Shepherd’s Pie

Een van de gerechten waar ik vrienden altijd een plezier mee doe als ze komen eten is Shepherd’s Pie. Ron vond het vroeger ook altijd heerlijk. Vanavond komen Joke en Harry eten en ik ga het maar weer eens maken. Ik heb het recept nooit verklapt, maar zo bijzonder is het eigenlijk helemaal niet. Het basisrecept is wel op internet te vinden, maar ik doe altijd wat extra’s.

Het begint met lamsgehakt. Dat hoeft het niet te zijn, maar het is wel traditioneel en heel erg lekker. Je kan ook wel rundergehakt gebruiken, maar dat is toch minder, vind ik. Per persoon 75 tot 100 gram, da’s wel voldoende. Verder winterpeen, selderij stengels, ui, eventueel champignons en aardappelpuree. Je begint met alle groenten te snijden, de aardappels voor de puree het eerst want dat moet klaar zijn als je de schaal maakt. Alles in blokjes, niet te klein, niet te groot snijden. Dan kun je aan de slag in een grote pan verwarm je olijfolie en boter tot de boter bruinig wordt en dan bak je jet gehakt. Niet helemaal rul, er mogen best grotere brokken inzitten. Als het gehakt bijna gaar is gaan de groenten erbij met een gehakte teen knoflook, peper, zout en een laurierblad. Aanbakken en tien minuten sudderen tot ze beetgaar zijn. Dan gaat er een klein blikje tomatenpuree bij en een glas rode wijn. Rustig laten inkoken en dan gaat er nog 1 a 2 dl. jus (dat mag uit een pakje of van zo’n blokje) bij. Nog even een beetje inkoken en dan verse peterselie er in. Dan ben je al bijna klaar.

Uit de pan in een ovenschaal doen, zo eentje waar je ook lasagne in maakt en het geheel afdekken met aardappelpuree. Daar heb je veel van nodig. Het spreidt wat moeilijk uit maar daar is een trucje voor. Met een spatel aan de randen van de schal beginnen, rondom en dan hou je in het midden nog maar een klein stukje over dat je dan makkelijk kan afdekken.

Zo’n schaal kun je eigenlijk al een dag van te voren maken, maar het hoeft niet. Je schuift de schaal in de oven (een combinatie-grilloven is ideaal) en zorgt dat er een mooie korst op komt. En dan is het klaar en kun je opscheppen. Een frisse simpele salade met een simpele vinaigrette erbij en je hebt hele tevreden gasten.

Zondagmiddag

Ik heb de halve middag in bed gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar omdat het lekker was. Lekker, warm, gezellig. TV aan, koffie en broodje en aspirines. Dat laatste was wel nodig want ik had nogal een kater. Claudia, die eerder in de week nogal boos op me was omdat ik haar slippertje “wereldkundig” had gemaakt, kwam gisteravond bij langs en we besloten om een uur of tien nog even een borrel te halen in de stad. Dat liep een beetje uit. Zeg maar gerust dat het gierend uit de klauwen liep. Maar het was dan ook erg gezellig.

Het gekke was, het ging ons helemaal niet om het drinken, maar ongemerkt ging er blijkbaar toch heel alcohol naar binnen. En het ging onstellend lang door. Normaal heb ik het na een paar uur wel gezien in een kroeg en wil ik gewoon weer naar huis, maar we kwamen allemaal oude bekenden en leuke en wonderlijke mensen tegen. Ik heb uren met iemand gepraat die net een paar weken terug was van een fietstocht rond de wereld. Zomaar. Om niks. Niet om geld in te zamelen of voor een goed doel of publiciteit. Hij was een paar geleden begonnen aan een fietsvakantie naar Griekenland, hij zag het bordje Istanboel en besloot verder te gaan. En die vakantie duurde dus bijna 4 jaar.
Hij had hele mooie verhalen en bij elk verhaal was er iemand anders in ons gezelschap die ook weer een verhaal had. En zo ging het maar door…

Maar nu ben ik dus een beetje moe.

Wintersport

Joke belde me gisteravond. Dat is niet zo ongebruikelijk, we bellen een paar keer per week om te kletsen, maar ze kwam gisteren met een wel ongebruikelijk voorstel. Zomaar midden in ons geroddel kwam ze met de vraag of ik zin had om met hun mee te gaan op de wintersport.
“Wintersport? Ik?”
- “Ja, wij hebben een chalet geboekt voor zes personen, ruimte zat”
“Ik kan helemaal niet skiën!”
- “Dat hoeft toch ook helemaal niet? Als je niet wil skiën dan ski je niet”
“Wanneer dan? Ik bedoel ik zal dan wel vrij moeten nemen enzo…”
Dat is een beetje een onzin-argument want ik heb geen vast contract, ik ben vrijwilliger met een onkostenvergoeding en maak nota bene zelf de werk-roosters, maar goed, je moet soms ook een beetje gewichtig doen.
- “Tweede week van Januari, Zondag de 6^e weg, Maandag de 14^e weer terug.”
“En waar dan? Ik bedoel maar zo, toch niet zo’n Oostenrijks holadihee-skihut-jongerendorp met disco’s en gedoe? Dat is niks voor mij hoor!”
- “Welnee, we gaan naar Seelisberg, Zwitserland. Heel mooi.”

Nou het overviel me allemaal nogal. Ik ben dol op de bergen en de alpen maar dan toch vooral in de zomer. Al die sneeuwtroep hoeft niet van me.
- “Het gaat ook niet om skiën, het gaat om vakantie. Een weekje ertussen uit, lekker uit eten, beetje zuipen, gezelligheid enzovoorts”, zei Joke.
“Oh, ok… enne… wie gaan er nog meer mee allemaal?”
Ik vermoedde een addertje onder het gras, een zoveelste koppel-poging van mijn lieve maar bemoeizuchtige vriendin.

- “Gerard en Willemijn.”
“Oh ja. Daar zijn jij en Harry nog al dik mee de laatste tijd hè?”
- “Nou ja… ’t Zijn goede vrienden, daar kun je best mee op reis.
“En verder niemand? Dan ben ik nogal een vijfde wiel aan de wagen…”
- “Nog niet, maar als jij mee gaat dan is er nog 1 plek over. Als jij iemand weet die ook wel trek heeft in een weekje Zwisterland en die wel bij ons past…Het zou wel schelen in de kosten enzo…”

Ik moet er nog even nadenken. Ik vind het heel lief dat ze aan me gedacht heeft, maar ik weet het zo net nog niet. En zeker niet met twee stellen. Dan wil ik een goede vriend of vriendin mee, zodat ik niet aldoor het buitenbeentje ben. Ik heb nog geen “ja” gezegd, maar het lijkt me eigenlijk wel heel leuk.

Betrapt!

Ik heb lang geaarzeld of ik dit wel moet opschrijven, want Claudia leest dit ook, maar ze mag best weten waarom ik gisteravond nogal chagrijnig was. Ik zal het even vanuit mijn perspectief vertellen. Zoals al mijn stukjes zijn namen en plaatsen veranderd, maar het gebeurde is absoluut waar. Enfin, gisteravond was het sportschoolavond. We waren uitgehuppeld, we hadden lekker in de sauna gezeten, gedoucht en we zouden nog even wat drinken in de kantine. Ik had me al aangekleed, tas ingepakt en zat aan de bar te wachten op Claudia die wat langer werk had. Ik had mijn eerste wijntje al op en vroeg me af waar ze bleef. Het duurt wel vaker wat langer met haar want ze wil zich meestal nog wat optutten enzo. Dat is niks voor mij, ik heb sowieso nooit veel make-up op, maar Claudia is een beetje een tutje wat dat betreft. Maar het duurde nu wel heel lang. Ik ging dus even terug naar de kleedkamer om te kijken waar ze bleef.

In de kleedkamer was niemand en nietsvermoedend deed ik de deur naar de douches open. Ook daar leek in eerste instantie niemand te zijn. Maar uit één van de douchecabines klonk gekreun. Herkenbaar gekreun. Neukgekreun. En ik herkende Claudia’s stemgeluid. Ik voelde dat ik een kop als een boei kreeg, alsof ik mij zou moeten generen voor haar gedrag. Ik heb geen idee met wie ze bezig was, ik wil het niet weten ook. Ze hebben me niet gehoord of opgemerkt, geloof ik en ik ben stilletjes weer naar de kantine gegaan. Ik voelde me weer het het pubermeisje dat samen met een vriendin naar de disco gaat en alleen naar huis moet omdat de vriendin een vriendje aan de haak heeft geslagen. Een vreemde mengeling van verraad, jaloezie en in de steek gelaten.

Nou weet ik best dat Claudia het niet zo nauw neemt met monogame trouw. En ik vind seks om de seks ook helemaal niet erg en iedereen moet vooral doen wat hij of zij lekker vindt, maar toch vind ik het niet in orde. Als ze alleen was geweest dan doet ze maar wat ze wil, maar ze is met mij op stap. Het is dus eigenlijk puur egoïsme waarom ik het niet vind deugen, maar het is wel haar schuld. Ik voelde me heel raar en opgelaten toen ze uiteindelijk aangekleed, bevredigd en wel bij me kwam zitten. Seks van je beste beste vriendinnen is als seks van je ouders. Je weet wel dat het gebeurt, maar je wilt het niet horen of zien. Dat is raar.

Beltonen

Gisteren heb ik zo ontzettend gelachen nadat ik me zo ontzettend had geërgerd. Het is een pracht verhaal. Na het werk zouden we gaan borrelen. Dat doen we wel vaker maar nu was het in het kader van halloween. Ik heb verder niks met dat semi-katholieke, uit Amerika overgewaaide middenstandsfeestje maar voor een borrel ben ik altijd wel te porren, dus ik ging gezellig mee naar de kroeg. Elke aanleiding is dan van secundair belang.

Het was heel leuk met de collega’s en er werden prachtige verhalen verteld onderling over allerlei onzinnige voorvallen met klanten en zo meer. Op een gegeven moment kwam de vriend van Mirjam ook bij ons. Ik vind partners bij een werk-gerelateerd feestje nooit zo’n succes, maar ik wil er ook niks van zeggen verder. Hij heette Werner en is een vreselijke yup. Strak in het pak en vreselijk arrogant (althans zo scheen het mij toe, in eerste instantie). Bovendien had hij zo’n hypermoderne telefoon/palm-top geval waar hij om de haverklap iets mee moest, en waarop hij tot vervelens toe werd gebeld. Dat is op zich nog wel te begrijpen, maar voor elk contact heeft hij ook een aparte beltoon. Achter elkaar kwamen de meest walgelijke riedeltjes uit z’n jaszak. En ik ergerde me kapot aan hem en zijn speelgoedje. En aan Mirjam dat ze hem ook had uitgenodigd.

Maar alles veranderde in één klap. We waren midden in een gesprek over ex-relaties en moeilijkheden, omgangsregelingen met kinderen en vage afspraken toen Werner’s jaszak weer afging, met de Toccata en Fuga in D, van J.S. Bach.
“O jee…” zei hij, “da’s ook toevallig… mijn ex!”
Op dat moment had ik het niet meer. Ik gilde het uit van ‘t lachen. Dat archetypische horror orgel-geluidje als beltoon voor je ex! Hoe verzin je het!
“Och”, zei hij, “da’s nog niks… dit is het geluidje voor m’n ex-schoonmoeder…”, en hij liet het horen.
En toen vond ik het opeens geen oetlul meer en snapte ik precies wat Mirjam in hem zag.

Fanmail

Na een maandje webloggen kreeg ik m’n eerste fanmail! Joepie! Ik had al wel begrepen dat ik elke dag een vaste schare bezoekers had, maar mail naar aanleiding van het “webblok” had ik nog niet gehad. Ik ga het niet publiceren want het is privé maar ik was wel blij met de aanmoediging en de opbouwende kritiek. Er stond ook een vraag in die voor iedereen wel interessant is. Die luidt: “waarom heb je bij elk stukje een plaatje van parende insecten?” De vraag is makkelijk, het antwoord moeilijk. Het is eigenlijk heel toevallig zo ontstaan.

Toen mij de vraag werd gesteld waarom ik niet ging webloggen en alles een beetje werd bedacht kwam de vraag al snel op hoe het eruit moest komen te zien, grafisch enzo. Ik weet er verder niet zoveel van, maar ik vond dat het zo simpel en strak mogelijk moest en in 1 consequente stijl. Plaatjes hadden van mij niet echt gehoeven, maar ik werd overtuigd dat plaatjes toch wel leuk zouden zijn. Als eerste hadden we (Maarten, de weblogbeheerder en ik) bedacht dat we een vriendin die kunstenares is zouden vragen om dagelijks een tekeningetje te maken, maar die wilde de verplichting niet aan. Toen moesten we iets anders verzinnen. Het was zomer toen we onder het genot van een wijntje buiten op het terras zaten te praten over ditjes en datjes, en dit weblog en op een gegeven moment werd Maarten geprikt door een mug.

Nu heeft hij een aantal jaar in Ierland gewoond en hij vloekt nog steeds veel in het Engels. “Fucking bugs!” riep hij. En ik kreeg een idee. Neukende beestjes! Jaaaaa! Ik dacht aan neukende insecten en ik wist zeker dat er vast heel veel foto’s van te vinden zouden zijn. Maarten ging zoeken op internet en er waren heel veel… Toen hadden we ons thema. Het slaat eigenlijk verder nergens op, maar het is zoooo mooi, al die instinctmatig parende beestjes. De natuur in die details is zo prachtig. Ontroerend, zoals ik eerder al eens geschreven heb.

Vandaar bij elk stukje: neukende beestjes. Een andere reden is er niet.

Skybox

Ze stonden om half twaalf al op de stoep. Ik was amper wakker. “Waarom zo vroeg? Het begint toch pas om half 3?”
“Ja, maar we gaan eerst lunchen…”
“Lunchen? Ontbijten zul je bedoelen!”
Affijn, ik met Joke en Harry mee naar het stadion. Het werd een aparte ervaring. Nadat we de auto hadden geparkeerd liepen we naar het plein voor het stadion. Het was nog rustig.

In de skybox van de supermarktketen waren al een aantal van Harry’s collega’s en de tafel stond gedekt. Bijna alle mannen waren in pak en de vrouwen waren ook allemaal vrij netjes aangekleed en opgemaakt. Ik voelde me meteen al hopeloos underdressed. Joke had me best mogen vertellen dat het zo’n luxueuze bedoening was.

Een kwartiertje nadat we binnen waren en alle gasten blijkbaar waren gearriveerd, gingen we aan tafel. Het gezelschap van ongeveer 25 mensen deed zich te goed aan de mosterdsoep met zalm, ovenverse broodjes met licht gezouten boter, gevolgd door een salade met gerookte kip, vele soorten brood met allerlei beleg en sateh, het kon niet op. Toen we uitgegeten waren bleek het stadion ongemerkt al volgestroomd te zijn, en er schalde muziek, maar op het veld gebeurde weinig. Pas toen de stadionspeaker begon te spreken gingen de mannen naar de tribune.

“Gaan wij niet?” vroeg ik Joke.
“Jij wil echt voetbal kijken?”
“Eh ja… daarvoor zijn we toch hier?”
Met zichtbare tegenzin ging Joke naast me zitten op de tribune. In de rust ging iedereen weer naar binnen om iets te drinken. Meteen weer allerlei hapjes erbij. Bitterballen, kipdingetjes met sausjes en andere zooi.

De tweede helft begon en ik wilde weer naar de tribune maar Joke had geen zin. We hebben toen maar binnen gezeten en wijntjes naar binnen gegoten tot de wedstrijd klaar was. “We” hadden blijkbaar verloren, maar dat kon je aan de heren helemaal niet merken want met lachende gezichten werd er weer geborreld met allerlei hapjes. En maar netwerken. Het was een wonderlijke middag om mee te maken. Nu snap ik eindelijk wat die boodschappen zo duur maakt.

Voetballen

Joke belde vandaag.

“Ga je mee naar het voetballen?”
- “Ik? Naar het voetballen? Doe normaal!”
“Ja, is leuk. Harry heeft kaarten van z’n bedrijf, we gaan met een groepje van zijn werk en er zijn wat kaartjes over. Gezellig joh!”
- “Een beetje nat laten regenen op de tribune? Dank je feestelijk”
“Welnee, we zitten superdeluxe, in een skybox enzo. Drankje, hapje”
- “O… nou…”
“Ja, is hartstikke leuk, beetje babbelen, borrelen, je hoeft je van dat hele voetbal niks aan te trekken, als je dat niet wilt.”
- “Mmm… “
“Ach, kom je er ook eens uit enzo, andere omgeving, nieuwe mensen”
- “O, het zielige vriendinnetje moet op sleeptouw…”
“Doe niet zo raar, natuurlijk niet. Als je niet zielig was geweest had ik je ook gevraagd”
- “O, dus je vindt me zielig”
“Nee, zo bedoel ik het niet, trut… maar als je niet wilt ook, goed hoor”
- “Geintje… niet zo boos worden, maar eh… ik ken je een beetje…”
“Ja, nou… heb ik eens een keer een leuk uitje, krijg ik dit.”
- “Nou ja, sorry”
“Ik vraag je alleen maar omdat ik gewoon een bekende erbij wil hebben. Harry staat toch met z’n collega’s te babbelen en met al die zakenlui heb ik ook geen tekst.”
- “Ah, zeg dat dan! Dan ga ik wel met jullie mee hoor. Ik wil je best gezelschap houden. Geen probleem. En gratis drank is altijd goed”.

Dus ik ga komend weekend naar het voetballen. Nou, het zal mij benieuwen allemaal. We zullen zien hoe het balletje rolt.

Date

Vrijdagavond ging ik weer eens met Klauwtje mee naar de sportschool. Een half uurtje steppen en daarna een uur in het bubbelbad. Heerlijk. In de kantine even samen een fris wit wijntje en een sigaretje en we zouden net weer weggaan toen we een wijntje kregen aangeboden van een man aan de bar. Leuke vent wel. Hij bleek Mark te heten. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: of we nog even meewilden naar de Minstreel, een café in de stad waar regelmatig blues/folk-achtige bandjes spelen. Er kwam vanavond een aardig bandje volgens hem.
Van mij hoefde het niet, maar Claudia leek het wel leuk. Om geen spelbreker te zijn ben ik maar meegegaan. En ook een beetje om haar in de gaten te houden, want ze heeft een hele lieve vriend en ze is al eens eerder vreemdgegaan met alle sores van dien.

Eenmaal in de kroeg bleek het Mark helemaal niet om Claudia te doen, maar om mij. Een aparte ervaring, want Claudia is veel sportiever, slanker en mooier (vind ik) en ze trekt altijd meer aandacht van het manvolk, maar ik was er wel van gecharmeerd. Aandacht van een leuke man is altijd wel geinig. Zelfs zijn handtastelijkheidjes, waar ik normaal eigenlijk niks van moet hebben, vond ik op dat moment helemaal niet zo erg.
“Ik vind je leuk”, zei hij toen we weggingen, “zullen we eens afspreken?”
Tot mijn eigen verbazing zei ik: “Is goed, bel me maar”, en ik gaf ‘m m’n telefoonnummer.

Hij belde me meteen de volgende dag. Ik heb een date.

Televisie

Sinds ik alleen ben heb ik allerlei slechte eigenschappen ontwikkeld. Ik laat m’n bed onopgemaakt, maak de wc nog maar 1x per week schoon in plaats van dagelijks (dat scheelt wel een vermogen aan dikke bleek overigens) en laat de afwas rustig een paar dagen staan. Als je niet meer voor ander hoeft te zorgen en de dingen storen je zelf niet, waarom zou je jezelf dan vermoeien met die dingen? Het is er een beetje ingeslopen, niet van de ene op de ander dag, maar zo langzamerhand ga andere patronen ontwikkelen.

Een andere slechte eigenschap die ik heb ontwikkeld is schelden op de televisie. Dat deed ik vroeger nooit. Ik liet de beelden en teksten allemaal een beetje over me heen komen en dacht er het mijne van. Tegenwoordig zeg ik gewoon hardop wat me wel of niet of bevalt, scheld ik op politici die liegen en praat ik terug tegen presentatoren. Alsof ze me kunnen horen. Ik betrapte me er laatst op dat ik het doe bij drama-series en films. Niet te weinig zelfs.
“Hou eens op trut, als je hem niet meer moet sodemieter dan op”
“Doe eens normaal, maak er niet zo’n drama van”
“Nou schiet dan, klootzak!”
“Tjonge, wat een domme doos, ga een potje vingeren ofzo”
En zo kan ik een hele film van commentaar voorzien. Laatst was Joke op bezoek en we keken samen TV. En die zei plotseling iets wat ik me nog nooit had gerealiseerd.
“Jeetje, je doet precies hezelfde als Ron altijd deed”
En verdomd, ze had gelijk. Vroeger toen we samen TV keken was hij altijd degene met dergelijk commentaar. Nu ik doe ik het zelf.
Omdat ik hem mis.