Hangjeugd

Bij voorkeur doe ik mijn boodschapjes ’s avonds. Zo vlak na het eten is het lekker rustig op straat en in de winkel. Dan heb je een beetje de ruimte en loop je niemand in de weg als je uitgebreid het idioot grote assortiment aan diverse soorten dipsausjes, vruchtenkwark of biskwietjes bestudeert. Niet dat ik er iets van koop, maar ik ben altijd weer verbaasd over de artikelen die in het schap liggen waarvan ik het bestaan niet eens wist en die blijkbaar wel verkocht worden. Op een zaterdag, als hele gezinnen met jengelende kinderen hun karren tot de nok toe volladen voor de hele week heb je toch minder tijd voor dergelijke verbazing.

’s Avonds, door de week, is het dan een stuk aangenamer. En je kunt nog eens praatje aangaan met deze of gene. Ik loop dus met grote regelmaat ’s avonds even naar de buurtsuper en de laatste tijd viel me op dat er bijna altijd een groepje jongens bij de deur staat. Ze doen verder niks, een beetje hangen, sigaretjes roken en kletsen. Ik heb er verder geen last van maar het valt me gewoon op.

Wat me ook opvalt is dat puberjongetjes altijd zoveel spugen. Is dat normaal? Is er iets in ontwikkeling van jongetjes dat overmatig speeksel aanmaakt? Ik kan me zo voorstellen dat een verhoogde testosteronspiegel er iets mee te maken heeft, maar dan zouden vrouwen in de overgang ook continu op straat lopen te spuwen en dat zie ik eigenlijk nooit. Het zijn altijd pubers van een jaar of 14 tot 16 die hele fluimen op straat kwakken zonder er bij na te denken.

’t Is allemaal niet zo erg, maar het is natuurlijk geen gezicht. Het staat zo vies en onbeschoft. Ik kan me ook niet voorstellen dat er meisjes zijn die spugende jongetjes leuk vinden. Dat willen ze wel; leuk gevonden worden door meisjes.

Winkels

Vroeger had je de groenteboer voor groente en fruit, de bakker voor brood, de slager voor vlees, de visboer voor vis, de melkboer voor melk en eieren, de snoepwinkel voor snoep en de kruidenier voor de rest. Tegenwoordig kom ik eigenlijk nergens meer behalve de supermarkt. Al jaren verkopen ze daar allerlei huishoudelijke artikelen, van keukengerei tot schrijfpapier. En bijna allemaal hebben ze ook bloemen en planten. Daarvoor hoef je dus ook niet naar een aparte winkel. De laatste tijd valt me op dat ze ook CD’s, DVD’s en boeken gaan verkopen. Nog even en ze gaan kleding, juwelen, en gereedschappen en auto-onderdelen verkopen. Hoef je helemaal nergens anders meer toe. Ik zou dat wel betreuren denk ik.

Maar ja, ik ben ook zo’n gemakstrut dat ik daar dan wel al die zooi ga kopen.

Vuilniszakken

Voor m’n verjaardag had ik een prachtige design vuilnisbak gekregen. Eentje met gaten waar je de vuilniszak in ziet zitten. Nu is die bak prachtig, maar doe je er zo’n orinaire grijze vuilniszak in dan lijkt het meteen niks meer. Mijn keuken is namelijk voornamelijk rood en die grijze zak is werkelijk geen gezicht. ’t Is maar een kleingheid, maar toch… En ik vroeg me toen af: waarom zijn er geen verschillende kleuren vuilniszak? Je hebt wel van die blauwe, maar die wil ik niet. Ik wil een rode vuilniszak, die past bij het rolgordijn en de keukenkastjes.

Dat schijnt dus niet te kunnen. Ik ben bij tien winkels geweest om er naar te vragen. “Waarom zijn vuilniszakken maar in één kleur?”
De wanhoop en verbazing op het gezicht van de verkoper op die vraag is eigenlijk schitterend. Het is misschien ook wel een idiote vraag, maar aan de andere kant: waarom ook eigenlijk niet? Waarom zijn vuilniszakken alleen maar grijs of blauw? Ik wil een rode zak! En ik ben dan zo’n trut die dat dan ook gaat uitleggen. Dat het niet in het interieur past en dat ik gewoon de keuze wil hebben. Ik ben consument, ik heb een vraag, moet er dan niet aanbod komen? Dat is toch kapitalisme?

Maar in alle winkels waar ik kwam keken ze me aan alsof ik knettergek was. Na een vruchteloze speurtocht naar rode vuilniszakken bedacht ik me later dat die vuilnisbak wellicht helemaal geen vuilnisbak was maar een wasmand. Hij staat dus nu in de badkamer, zonder zak, visueel te dissoneren met het badkamer interieur.

Kassa

Er staat een neger bij de kassa. Hij heeft 5 pakken meel 3 bussen zonnebloemolie en een kratje bier af te rekenen. Zonder dat ik hem ken weet ik dat hij één of ander ingewikkeld Afrikaans brood gaat bakken. Het is ‘n mooi manneke hoor. Hij betaalt met een briefje van 20 euro en geeft z’n bonuspasje. Dat had hij vooraf moeten doen, maar Sabine van de kassa had vergeten hem ernaar te vragen. Dan blijkt dat hij de taal niet geheel machtig is. Onderwijl geeft ze hem zijn wisselgeld. Omslachtig legt ze dan uit dat hij de bonuspunten bij de servicebalie moet halen. De man kijkt naar de bon. Hij kijkt dan naar zijn wisselgeld. Het klopt niet. In gebrekkig Nederlands probeert hij duidelijk te maken dat ze te weinig heeft teruggegeven. Die bonuspunten interesseren hem geen bal. Maar Sabine legt weer uit dat hij bij de servicebalie moet zijn. Ze is zo bezig met correct te zijn, terwijl je haar ziet denken: “domme neger, die amper Nederlands praat, heb ik weer!”

“Ai geef twenty euro”, zegt hij nogmaals
Eindelijk dringt het tot Sabine door dat ze verkeerd zat met het wisselgeld. Ze krijgt een vuurrode kop.
“O sorry… ik dacht het om de punten ging”
De mevrouw voor me in de rij bemoeit zich er mee.
“Ja, ik heb het gezien, hij gaf 20.”
“Ja sorry”, zegt Sabine, “ik was zo met die punten bezig”
Ik bemoei me er ook maar mee. Je moet toch wat.
“Ach ja, eenmaal met één ding in de war blijf je war. Adem diep in… Rustig maar”
Sabine lacht. “Ja stom ook”.

Even later heb ik ook afgerekend en loop met m’n tasje de winkel uit. Voor me loopt de neger zomaar de servicebalie voorbij. Met voldoende wisselgeld maar hij vergeet z’n bonuspunten.