Zopf

Laatst had ik een ansichtkaartje uit Mittenwald, van mijn broer en schoonzusje in de brievenbus. Ze waren op vakantie in Beieren. Hij wilde er weer eens kijken, zoals vroeger, toen we als gezinnetje daar naar toe gingen. Ik kan ’t me nog zo voor de geest halen, de lange ritten over de autobahn op de achterbank in die bruine Opel Senator, en terwijl papa stuurde deelde mama constant snoep en fruit en pakjes drinken uit de koeltas. En dan Cindy & Bert, Rex Gildo en allerlei andere schlagers uit de radio.

Dat ene kaartje deed me weer terugverlangen naar toen, naar de vakanties op de boerderij van Stanglmaier. Ik moest ook denken aan Zopf, het typische brood voor de zondag, als de bakkerij dicht was en de boerin op zaterdag een speciaal zondagsbrood met rozijnen bakte. Het is een soort brioche, en Frau Stanglmaier bestreek het altijd met glazuur. Ik ben niet zo’n held met bakken, en zelf brood bakken vind ik eigenlijk al helemaal niks, maar toch heb ik het recept opgezocht en ik heb het afgelopen weekend geprobeerd. Het is heel makkelijk eigenlijk. Er zit alleen behoorlijk wat tijd in.

1 blokje of 2 zakjes gist (24 g)
1 eetlepel suiker
5 eetlepels (warme) melk
500 g meel
80 g boter
100 g suiker
¼ liter melk
snufje zout
100 g rozijnen
1 ei
glazuur.

De gist in ongeveer 5 eetlepels warme melk oplossen en een eetlepel suiker toevoegen. Meel in een grote schaal, kuiltje erin en de melk met opgeloste gist en suiker er in doen. Beetje toedekken met meel, vochtige theedoek erover en rustig een half uurtje laten staan. Da’s om de gist wakker te laten worden en aan het werk te zetten. Dan de rest van de melk, boter in stukjes, suiker, zout, rozijnen en ei erbij, en dan kneden maar. Is het een soepel brooddeeg geworden, weer afdekken en weer half uurtje laten rijzen. Dan nogmaals kneden en in een 3 of 4 lange strengen maken. Die deegstrengen vlechten tot een brood (vandaar “zopf” ) en op een ingevet bakblik leggen. Nogmaals doek erover en nog 20 minuten laten rijzen. Valk voor het bakken met eigeel bestrijken. Dan in een voorverwarmde oven op 180 tot 200 graden in ca. 30-40 minuten bakken. Na het afkoelen met glazuur bestrijken.

Heerlijk, met alleen een laag boter. Het liefst de zelfgekarnde boter van Frau Stanglmaier, maar ik moet het helaas ook gewoon doen met boter van de supermarkt. Maar ik was erg trots op mezelf dat ik zomaar in één keer helemaal goed deed.

Televisie

Sinds ik alleen ben heb ik allerlei slechte eigenschappen ontwikkeld. Ik laat m’n bed onopgemaakt, maak de wc nog maar 1x per week schoon in plaats van dagelijks (dat scheelt wel een vermogen aan dikke bleek overigens) en laat de afwas rustig een paar dagen staan. Als je niet meer voor ander hoeft te zorgen en de dingen storen je zelf niet, waarom zou je jezelf dan vermoeien met die dingen? Het is er een beetje ingeslopen, niet van de ene op de ander dag, maar zo langzamerhand ga andere patronen ontwikkelen.

Een andere slechte eigenschap die ik heb ontwikkeld is schelden op de televisie. Dat deed ik vroeger nooit. Ik liet de beelden en teksten allemaal een beetje over me heen komen en dacht er het mijne van. Tegenwoordig zeg ik gewoon hardop wat me wel of niet of bevalt, scheld ik op politici die liegen en praat ik terug tegen presentatoren. Alsof ze me kunnen horen. Ik betrapte me er laatst op dat ik het doe bij drama-series en films. Niet te weinig zelfs.
“Hou eens op trut, als je hem niet meer moet sodemieter dan op”
“Doe eens normaal, maak er niet zo’n drama van”
“Nou schiet dan, klootzak!”
“Tjonge, wat een domme doos, ga een potje vingeren ofzo”
En zo kan ik een hele film van commentaar voorzien. Laatst was Joke op bezoek en we keken samen TV. En die zei plotseling iets wat ik me nog nooit had gerealiseerd.
“Jeetje, je doet precies hezelfde als Ron altijd deed”
En verdomd, ze had gelijk. Vroeger toen we samen TV keken was hij altijd degene met dergelijk commentaar. Nu ik doe ik het zelf.
Omdat ik hem mis.

Kerkhof

Een boze schoonmoeder aan de telefoon. Of ik wel gezien had dat het graf van Ron een chaos was; dat er allemaal verrotte bloemstukken op lagen en dat het helemaal smerig was. Nee. Dat had ik niet gezien, want ik kom daar nooit. Wat moet ik daar ook? Ron woont in m’n hart en niet op een paadje achteraf op de Algemene Begraafplaats. Zij vond het niet kunnen, sprak schande van m’n laksheid en was zeer ontdaan. En ik hoefde er niks meer aan te doen, want dat had zij al gedaan.

Nou, daar kon ik het dan mee doen. Niet eventjes informeren hoe het gaat, of ik het wel naar m’n zin had in de nieuwe buurt, of ik nog wat leuks had meegemaakt, of gewoon wat geroddel over de familie. Nou ja, dat gaat ook moeilijk na zo’n uitbarsting van woede en frustratie, dat snap ik ook wel, maar ik begrijp werkelijk niet waar ze zo’n punt van maakt. Alsof Ron er nog mee zit dat de plek waar z’n botten liggen er niet zo netjes uitziet. Hij was bij leven ook een sloddervos, dus wat dat betreft past het prima bij hem.

Ik ben de volgende dag toch even gaan kijken op het kerkhof. Het was alweer een tijdje geleden dat ik er was geweest en ik moest tot m’n schande bekennen dat ik Ron’s graf niet eens in één keer kon vinden. Ik heb ook het richtingsgevoel van een demente postduif en al die kerkhofpaadjes lijken op elkaar, maar je zou van een weduwe mogen verwachten dat ze het graf van haar man wel kan vinden. Nou, ik niet. Waarom hebben ze die paadjes net als op Père-La-Chaise in Parijs niet gewoon genummerd en benoemd? Een stratenplan met adres zou mij wel helpen. Uiteindelijk heb ik het natuurlijk wel gevonden. Ik zag het graf, las z’n naam op de steen en zag dat het graf keurig was opgeruimd.
“Tsja…”, dacht ik, “en nu?”

Ik ben maar naar huis gegaan en heb zitten bladeren in een oud foto-album van een tripje samen naar Parijs.

Winkels

Vroeger had je de groenteboer voor groente en fruit, de bakker voor brood, de slager voor vlees, de visboer voor vis, de melkboer voor melk en eieren, de snoepwinkel voor snoep en de kruidenier voor de rest. Tegenwoordig kom ik eigenlijk nergens meer behalve de supermarkt. Al jaren verkopen ze daar allerlei huishoudelijke artikelen, van keukengerei tot schrijfpapier. En bijna allemaal hebben ze ook bloemen en planten. Daarvoor hoef je dus ook niet naar een aparte winkel. De laatste tijd valt me op dat ze ook CD’s, DVD’s en boeken gaan verkopen. Nog even en ze gaan kleding, juwelen, en gereedschappen en auto-onderdelen verkopen. Hoef je helemaal nergens anders meer toe. Ik zou dat wel betreuren denk ik.

Maar ja, ik ben ook zo’n gemakstrut dat ik daar dan wel al die zooi ga kopen.

Springbalsemien

Vroeger hadden we het in de tuin. Het overwoekerde alles. Echt alles. Waar het ene jaar nog zorgvuldig gecultiveerde astilbes stonden was het volgende jaar helemaal overgenomen door de springbalsmientjes. Ik was er dol op als kind. Vooral als de zaaddoosjes rijp waren. Een klein tikje ertegen en huppakee daar patste het open en sprongen de zaadjes weg. Prachtig.

Vorig jaar zag ik ze staan in de berm van een landweggetje. Ik was fietsend op weg naar een vriendin om een kopje koffie te doen. Ik zag ze staan en moest stoppen. Gewoon omdat ik ze zo lang niet had gezien. Even weer kind zijn, even weer met je vinger tegen de zaaddoosjes tikken. Leuk. Toen ik daar op m’n hurken in de berm zat, zag ik 2 kleine lieveheersbeestjes op een blaadje. Ze waren aan het neuken. Het bewoog nauwelijks, maar toch sprong er spontaan een zaaddoosje van de springbalsemien.

Het was zo mooi. Ik heb de rest van de weg naar m’n vriendin een beetje gehuild. Van pure schoonheid. Toen ik weer thuiskwam moeten er zaadjes van de springbalsemien van mijn fiets in mijn tuin gekomen zijn. Dit jaar zag ik ze voor het eerst in m’n border waar ik normaal de fiets stal. Ik weet zeker dat het 1 van de zaadjes was die door de trilling van 2 neukende lieveheersbeestjes op m’n fiets waren gekomen. En ik heb er weer een traantje om gelaten.

Scholen

Overal hangen ze weer, die spandoeken van Veilig Verkeer Nederland met “De scholen zijn weer begonnen” en dan een tekeningetje van fietsende kinderen. Opdat de automobilist een beetje uitkijkt voor het jonge fietsende grut. Ik word er altijd weemoedig van. Niet naar mijn eigen schooltijd toen dat soort spandoeken er niet waren, maar naar mijn eigen heimelijke kinderwens.

Ik stel me wel eens voor, als we kinderen hadden gekregen, Ron en ik, dan waren ze nu in de leeftijd voor de middelbare school en moesten ze elke ochtend vroeg door weer en wind naar de school. En ik om 7 uur ’s ochtends brood smeren voor tussen middag terwijl je weet dat ze het aan de eendjes voeren, tussen de middag in de vijver bij de school. Maar dat je dan hoopt dat ze tenminste wel die banaan of muesli-reep oppeuzelen die je in het broodtrommeltje doet.

Ach ja… en ik jarenlang braaf de pil slikken toen we pas getrouwd waren omdat we er nog lang niet aan toe waren…. dachten we. En pas toen ik ‘m stiekem vergat en maanden later nog niet zwanger raakte begon ik ongerust te raken. Wat een ellende heb ik daarmee ontketend. Maar goed. Hij had het toch gehad als ik de pil was blijven slikken. Dat is natuurlijk ook weer zo.

Maar die spandoeken. Die blijven elk jaar weer komen, en elk jaar denk ik weer eventjes dat ik ook wel graag zo’n schoolgaand kind had willen hebben. Met huiswerk, kalverliefdes en stomme ouders. Maar ook met een moeder met een kopje thee en een koekje.