Wintersport

Joke belde me gisteravond. Dat is niet zo ongebruikelijk, we bellen een paar keer per week om te kletsen, maar ze kwam gisteren met een wel ongebruikelijk voorstel. Zomaar midden in ons geroddel kwam ze met de vraag of ik zin had om met hun mee te gaan op de wintersport.
“Wintersport? Ik?”
- “Ja, wij hebben een chalet geboekt voor zes personen, ruimte zat”
“Ik kan helemaal niet skiën!”
- “Dat hoeft toch ook helemaal niet? Als je niet wil skiën dan ski je niet”
“Wanneer dan? Ik bedoel ik zal dan wel vrij moeten nemen enzo…”
Dat is een beetje een onzin-argument want ik heb geen vast contract, ik ben vrijwilliger met een onkostenvergoeding en maak nota bene zelf de werk-roosters, maar goed, je moet soms ook een beetje gewichtig doen.
- “Tweede week van Januari, Zondag de 6^e weg, Maandag de 14^e weer terug.”
“En waar dan? Ik bedoel maar zo, toch niet zo’n Oostenrijks holadihee-skihut-jongerendorp met disco’s en gedoe? Dat is niks voor mij hoor!”
- “Welnee, we gaan naar Seelisberg, Zwitserland. Heel mooi.”

Nou het overviel me allemaal nogal. Ik ben dol op de bergen en de alpen maar dan toch vooral in de zomer. Al die sneeuwtroep hoeft niet van me.
- “Het gaat ook niet om skiën, het gaat om vakantie. Een weekje ertussen uit, lekker uit eten, beetje zuipen, gezelligheid enzovoorts”, zei Joke.
“Oh, ok… enne… wie gaan er nog meer mee allemaal?”
Ik vermoedde een addertje onder het gras, een zoveelste koppel-poging van mijn lieve maar bemoeizuchtige vriendin.

- “Gerard en Willemijn.”
“Oh ja. Daar zijn jij en Harry nog al dik mee de laatste tijd hè?”
- “Nou ja… ’t Zijn goede vrienden, daar kun je best mee op reis.
“En verder niemand? Dan ben ik nogal een vijfde wiel aan de wagen…”
- “Nog niet, maar als jij mee gaat dan is er nog 1 plek over. Als jij iemand weet die ook wel trek heeft in een weekje Zwisterland en die wel bij ons past…Het zou wel schelen in de kosten enzo…”

Ik moet er nog even nadenken. Ik vind het heel lief dat ze aan me gedacht heeft, maar ik weet het zo net nog niet. En zeker niet met twee stellen. Dan wil ik een goede vriend of vriendin mee, zodat ik niet aldoor het buitenbeentje ben. Ik heb nog geen “ja” gezegd, maar het lijkt me eigenlijk wel heel leuk.

Bonensoep

Na mijn zeer succesvolle eerste pan snert van het winterseizoen vorige week heb ik een halve selderijknol over. Ik stond een tijdje in dubio wat ermee te doen. Het is heerlijk om het in blokjes te koken en dan toe te voegen aan aardappelpuree. Het is ook lekker om mee te koken met worteltjes en dan een mootje vis erbij. Je kan er ook een pureetje van maken met boter en een scheut citroensap en er dan kipfilets ermee vullen, zoals je met kip Kiev doet. Maar ik ga deze week weer een pan soep. Bruine bonensoep.

Het recept is een beetje hetzelfde als snert, vooral daar wat het trekken van de bouillon en soepgroenten betreft. Ik gebruik voor bonensoep alleen gedroogde bonen die je moet wellen. Daar ben ik dan weer inconsequent in, ik weet het, maar een blik bruine bonen is wel zo makkelijk. Voor erwtensoep werkt het niet om een blik doperwten opentrekken, dat is een ander soort erwt of zo… Hoe dan ook, mijn bonensoep heeft wel een geheimpje. Een geheimpje dat het extra lekker maakt. Ik heb het nog nooit verklapt, want het is eigenlijk heel simpel. Te simpel… voor mijn reputatie.

Wat je doet is ossenstaartsoep toevoegen. Het maakt niet echt veel uit of ’t een blik is van een halve liter of een zakje die je in een halve liter mengt en door de soep doet, maar dat maakt helemaal af. En uiteraard gewoon weer een rookworst en mooi stuk spek in plakjes op roggebrood erbij.

Klantenservice

Gisteren lag mijn internetverbinding eruit. Ik roem me altijd om mijn zelfredzaamheid en dus is het eerste wat ik deed het probleem met een handleiding zelf proberen op te lossen. Wie schrijft die dingen? Het is allemaal abracadabra voor me. Behalve alle technische termen in het Engels waar ik niks van snap, is het Nederlands ook niet om over huis te schrijven. Vooral daar waar het allerlei interessant-doenerige Engelse terminologie vernederlandst. Dan krijg je een jaar soort steenkolen-engels. Dunglish (Dutch-English) heet dat. Slecht Engels én slecht Nederlands. Helemaal grappig is dat de handleiding bij problemen verwijst naar een internet-pagina en een e-mail adres. Ja duh! Hoe kom je daar als je probleem is dat je geen verbinding hebt?

Ondanks mijn grote weerzin tegen bellen ontkom je er dan niet aan. Je moet bellen met de hulplijn (helpdesk, noemen ze dat.). Ik toetste het nummer.
Vrouwenstem 1: “Dit informatienummer kost het lokale tarief plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon.”
Vrouwenstem 2: “Welkom bij de klantenservice van èt hoom
Wilt u informatie over internet en bellen van èt hoom of u aanmelden als abonnee? Toets 1. Wilt u een storing doorgeven of technische assistentie? Toets 2. Heeft u vragen of uw factuur of wilt u een wijziging of verhuizing doorgeven? Toets 3.”
Ik toets 2, want dat wil ik.
Vrouwenstem 2: “Heeft u internet plus bellen van èt hoom? Toets 1. Heeft u alleen internet van èt hoom. Toets 2. Wilt u terug naar het hoofdmenu, toets 9.”
Ik toets 2, want dat heb ik. (Hoeveel menu’s moet ik nog? denk ik ondertussen…)
Vrouwenstem 2: “Toets nu de 4 cijfers van uw postcode in. “
Ik toets braaf de 4 cijfers in.
Er zijn geen storingen bij u in de regio gemeld. Wilt u terug naar het hoofdmenu kies 9. Wilt u de verbinding verbreken toets sterretje. Wilt u technische hulp blijft u dan aan de lijn, u wordt doorverbonden.”

Hèhè… het duurt even maar dan ben je waar je wezen moet.
Vrouwenstem 3: “Op dit moment zijn al onze medewerkers in gesprek, blijft u aan de lijn, u wordt zo snel mogelijk geholpen”. En toen begon een muziekje….
Na 3 minuten kwam vrouwenstem 3 dezelfde boodschap herhalen.
Het duurde nog even en toen ging de telefoon over. Vrouwenstem 4: “Met de helpdesk van èt hoom, heeft u nog één momentje?”
“Nou, eigenlijk niet…” mompelde ik, in de veronderstelling dat dit ook een bandopname was.
“Nou, dan hangt u toch weer op?” zei ze.
“Oh sorry, ik dacht u een bandje was”, zei ik en ik moest vreselijk lachen… oh wat stom was dat…
Hoe dan ook, ze vroeg me van alles, abonnementsgegevens en postcode. “Postcode? Die heb ik toch al gegeven aan het begin van de hele telefoonsessie?”
“Ja, maar die krijgen wij niet te zien mevrouw”, zei ze.
Nou, enfin… heel gedoe met instellingen en stekkertjes en zooi… Maar we kwamen eruit en na een halve middag was ik terug “online”. Gelukkig maar.

Riblappen

Het moet al weer bijna een maand geleden zijn dat ik langs de slager liep en het bord voor de deur vermeldde dat de riblappen in de aanbieding waren. De exacte prijs weet ik niet meer, maar het was belachelijk goedkoop. En ik heb ze gekocht. Ze zagen er prachtig uit. Mooi geaderd en lekker dik, niet zoals die lapjes in de supermarkt die er maar laf en dunnetjes uitzien. Dit was vlees van een koe die echt goed had geleefd, dat kon je zo zien.

Ik weet nog dat ik, eenmaal thuis, niet kon kiezen wat ik precies mee zou maken. Je kunt er zoveel mee doen. Een mooie goulash met verse paprika en veel knoflook, stoven met peperkoek en bier, Boeuf Bourguignon of Stroganoff, Beef in Guinness met pastinaak, Hachee met paddestoelen, kortom een hele stoet aan heerlijke gerechten met de simpele riblap. Ik kon niet beslissen en wilde er toen eerst nog even nadenken. Het kon immers best nog een dag liggen en ik had voor die dag eigenlijk al pasta bedacht en de ingrediënten voor in huis gehaald.

Gisteren keek ik in de koelkast, op zoek naar een stuk worst dat ik nog moest hebben, en kwam een zak tegen op het onderste rek. Ik wist niet meer wat het was. Ik pakte het uit en het stonk. Wat het ook was, het was in elk geval bedorven. Ik keek er even snel in voordat ik het buiten in de container gooide. Je raadt het al: Het waren die prachtige riblappen.

Post

Met sommige dingen ben ik zo’n trut. Voor de rest van de wereld ben ik heel flink, heel slim en erg bijdehand, maar er zijn dingen waar ik heel dom in ben. Sommige zaken die ik niet wil, niet doe en niet kan. Dat wil zeggen, ik kan ze wel… als ik er voor ga zitten dan lukt het me allemaal wel, maar ik heb er gewoon geen zin in, ik wil het niet en ik ben er geestelijk allergisch voor. Het klamme zweet breekt me uit als ik er alleen al denk. Komt ook een beetje omdat Ron dat vroeger allemaal deed, ik had er geen omkijken naar.

Post is één van die dingen. Alle narigheid van de boze buitenwereld komt binnen via de brievenbus. Als ik weet wat het is, of het verwacht, dan heb ik er geen probleem mee, maar brieven van instanties en bedrijven die ik niet verwacht of waarvan ik niet weet wat het is, daar ben ik als de dood voor. Erger nog, want voor de dood ben ik een stuk minder bang. Die post verzamel ik in ongeopend in een grote doos en hoop dan dat er geen vervolg op komt. Dat komt dan uiteraard wel. Dan staat er weer eens een deurwaarder voor de deur.

En ik vind dat vreselijk genant van mezelf. Wat ik ook vreselijk vind is telefoon. Ik ben een ontzettende kwekdoos voor de telefoon met vriendinnen en familie; ik kan uren ouwehoeren, maar is het iets officieels, een bedrijf of instantie, dan durf ik helemaal niks meer. “Laat maar zitten”, denk ik dan. Als ik ooit nog een keer een nieuwe relatie wil, dan alleen al daarom. Het gekke is, op ‘t werk doe ik weinig anders dan correspondentie, archiveren, bellen en regelen. Maar voor mezelf? Wat een ramp…

Betrapt!

Ik heb lang geaarzeld of ik dit wel moet opschrijven, want Claudia leest dit ook, maar ze mag best weten waarom ik gisteravond nogal chagrijnig was. Ik zal het even vanuit mijn perspectief vertellen. Zoals al mijn stukjes zijn namen en plaatsen veranderd, maar het gebeurde is absoluut waar. Enfin, gisteravond was het sportschoolavond. We waren uitgehuppeld, we hadden lekker in de sauna gezeten, gedoucht en we zouden nog even wat drinken in de kantine. Ik had me al aangekleed, tas ingepakt en zat aan de bar te wachten op Claudia die wat langer werk had. Ik had mijn eerste wijntje al op en vroeg me af waar ze bleef. Het duurt wel vaker wat langer met haar want ze wil zich meestal nog wat optutten enzo. Dat is niks voor mij, ik heb sowieso nooit veel make-up op, maar Claudia is een beetje een tutje wat dat betreft. Maar het duurde nu wel heel lang. Ik ging dus even terug naar de kleedkamer om te kijken waar ze bleef.

In de kleedkamer was niemand en nietsvermoedend deed ik de deur naar de douches open. Ook daar leek in eerste instantie niemand te zijn. Maar uit één van de douchecabines klonk gekreun. Herkenbaar gekreun. Neukgekreun. En ik herkende Claudia’s stemgeluid. Ik voelde dat ik een kop als een boei kreeg, alsof ik mij zou moeten generen voor haar gedrag. Ik heb geen idee met wie ze bezig was, ik wil het niet weten ook. Ze hebben me niet gehoord of opgemerkt, geloof ik en ik ben stilletjes weer naar de kantine gegaan. Ik voelde me weer het het pubermeisje dat samen met een vriendin naar de disco gaat en alleen naar huis moet omdat de vriendin een vriendje aan de haak heeft geslagen. Een vreemde mengeling van verraad, jaloezie en in de steek gelaten.

Nou weet ik best dat Claudia het niet zo nauw neemt met monogame trouw. En ik vind seks om de seks ook helemaal niet erg en iedereen moet vooral doen wat hij of zij lekker vindt, maar toch vind ik het niet in orde. Als ze alleen was geweest dan doet ze maar wat ze wil, maar ze is met mij op stap. Het is dus eigenlijk puur egoïsme waarom ik het niet vind deugen, maar het is wel haar schuld. Ik voelde me heel raar en opgelaten toen ze uiteindelijk aangekleed, bevredigd en wel bij me kwam zitten. Seks van je beste beste vriendinnen is als seks van je ouders. Je weet wel dat het gebeurt, maar je wilt het niet horen of zien. Dat is raar.

Zoektermen

arc of the curve / armistice day blog wordpress / chocoladeletters / foto van m’n ex meisje / eten bij glasbak almere / wat is anijsmelk / waxinelichtjes albert heijn / england sportschool / rode vuilniszakken / armistice 14-18 / menin poort / foto’s van stamppot boerenkool / zopf brood / ONDERZOEK DOKTER UITKLEDEN / een wijntje is dat nou zo erg / eventjes pijpen / etiquette ontmoetingen / stamppot boerenkool oma / boerenkool schoonmaken / Frau stanglmaier / herfstblaadjes / neuken met wilma / vuilniszakken onder de mayonaise / stop doorgeslagen / anijsblokjes kind / sneetjes heel brood / onderzoekstafel “benen wijd” / wilma put / eekhoorntjesbrood / schoonheid vroeger / films van m`n ex / wilma de 15 beste van / etiquette thee / wilma stoel / meel rijzen / neukende dieren / vlechten 4 strengen / springbalsemien / wilma de 15 beste van wilma / wilma,s kapsalon / neukende weduwen / huurhuisjes in mekka / bijlmer massage / gist drinken / ochtendjas tijgerprint / recept bapao vietnamees.

Zomaar een selectie zoektermen in google en andere zoekmachines waarmee dit weblog zijn gevonden. WordPress houdt dat blijkbaar allemaal bij. Maarten liet het me zien en ik heb onder de tafel gelegen van het lachen. Van sommige zoektermen snap je heel goed waar de zoekers naar hebben gezocht en is het ook begrijpelijk dat zij hier uitkwamen. Van andere zoektermen snap je het totaal niet… en eerlijk gezegd wil je ook niet weten wat ze dan eigenlijk wél zochten. Ik heb alle woordjes in de zoektermen wel gebruikt in m’n stukjes, maar ik begrijp bijvoorbeeld absoluut niet wat ik me moet voorstellen bij “eten bij glasbak Almere”.

Nou ja, dit stukje is niet bedoeld om iemand belachelijk te maken, maar om de rare manier waarop zoekmachines zoekopdrachten verwerken te laten zien. De mens zoekt voornamelijk intuitief en associatief, de machine ratelt gewoon logisch de zoektermen af. Die discrepantie vind ik toch heel spannend en grappig om te zien.

Naamloos

Gisteravond liep ik even naar de supermarkt voor een flesje wijn en wat lekkers bij de borrel. Niet echt nodig, want ik had van alles in huis, maar het was droog en ik wilde eigenlijk gewoon wat frisse lucht. De hele dag binnen zitten is ook niet gezond. In de winkel liep ik gewoon wat rond te neuzen en schonk mezelf een gratis bakje koffie in, toen ik de overbuurvrouw tegenkwam. Die had ik al een hele tijd niet meer opgemerkt. Ik knikte haar toe en nodigde haar uit om ook even een bakkie leut te doen. Ik ken haar verder helemaal niet, ik weet niet eens hoe ze heet, maar toch voel ik een vreemd soort verbondenheid met haar. Ze accepteerde m’n uitnodiging en ik vroeg haar hoe het ging.

“Naar omstandigheden redelijk…” antwoordde ze.
“Omstandigheden?”, vroeg ik quasi-onnozel, verwachtend dat ze een heel verhaal zou gaan ophangen over zwangerschap, ochtendziekte, humeur, hormonen en wat dies meer zij… kortom, het normale verhaal van een zwangere vrouw.
“Nou ja…”, zei ze, ”we hadden het zo leuk gepland allemaal, maar ja… je kunt een miskraam niet plannen”.
Ik stond even helemaal perplex en bijna letterlijk met m’n bek vol tanden. Ze keek heel beteuterd en het enige wat ik wilde was haar in m’n armen sluiten. Ik voelde me ook heel erg opgelaten. Want ze vertelde het op een manier alsof ik het als vanzelfsprekend al wist, en ik wist van niks. Ik wist feitelijk niet eens dat ze zwanger was; dat wist ik ook alleen maar door de Prénatal doos van hun aankoop een paar maanden geleden.
“Tja… je wilt het allemaal zo goed… “, zei ik uiteindelijk, “maar over sommige dingen heb je niks te willen”.

We hebben doorgepraat, tijdens de resterende boodschapjes, tijdens het afrekenen en we liepen samen naar onze huizen. Ik heb haar en haar man uitgenodigd, want ik weet dat gezelschap en gesprek het beste medicijn is tegen het gevoel van verlies, zelfs als je denkt dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt. Maar het meest gekke is wel: ik weet nog steeds niet hoe ze heten.

Chocoladeletters (II)

Een paar dagen nadat ik had geschreven over mijn Sinterklaas ergernisje in supermarkten en vertelde dat ik een stil protest had achtergelaten met chocoladeletters, was er een stukje op het populaire weblog Geen Stijl met precies hetzelfde onderwerp. Ik wist daar niks van, maar ik werd er op attent gemaakt door Maarten. Een lezer van dit blog had mijn stukje weer daar gelinkt zodat ik ineens duizend ‘hits’ op één dag had. Dat is best geinig natuurlijk. Ik heb stukje daar bekeken en ik heb ontzettend gelachen. Exact datgene had ik een paar dagen eerder al gedaan!

Het grappige is ook dat de lezers werd opgeroepen iets creatiefs met chocoladeletters te doen en daar foto’s van op te sturen. Dat had ik dus eigenlijk ook moeten doen. Gewoon even een fotootje maken van mijn creatieve werk. Volgende keer beter. Maar gelukkig werd mijn ideetje door iemand ingestuurd en is te bewonderen. En er zijn nog meer ingestuurd. Niet altijd even smaakvol en een beetje grof soms, maar ik vind het hilarisch.

Sommige van m’n vrienden hebben me afgeraden om dit stukje te schrijven en geen aandacht aan Geen Stijl te geven omdat zij nogal berucht schijnen te zijn. “Je wordt vast in de zeik genomen en krijgt allerlei onzinnige reacties en debielen die je stukjes belachelijk maken”, zei Joke tegen me. Nou, als dat het ergste is… Ik heb die website inmiddels bij m’n favorieten staan en lees het vrijwel dagelijks. Sommige stukjes daar zijn gewoon echt leuk. Dat kunnen ze me toch moeilijk kwalijk nemen, lijkt me.

Snert!

Het was snertweer gisteren, letterlijk en figuurlijk. De hele dag koud, guur en buiig dus vandaag ga ik een grote pan snert koken. De eerste pan van het nieuwe winterseizoen. Gisteren heb ik alle boodschapjes ervoor gedaan en ik kreeg er echt zin in. Het is wel veel werk maar, zo’n grote pan kun je 3 tot 4 dagen van eten, dus dan valt het gemiddeld wel weer mee. Ik heb meteen de erwten in de week gezet, zodat ze mooi kunnen wellen. En uiteraard gisteravond ook de bouillon getrokken. Mijn oma deed dat vroeger van krabbetjes en een varkenspoot en als ik echt authentiek wil dan doe ik dat ook, maar deze keer heb ik gewoon soepvlees en een stuk rookspek. In een pan met een 3 liter water, een kleine ui, peen en een stuk prei erbij en ik doe er een teen knoflook, peperkorrels, laurierblad en een deel van het loof van een selderijknol bij. Opzetten en rustig een paar uur laten pruttelen. Dan het gas uit en overnacht mooi laten staan.

Vanmiddag ga ik het vet eraf scheppen, het spek en het vlees eruit halen, apart houden en de bouillon zeven. De groenten gaan weg. Mijn oma liet ze achter en deed ze later weer bij de soep, maar ik flikker het gewoon weg. Ik vind het verkeerde zuinigheid, er komen later weer verse groenten bij. De bouillon weer aan de kook brengen, de gewelde (hele!) erwten erbij en dan koken. Na ruim een half uur beginnen ze stuk te gaan en dan moet je erbij blijven om te roeren, maar in de tussentijd kun je mooi de groentes snijden. Een prei in fijne ringetjes, een flinke ui snipperen, een peen in mooie kleine stukjes, een fikse aardappel en ongeveer een halve knolselderij in kleine blokjes. Je kan ook een zak voorgesneden soepgroenten doen, maar dat vind ik gemakzuchtig en eigenlijk een beetje vals spelen. Dan kun je net zo goed een blik opentrekken en dat een beetje opleuken.

Als de erwten ongeveer een half uur hebben gekookt kunnen de groenten erbij. En dan is het roeren geblazen om te voorkomen dat het aanbrandt. Het roeren zorgt er ook voor dat de erwten nog meer stuk gaan. Precies wat je wilt, maar je wilt het ook niet té zalvig hebben (althans ik niet). Als het bijna klaar is doe je het gare soepvlees er weer bij. Je kunt het spek ook in stukjes snijden erbij doen, maar ik ben gewend om daar plakjes van te snijden en het op roggebrood met mosterd ernaast te eten. Dan is het een kwestie van afmaken met veel verse peterselie, gehakt loof van de knolselderij, peper en zout en scheut Maggi of Worcester-sauce. En uiteraard een echte rookworst in plakjes erin. Nog even laten staan met het gas uit en dan is het genieten geblazen.

Nou ja, dat is mijn recept voor erwtensoep en mijn eten vandaag. ‘t Zal mij benieuwen of het me alweer lukt. Vast wel.