aardig amusement en ik wilde ook niet al te veel zware kost of zogenaamd “verantwoorde” films. ‘t Moet wel leuk blijven!

Blijkbaar was er iets misgegaan bij het verpakken van de DVD’s in de videotheek, want toen ik het schijfje afspeelde was het iets heel anders. Nou ja… ik kon het foutje ook wel weer begrijpen. De titel leek er wel veel op. En ik heb me er ook best mee vermaakt, eigenlijk.

Koffie & tabak

Elke dag moet ik beginnen met koffie. Veel koffie. Ik word chagerijnig als ik het niet krijg en ik krijg hoofdpijn als ik het niet drink. Koffie moet. Het is, samen met een sigaretje, mijn belangrijkste drug. Ik drink mijn koffie met een wolkje melk. Dat vind ik het lekkerste. Gisterochtend was de koffiemelk op. Dat is normaal niet zo erg, maar de gewone melk was óók op, en dan heb ik wel een probleem.

Koffie zonder melk is gewoon niet hetzelfde. Ik drink het wel zwart, want het gaat primair om de caffeïne, maar de smaak is zo belangrijk. Het eerste wat ik dus gisteren deed was naar de supermarkt gaan om melk en koffiemelk te halen, terwijl het koffiezet-apparaat pruttelde. Ik snelde door de winkel stond bij de kassa… Portemonnee vergeten! Godver-de-godver…
“Och jeetje, portemonnee vergeten”, zei ik tegen de caissière, “laat je het even achter? Ik ben zo terug…”
Het meiske knikte lief.
Ik rende terug naar huis, liep een huis binnen dat al geurde van de verse koffie, pakte mijn portemonnee uit de la en ging terug naar de super.
Met een rood hoofd kwam ik terug bij de kassa, maar mijn caissière was al vervangen… Ik vroeg nog: “staat er nog koffiemelk en melk van mij?”, maar het bleek al weg te zijn… Een nieuwe ronde langs de schappen dan maar.
Melk, koffiemelk…
Enfin, eindelijk terug thuis, koffie ingeschonken met koffiemelk en rustig worden… Sigaretje erbij… Ik pakte mijn pakje peuken van de tafel… Leeg!

Zo’n dag was het dus gisteren.

Nieuwe jas

Bij één van m’n favoriete kledingwinkels, een klein boetiekje in het centrum, is het weer eens uitverkoop. Ik hou helemaal niet zo van winkelen om het winkelen, het liefst ga ik alleen en dan slechts als ik wat nodig heb. Maar als ik hoor dat mijn favoriete winkeltje uitverkoop houdt én ik heb wat nodig, dan ga ik wel even kijken. Het is niet dat zij zulke dure of exclusieve merken verkopen, maar wel altijd aparte dingen die je nergens anders ziet. Welnu, ik vond het wel weer tijd voor een nieuwe jas. En verdomd, die hadden ze… Nog eentje die mij stond ook, niet te duur en ook nog leuk was.

Gistermiddag gekocht, en meteen na thuiskomst aangetrokken en mezelf bewonderd in de spiegel. Dat is de lakmoesproef: als ik ‘m thuis nog steeds mooi vind dan knip ik de etiketjes er af en is het echt definitief van mij. Op zulke momenten vind ik het altijd vervelend dat ik alleen woon en mijn nieuwe aanwinsten met niemand kan delen. Dus ik belde Janneke of ze thuis was en of ik even langs kon komen. Dat kon, dus ik op de fiets naar m’n oude buurvrouw.

Eenmaal bij haar stond ik natuurlijk meteen m’n nieuwe jas te showen met uitstrekte armen…
“Mooi”, zei ze, “maar je moet dat etiket er wel afhalen”.
Onder de mouw van de jas bungelde nog een enorm etiket met kortingssticker.

Wijn

Elke avond drink ik een glaasje wijn. Nou ja, glaasje… meestal gewoon een fles. Daar voel ik me lekker bij en het is gezond. Rode wijn zit immers vol met anti-oxidanten en vitaminen. En alcohol… en da’s mooi meegenomen. Mijn standaard boodschappenbriefje begint dan ook met “Wijn”.
Wat ik verder ook moet, dat is een zekerheidje. Maar zo heel af en toe komt het voor dat ’s avonds de voorraad op is en mijn dorst nog niet verdwenen. Dan heb ik een probleem. Maarrr… ook daar heb ik een oplossing voor. Ik bel een vriend van me, die is taxichauffeur. Niet om me naar een avondwinkel te rijden, maar om hem een fles te laten brengen. Hij gaat dan langs de avondwinkel en brengt me een fles zonder extra kosten. Dat is natuurlijk erg lief van hem.

Laatst was het weer eens zover dat ik geen fles meer in huis had. Ik belde Frans en een half uurtje later belde hij aan met een fles rode wijn. Mijn redder in de nood. Maar deze keer had ik een extra probleem, ik had geen geld in de portemonnee. Dat was me nog nooit gebeurd.
“Eh… sorry Frans… maar ik heb geen geld in huis”
- “Oh… lullig…”
“Tja… nou… zal ik je maar even pijpen dan?”
Het floepte eruit voor ik er erg in had. Ik zei het uiteraard als geintje maar hij kreeg een kop als een boei. En toen kreeg ik dat ook. Stiekem had hij dus blijkbaar altijd wel gewild… of in ieder geval was het voorstel eventjes serieus in overweging genomen.

Het werd een korte en heel pijnlijke stilte in de deuropening. Gelukkig ging juist op dat moment m’n telefoon. Saved by the bell.
“Nee joh… geintje eh… kom morgen even langs, dan heb ik het wel”.

Nieuwe tieten

Ze wonen hier tegenover. Leuk stel hoor, hij is een beetje het type sukkel zonder al te veel ambitie en zij het type dom blondje met veel pretentie, maar dat is allemaal maar van de buitenkant. Ze wonen hier ook niet zo heel lang, half jaartje of zo. Ik weet niet eens hoe ze heten. Maar het is allemaal netjes, keurig verzorgd, ze hebben de hele voortuin aangepakt toen ze hier kwamen en zelfs helemaal zelf de buitenboel geschilderd. Een beetje raar voor een huurhuis, maar dat moeten ze ook helemaal zelf weten. Ik schat zo eind twintig allebei en het zou me niets verbazen als ze beiden voor het eerst samenwonen. Ze doen allerlei dingen en gedragen zich precies zo als Ron ik vroeger toen we net samenwoonden. Vóór elven gaat bij hun het licht in de woonkamer al uit en gaat het naar de slaapkamer en er zal heus niet onmiddellijk worden geslapen.

Dat klinkt allemaal een beetje jaloers, maar het is meer weemoed en herinnering. Zo was het immers bij ons vroeger ook. Eergisteren stond ik weer eens nutteloos uit het raam te staren toe zij thuiskwam en er viel me iets op aan haar. Het was me niet helemaal onmiddellijk duidelijk wat er precies anders was. Ik bedacht me dat toen ik later in de keuken m’n potje stond te koken: “Ze heeft nieuwe tieten!”

Ik nam me voor om er op te gaan letten en gisteren toen ze weer uit haar kleine witte autootje stapte wist ik het zeker. Dat mens had zich gewoon plastic tieten laten aanmeten. Wat een armoeiig gezicht. Zou dat van die vent van haar hebben gemoeten? Was hij nu al uitgekeken op haar en moest ze van hem in haar lijf laten snijden omdat meneer anders geen harde piemel meer van haar kreeg? Dat is toch wel de allerergste en meest sneue reden om je te laten opereren. Sowieso is elke cosmetische chirurgie die niet echt nodig is grote flauwekul, maar bij zo’n jonge meid en dan vanwege een vent die na een half jaar samenwonen met haar is uitgeneukt is het dieptriest. En of het nu komt van de bladen en de teevee of pornovideo’s waarin alle vrouwen tot ver na hun dertigste nog jonge-meisjes-borstjes hebben, jezelf spiegelen aan ideaalbeelden in de mode is het domste dat je kunt doen. De mode verandert altijd.

Ik heb me er gisteren de hele dag druk over gemaakt. Op het laatst was ik gewoon kwaad en had me eigenlijk voorgenomen om haar aan te spreken en er wat van te zeggen, ook al ken ik haar verder helemaal niet. ’t Is maar goed dat ik het niet heb gedaan, want vanmiddag kwam haar vent thuis en haalde een groot pakket uit de kofferbak van z’n auto.

“Prénatal” stond er op de doos.