Foutparkeerders

Het parkeerterrein bij het winkelcentrum van de buurt is heel groot. Er kunnen minimaal een paar honderd auto’s staan. Eigenlijk idioot groot voor die paar winkels maar goed, de gemeente zit blijkbaar goed in de ruimte. En zo’n plein is altijd handig voor festiviteiten, kermis en ’t wordt ook gebruikt door een aantal truck-chauffeurs. Plek genoeg.

Heel soms, als het druk is, op koopavonden bijvoorbeeld, dan is het parkeerterrein vrij vol. Vooral aan de kant van de winkels, want iedereen wil blijkbaar zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkels parkeren. Dat snap ik wel, die behoefte heb ik zelf ook, maar als dat niet lukt dan zoek ik een plekje verderop. Niet iedereen denkt zo. Gisteravond was het koopavond en weer behoorlijk druk. En ja, je kunt erop wachten, dan zijn er weer van die asocialen die op de stoep voor de winkels gaan parkeren, een dikke gele streep op de trottoirband ten spijt. Ik kan me daar heel kwaad om maken, vooral omdat er aan de achterkant van het parkeerterrein nog plek zat is.

Ik zag het weer gebeuren en siste de uitsteppende automobilist die zo parkeerde toe: “Aso! Te beroerd om een paar meter te lopen…”
Nou dat heb ik geweten…
Zonder wat te zeggen haalde hij uit en gaf me een klap op m’n gezicht. Ik was totaal verbouwereerd. Het deed niet zozeer pijn want zo hard sloeg hij niet, maar ik was figuurlijk eventjes helemaal lamgeslagen. Hij wou me nog meer klappen geven maar hij werd tegengehouden door een toevallige voorbijganger. Het werd een heel tumult en ik heb me als een viswijf gedragen. Schreeuwen en schelden terwijl die vent werd tegengehouden door die andere man. Nou ja, het was een scene van jewelste.

Ik heb vanmiddag aangifte gedaan. Daarbij kwam me mijn geheugen voor nummerborden goed van pas. Vroeger op vakantie deed ik met mijn broer op de achterbank altijd nummerbord-spelletjes op de Duitse autobahn. En ik heb ook even bij de politie uitgelegd dat ik ontzettend tegen verkeersboetes ben, maar dat soort foutparkeerders een boete van € 1000 verdienen.

Riblappen

Het moet al weer bijna een maand geleden zijn dat ik langs de slager liep en het bord voor de deur vermeldde dat de riblappen in de aanbieding waren. De exacte prijs weet ik niet meer, maar het was belachelijk goedkoop. En ik heb ze gekocht. Ze zagen er prachtig uit. Mooi geaderd en lekker dik, niet zoals die lapjes in de supermarkt die er maar laf en dunnetjes uitzien. Dit was vlees van een koe die echt goed had geleefd, dat kon je zo zien.

Ik weet nog dat ik, eenmaal thuis, niet kon kiezen wat ik precies mee zou maken. Je kunt er zoveel mee doen. Een mooie goulash met verse paprika en veel knoflook, stoven met peperkoek en bier, Boeuf Bourguignon of Stroganoff, Beef in Guinness met pastinaak, Hachee met paddestoelen, kortom een hele stoet aan heerlijke gerechten met de simpele riblap. Ik kon niet beslissen en wilde er toen eerst nog even nadenken. Het kon immers best nog een dag liggen en ik had voor die dag eigenlijk al pasta bedacht en de ingrediënten voor in huis gehaald.

Gisteren keek ik in de koelkast, op zoek naar een stuk worst dat ik nog moest hebben, en kwam een zak tegen op het onderste rek. Ik wist niet meer wat het was. Ik pakte het uit en het stonk. Wat het ook was, het was in elk geval bedorven. Ik keek er even snel in voordat ik het buiten in de container gooide. Je raadt het al: Het waren die prachtige riblappen.

Naamloos

Gisteravond liep ik even naar de supermarkt voor een flesje wijn en wat lekkers bij de borrel. Niet echt nodig, want ik had van alles in huis, maar het was droog en ik wilde eigenlijk gewoon wat frisse lucht. De hele dag binnen zitten is ook niet gezond. In de winkel liep ik gewoon wat rond te neuzen en schonk mezelf een gratis bakje koffie in, toen ik de overbuurvrouw tegenkwam. Die had ik al een hele tijd niet meer opgemerkt. Ik knikte haar toe en nodigde haar uit om ook even een bakkie leut te doen. Ik ken haar verder helemaal niet, ik weet niet eens hoe ze heet, maar toch voel ik een vreemd soort verbondenheid met haar. Ze accepteerde m’n uitnodiging en ik vroeg haar hoe het ging.

“Naar omstandigheden redelijk…” antwoordde ze.
“Omstandigheden?”, vroeg ik quasi-onnozel, verwachtend dat ze een heel verhaal zou gaan ophangen over zwangerschap, ochtendziekte, humeur, hormonen en wat dies meer zij… kortom, het normale verhaal van een zwangere vrouw.
“Nou ja…”, zei ze, ”we hadden het zo leuk gepland allemaal, maar ja… je kunt een miskraam niet plannen”.
Ik stond even helemaal perplex en bijna letterlijk met m’n bek vol tanden. Ze keek heel beteuterd en het enige wat ik wilde was haar in m’n armen sluiten. Ik voelde me ook heel erg opgelaten. Want ze vertelde het op een manier alsof ik het als vanzelfsprekend al wist, en ik wist van niks. Ik wist feitelijk niet eens dat ze zwanger was; dat wist ik ook alleen maar door de Prénatal doos van hun aankoop een paar maanden geleden.
“Tja… je wilt het allemaal zo goed… “, zei ik uiteindelijk, “maar over sommige dingen heb je niks te willen”.

We hebben doorgepraat, tijdens de resterende boodschapjes, tijdens het afrekenen en we liepen samen naar onze huizen. Ik heb haar en haar man uitgenodigd, want ik weet dat gezelschap en gesprek het beste medicijn is tegen het gevoel van verlies, zelfs als je denkt dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt. Maar het meest gekke is wel: ik weet nog steeds niet hoe ze heten.

Chocoladeletters (II)

Een paar dagen nadat ik had geschreven over mijn Sinterklaas ergernisje in supermarkten en vertelde dat ik een stil protest had achtergelaten met chocoladeletters, was er een stukje op het populaire weblog Geen Stijl met precies hetzelfde onderwerp. Ik wist daar niks van, maar ik werd er op attent gemaakt door Maarten. Een lezer van dit blog had mijn stukje weer daar gelinkt zodat ik ineens duizend ‘hits’ op één dag had. Dat is best geinig natuurlijk. Ik heb stukje daar bekeken en ik heb ontzettend gelachen. Exact datgene had ik een paar dagen eerder al gedaan!

Het grappige is ook dat de lezers werd opgeroepen iets creatiefs met chocoladeletters te doen en daar foto’s van op te sturen. Dat had ik dus eigenlijk ook moeten doen. Gewoon even een fotootje maken van mijn creatieve werk. Volgende keer beter. Maar gelukkig werd mijn ideetje door iemand ingestuurd en is te bewonderen. En er zijn nog meer ingestuurd. Niet altijd even smaakvol en een beetje grof soms, maar ik vind het hilarisch.

Sommige van m’n vrienden hebben me afgeraden om dit stukje te schrijven en geen aandacht aan Geen Stijl te geven omdat zij nogal berucht schijnen te zijn. “Je wordt vast in de zeik genomen en krijgt allerlei onzinnige reacties en debielen die je stukjes belachelijk maken”, zei Joke tegen me. Nou, als dat het ergste is… Ik heb die website inmiddels bij m’n favorieten staan en lees het vrijwel dagelijks. Sommige stukjes daar zijn gewoon echt leuk. Dat kunnen ze me toch moeilijk kwalijk nemen, lijkt me.

Klantenkaart

Er zijn twee soorten klantenkaarten. Albert Heijn heeft de bonuskaart en daarmee krijg je korting op bepaalde dingen. Bij Super de Boer heb je de rocks-pas en daarmee spaar je voor je gratis spul. Beiden zijn ze alleen maar lokkertjes om je vaste klant te maken en ik doe er niet aan mee. Het heeft iets oer-hollands graaierigs en proleterigs en ik vind het niet chic. Dan maar een karretje vol huismerken, dat scheelt ook in de portemonnee.

Hoe dan ook, gisteren stond ik bij Super de Boer bij de kassa en een vrouw voor me had een hele kar vol. “Heeft u ook een rocks-pas?”, vroeg de caissière. “Ja, die heb ik wel maar ik ben ‘m vergeten…” zei de vrouw beteuterd. Ze was van het type mens dat er uitzag alsof elk voordeeltje goed kon gebruiken en dat vond ik dan ook wel weer een beetje zielig. Een beetje want ik kon het ook niet laten een geintje van de situatie van te maken.
“Ach”, zei ik, “u mag de mijne wel gebruiken”…
Haar gezicht fleurde op… “Echt?”
Het duurde even tot het 20 cent-stuk viel. Toen realiseerde ze zich dat de rocks-pas een spaarkaart is en dat zij zelf niets aan de spaarpunten zou hebben.
“Ja maar… daar heb ik dan toch niets aan?!”, zei ze verwonderd.
“Ja… eh… het hóeft niet”, zei ik lachend.
De caissière wist ook niet goed waar ze moest kijken.

Chocoladeletters

Eind september of begin oktober verschenen ze al voorzichtig in schappen. Een beetje verborgen nog, niet helemaal in het volle zicht. Toen ergerde ik me er al aan, maar de laatste tijd word ik er helemaal gek van. Al die opdringerige sinterklaas-zooi in de winkels. Het is nog oktober! Het moet nog eerst nog Sint Maarten worden! Ik kan er niet tegen. In sommige winkels kun je al kerstkaarten, kerstverlichting, kerstballen en slingers kopen. Het moet toch niet veel gekker worden. En je zult zien: in januari liggen de eerste paas-eitjes alweer in het schap. Het is niet leuk meer. Ik wil nog helemaal geen taai-taai, strooigoed, marsepein en banketletters. Rot op met die meuk tot na 11 november!

Afgelopen zaterdag had ik het opeens op de heupen. Ik werd baldadig in de winkel en heb de chocoladeletters een beetje herschikt. Ik deed net of ik aan het zoeken was, maar ondertussen verplaatste ik alles. Een K… en toen een U en een T, vervolgens de S en de I, een N en weer een T. Allemaal op een rijtje in het schap. Ik was erg trots op het resultaat. Al heeft de boodschap er maar kort gestaan, het was mijn stil protest.

Koffie & tabak

Elke dag moet ik beginnen met koffie. Veel koffie. Ik word chagerijnig als ik het niet krijg en ik krijg hoofdpijn als ik het niet drink. Koffie moet. Het is, samen met een sigaretje, mijn belangrijkste drug. Ik drink mijn koffie met een wolkje melk. Dat vind ik het lekkerste. Gisterochtend was de koffiemelk op. Dat is normaal niet zo erg, maar de gewone melk was óók op, en dan heb ik wel een probleem.

Koffie zonder melk is gewoon niet hetzelfde. Ik drink het wel zwart, want het gaat primair om de caffeïne, maar de smaak is zo belangrijk. Het eerste wat ik dus gisteren deed was naar de supermarkt gaan om melk en koffiemelk te halen, terwijl het koffiezet-apparaat pruttelde. Ik snelde door de winkel stond bij de kassa… Portemonnee vergeten! Godver-de-godver…
“Och jeetje, portemonnee vergeten”, zei ik tegen de caissière, “laat je het even achter? Ik ben zo terug…”
Het meiske knikte lief.
Ik rende terug naar huis, liep een huis binnen dat al geurde van de verse koffie, pakte mijn portemonnee uit de la en ging terug naar de super.
Met een rood hoofd kwam ik terug bij de kassa, maar mijn caissière was al vervangen… Ik vroeg nog: “staat er nog koffiemelk en melk van mij?”, maar het bleek al weg te zijn… Een nieuwe ronde langs de schappen dan maar.
Melk, koffiemelk…
Enfin, eindelijk terug thuis, koffie ingeschonken met koffiemelk en rustig worden… Sigaretje erbij… Ik pakte mijn pakje peuken van de tafel… Leeg!

Zo’n dag was het dus gisteren.

Nieuwe jas

Bij één van m’n favoriete kledingwinkels, een klein boetiekje in het centrum, is het weer eens uitverkoop. Ik hou helemaal niet zo van winkelen om het winkelen, het liefst ga ik alleen en dan slechts als ik wat nodig heb. Maar als ik hoor dat mijn favoriete winkeltje uitverkoop houdt én ik heb wat nodig, dan ga ik wel even kijken. Het is niet dat zij zulke dure of exclusieve merken verkopen, maar wel altijd aparte dingen die je nergens anders ziet. Welnu, ik vond het wel weer tijd voor een nieuwe jas. En verdomd, die hadden ze… Nog eentje die mij stond ook, niet te duur en ook nog leuk was.

Gistermiddag gekocht, en meteen na thuiskomst aangetrokken en mezelf bewonderd in de spiegel. Dat is de lakmoesproef: als ik ‘m thuis nog steeds mooi vind dan knip ik de etiketjes er af en is het echt definitief van mij. Op zulke momenten vind ik het altijd vervelend dat ik alleen woon en mijn nieuwe aanwinsten met niemand kan delen. Dus ik belde Janneke of ze thuis was en of ik even langs kon komen. Dat kon, dus ik op de fiets naar m’n oude buurvrouw.

Eenmaal bij haar stond ik natuurlijk meteen m’n nieuwe jas te showen met uitstrekte armen…
“Mooi”, zei ze, “maar je moet dat etiket er wel afhalen”.
Onder de mouw van de jas bungelde nog een enorm etiket met kortingssticker.

Brood

Ik snap heel veel schijnbaar vanzelfsprekende dingen niet. Brood bijvoorbeeld. Normaal bruin brood blijft ongeveer 3 à 4 dagen redelijk vers. Ik eet per dag ongeveer 4 sneetjes, dus ik heb 16 sneetjes nodig. Een heel brood heeft gemiddeld 20 tot 24 sneetjes dus dat is te veel. Je kan ook een half brood kopen maar dat is voor de tijdspanne dat het goed is te weinig en bovendien is een half brood duurder dan precies hetzelfde hele brood. Dat snap ik dus al niet. Ik koop dus maar een heel brood en ik hou dan altijd een plakje of 7 over, die je eigenlijk niet meer met goed fatsoen kan eten. Wat ik dus ook niet begrijp dat er geen ¾ brood bestaat. Gewoon normaal brood, geen ingewikkeld meergranen spul met allerlei vage zaadjes, dingetjes en troepjes die tussen je kiezen blijven zitten, maar een drie-kwart brood, ongeveer 16 sneetjes groot.

Het stelt verder niks voor, weet ik wel… maar ik vraag me dat soort dingen af, denk er over na en vind dat er een oplossing voor moet komen. En die vraag ik dan ook gewoon aan de bakker. Die bakt en verkoopt dat spul immers, dus hij gaat erover. Bij uitstek de persoon om het aan te vragen. Hij kwam met de oplossing om een speciaal brood te kopen die hij wel had en die ongeveer 16 sneetjes oplevert in de snijmachine, maar ik wil geen speciaal brood, ik wil gewoon ¾ fijn-volkoren of tarwe-mout brood zonder ingewikkelde toestanden.

Nou, dat kan blijkbaar niet. Dus elke week hou ik ongeveer 14 sneetjes oud brood over. Soms maak ik wel eens wentelteefjes of broodpudding, maar dat doe je ook niet elke week. Heel vaak gaat het oude brood dus naar de hertenkamp/kinderboerderij in het park. Daar heb ik ook wel een verhaaltje over, maar doe ik een andere keer.

Markt

Elke dinsdag en vrijdag is het markt in de stad. Als het even kan ga ik er heen. Niet alleen staat er een hele goede viskraam (met altijd de meest exotische, verse vissen) en groenteboeren met prachtige groente en fruit dat er 10x smakelijker uitziet dan in welke supermarkt dan ook, ik ga vooral voor de mensen. Op de één of andere manier zie je op de markt toch altijd mensen die je anders eigenlijk nooit op straat of in de winkel ziet. Of ze vallen daar minder op, dat kan ook. Die ene oude man die altijd op de fiets leunt bij de viskraam, met z’n bakje gebakken vis. Vrouwen, die mede door overgewicht een beetje moeilijk lopen, gehuld in kleding die 5 jaar geleden in de mode was. Gepensioneerde echtparen die gearmd langs de kramen lopen en met iedereen een praatje maken. En dan die leuke mannen die om allerlei ingewikkelde kruiden vragen, waarschijnlijk om een recept na te koken dat ze op TV van Jamie Oliver hebben gezien.

Op het uiterste hoekje van de markt staat de Vietnamees met z’n loempiaatjes en bapao’s. Al koop ik verder niks op de markt, zo’n loempiaatje neem ik bijna altijd. Vietnamese loempia-bakkers hebben m’n onvoorwaardelijke sympathie, ik weet niet waarom. Gewoon omdat ze wat maken van hun leven. Al is het maar loempiaatjes verkopen. En met zo’n loempiaatje slenter ik terug over de markt. Want mensen kijken is toch één van de leukste hobbies die er is.
En het kost niks.